Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘3. REST’ Category

Izzie 1 jaar IMG_0935

Mijn jongste kleinkind is ze, zéker wel!
en heus, het is een echte meid
Toch heet ze Izzie, van Isabel
Een soort genderneutraliteit

Opa is helemaal weg, dat is-ie
van Izzie’s ogen, Izzie’s blik
Het is, haast letterlijk, supervisie
Eén grote kinderkijkerskick

Ogen die zoeken, dan weer stralen
Die staren in verwondering
Die ontwaren, dan weer dwalen
Alsof ze ’t niet eens zijn onderling

Soms staat de schrik ook in haar ogen
want alles is nog vreemd en nieuw
Of hebben haar ogen haar bedrogen
als in a room without a view

Natuurlijk staan er soms de tranen
duidelijk zichtbaar in haar ogen
Maar dat zijn geen oceanen
Ze weet haar traantjes snel te drogen

En dan breekt door die gulle lach
Die glans, die verleidelijke blikken
Een blik die ik nooit eerder zag
Die je onontkoombaar weet te strikken

Edoch, de eerlijkheid gebiedt
om hier ruiterlijk te zeggen
dat je die blik wel degelijk terugziet
bij moederlief, niet te weerleggen

Maar Izzie lief, het is geen straf
om op je mamma Suus te lijken
Wat heet! Van prachtige komaf
Pront en praal om mee te prijken

Heel erg van harte, lieve Izzie
En weet dat ik van je geniet
You make me dizzy miss Izzie
met al dat moois in het verschiet.

Read Full Post »

Afbeelding

Hoewel jij toch de jongste bent,
met alle recht op ongeduld.
Zijn het jouw ouders die fervent
mij beladen met een schuld.

Want niet alleen jij, mooie meid –
ook een precedent was er geschapen.
Een, zogezegd, verantwoordelijkheid.
Meer dan me aan jou vergapen.

Jij wacht je lofzang rustig af.
In het besef van tijd van leven.
Voor jouw ouders dus een straf.
Want een gedicht, dat stond geschreven.

Maar toch, hier ben ik dan, mijn lieve Liva.
Mijn eerste eerbetoon aan jou.
Jij bent – je verwacht het niet.. – een echte diva.
Een prelude op een mooie vrouw.

Wie de mooiste moederschoot ontvliedt,
is natuurlijk moeders mooiste.
Omdat je ook al de primeur(s) geniet,
maar duidelijk niet die van de rooiste.

Want die is van je neefje Manus.
Jou zien we nu nog donker in.
Maar als straks het zuigen jou vergaan is,
ben je misschien wel blond als Lin.

Je bent en houdt eenieder bezig
en laat ze horen dat je er bent.
Nadrukkelijk ben je aanwezig
en regelt dat je wordt verwend.

Je bent eigenlijk al grootgebracht.
Zowat de lengte van een tweeling.
Je was dus letterlijk langverwacht.
Ja, opa houdt van woordspeling.

Nu dus al een grote meid.
Meer belangrijk, echt een wonder
van onschuld en levendigheid;
kostbaar, delicaat, bijzonder.

De foto etaleert jouw charme.
Jouw broze, maar intense kracht.
Niets kan verafopa zó verwarmen
dan wanneer lieve Liva lacht.

 

Read Full Post »

Wordt ie eindelijk een keertje kampioen, moet ie er ook nog eens ’n keer lang op wachten om in de publiciteit te worden gelezen en geprezen! Maar het is de vaardigste Vaan dus eindelijk gelukt om zijn potentie, op de tennisbaan althans, in kille cijfers tot uitdrukking te brengen. Na een hegemonietje van de minder getalenteerde, maar mentaal sterkere John van Hest, is Rinus er dus in geslaagd om de prestigieuze dinsdagavondtitel in de wacht te slepen. Een titel die hem al jaren op het imposante lijf leek geschreven. Zoals al aangestipt: in een competitiesport geven lang niet altijd de technische en tactische kwaliteiten de doorslag. Zou het alleen om tactische vaardigheden draaien, dan zou Harrie Zeggers met vlag en wimpel zegevieren. Daarom is het ook een vaantje geworden.

De mentale kracht is minstens zo belangrijk, zo niet doorslaggevend. Geestelijke stabiliteit, onverstoorbaarheid, doorzettingsvermogen, veerkracht, killersinstinct: wie over het merendeel van dit assortiment beschikt, is een gedoodverfde winnaar. De man met dit assortiment in huis won de vorige twee edities. Heeft de huidige kampioen Rinus nu ook dit assortiment aangeschaft c.q. zich eigen gemaakt? Hij zal ongetwijfeld aan het nodige zelfonderzoek hebben gedaan. En is door niet de eerste beste geconfronteerd met zijn obstakels op weg naar een alom verwachte eindoverwinning. Zo is het toch ook ’n beetje mijn kampioenschap geworden, een mens moet nu eenmaal zijn zegeningen tellen.

De minstens zo interessante strijd om de rode lantaarn bleef tot het laatst toe spannend.  Pas in the dying seconds moest schrijver dezes het onderspit delven tegen onze keukenprins. En zo ging ook deze versnapering aan mijn neus voorbij. Voor de komende editie zijn de kanshebbers voor zowel de kop als staart van de ranglijst vrijwel dezelfde. Ook al ga ik er gewoon weer vanuit me te kunnen mengen in de strijd om het kampioenschap. Want ‘mengen’ is een ruim begrip. Zich in de discussie mengen na afloop van onze dinsdagavondpartijtjes zal voor menigeen geen probleem zijn. De onderwerpen zullen als vanouds bekend zijn en de grootste redetwisters en gelijkhalers zullen zich ook nu weer van hun ‘beste’ kant laten zien. Kortom, we verheugen ons weer op ons wekelijks gemouw, gemekker en gebakkes. Met effe ’n balletje slaan daartussendoor.

Maar Rinus, nogmaals van harte gefeliciteerd met de titel waarnaar je al zó lang naar hebt uitgekeken en waarvoor je al zó lang de grote favoriet was. Je hebt het uiteindelijk waargemaakt en dat verdient onze hulde. Neemt niet weg dat we allemaal ons best gaan doen om jou van prolongatie af te houden. En als dat niet lukt, dan klopte er weer geen zak van het schema, hadden er weer heel wat allebei ‘unne kwaoie maat’ en gooiden een rijk gevarieerd arsenaal aan blessures en verhinderingen roet in het eten.

Ook al is de temperatuur er nog niet echt naar, we gaan binnenkort weer naar binnen, dat de beste wederom moge winnen. Maar niet heus..

Ps. Met excuses voor de mindere kwaliteit van de foto.

Read Full Post »

Noot vooraf: Onderstaand de post die ik schreef voor Voetblah op 28 maart jl. Omdat Maarten de Vos het als geen ander verdient, geef ik hem ook een plek op mijn eigen weblog. Het doet mij deugd dat dit in memoriam er mede toe heeft bijgedragen dat er meer gepaste aandacht wordt geschonken aan het leven en heengaan van deze unieke persoonlijkheid.

Vorige week overleed Maarten de Vos. Geruisloos. Pas ’n kleine week later kwam het in de publiciteit. Dat ook nog eens mondjesmaat. Sterker nog, er wordt vrijwel geen aandacht aan geschonken. En dat is vreemd en zeer onterecht. De jongere generatie zal het niets zeggen, maar voor sport/voetballiefhebbende en journalistiek geïnteresseerde babyboomers moet deze naam bekend, zo niet als muziek in de oren klinken.

Maarten de Vos, een typische, rebelse exponent van de zestiger jaren, is de maker van de wonderschone film Nummer 14. Waarin hij Johan Cruijff als een balletdanser portretteert en eigenlijk voor het eerst het edele voetbalspel met kunst verbindt. De Vos is ook de auteur van het memorabele voetbalboek De Ajacieden. Destijds door weekblad De Tijd betiteld als “…Misschien wel het eerste Nederlandse voetbalboek waaraan je kunt aflezen dat het niet bij de waspoeder cadeau is te geven.” Dat doet het boek niet voldoende recht. Denk ik. Want ik heb het sinds de jaren ’70 nooit meer herlezen. Toentertijd verslond ik de inside information over mijn helden als een hongerige leeuw. Niet voor niets wordt De Vos de grondlegger genoemd van het kleedkamerverhaal, het achtergrondinterview. De Ajacieden en Cruijff, Hendrik Johannes, fenomeen van al veel langer wijlen Nico Scheepmaker waren voor mij het Oude en het Nieuwe Testament en vormden tezamen de/mijn voetbalbijbel. Ofschoon ongelovig, ging het erin als Gods woord in een ouderling.

Waarom er zo weinig aandacht is voor het overlijden van iemand die door de Vermeegen’s (al zal Maarten zich vanwege diens ‘ontwikkeling’ in zijn graf omdraaien) en de Jansma’s als hun grote voorbeeld en leermeester wordt gezien, is opmerkelijk. Of toch ook weer niet, getuige dit intrigerende en gedenkwaardige verhaal van André Gieling uit 2008 alweer. Een treurig beeld ook, waardoor de minimaal aanwezige informatie en beelden op internet begrijpelijk worden. De voorvechter van onder meer het portretrecht in de sport en de eerste stand-up against old fashion football, heeft z’n eigen rechten kennelijk over z’n graf heen beschermd. Dat zijn pionierswerk heeft geleid tot onze stand up against modern football, mogen we  hem niet euvel duiden. Maar dit alles verklaart de al jarenlang heersende radiostilte rondom het fenomeen Maarten de Vos. En rondom zijn verscheiden. Een verklaring, let wel, geen excuus. En ik hoop dat hiermee een beetje te hebben rechtgezet. Moge hij verder rusten in vrede.


– De unieke, want enige internetfoto van Maarten komt van europeanastatic.eu

Read Full Post »


Mazuro schrijft in een grotendeels familieverband ook wekelijks voor het onvolprezen, door zoon Teun bedachte, voetbalblog Voetblah. Deze weekendpost wilde ik u niet onthouden, al is het maar vanwege het onderwerp waarmee we allemaal, hetzij direct, hetzij wat meer op afstand, worden geconfronteerd. En waaraan nooit aandacht genoeg kan worden geschonken.


Het is donderdagavond 24 november 2010 wanneer IJsselmeervogels-jeugdspeler Thomas van de Groep op 11-jarige leeftijd de wedstrijd van zijn leven speelt. En tevens zijn laatste. Want Thomas is ongeneeslijk ziek, kanker. Hij scoort een hattrick, mag dus de wedstrijdbal houden in de wetenschap dat hij daar niet of nauwelijks meer tegenaan zal trappen. Een schrijnend besef, een onvoorstelbaar leed, een ongelooflijk onrechtvaardig, zo niet misdadig feit. Zijn club IJsselmeervogels heeft er alles aan gedaan om het peilloze verdriet van Thomas‘ dierbaren rondom dit tragische noodlot, voor zover mogelijk, te verzachten. Bovenstaand filmpje is een van de vele tastbare bewijzen daarvan. Negenduizend toeschouwers, waaronder vele prominenten, bevolkten de rooie helft van De Westmaat. Net zoveel als er uit alle hoeken van het (buiten)land op de moeder aller amateurderby’s afkomen.

Op 28 december, dus ruim ’n maand later, overleed Thomas; elf jaar jong pas. Elf, wrang genoeg een symbolisch voetbalgetal. Ook de herdenkingsactiviteiten waren hartverwarmend. Vandaag vindt de Thomas van de Groep Memorial plaats. Het grote Feyenoord heeft zich bereid verklaard om op De Westmaat te spelen tegen het vlaggenschip van IJsselmeervogels ter nagedachtenis aan Thomas. De complete Rotterdamse selectie zal aanwezig zijn en naar verluidt zullen alle titularissen op het kunstgras verschijnen. Voorafgaand is er een G-team-duel o.l.v. niemand minder dan Willem van Hanegem. De recette zal geheel ten goede komen aan het project KanjerKetting van de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker (VOKK). De kaartverkoop verloopt goed, dus het ziet ernaar uit dat het een in alle opzichten gedenkwaardige manifestatie zal zijn. Nu al, amper ’n week oud, de Wedstrijd van het Jaar. Weg met al die opgefokte Clásico’s! Hoezo morgen blauw tegen rood in Manchester?!

Dit weekend horen we met ons allen stil te staan bij een jongen die gewoon nog lekker tegen een balletje aan had willen schoppen. Die ervan droomde ooit de grote jongens-derby te spelen. Of misschien wel in De Kuip, omdat we van de ArenA even niets willen weten. Een jongen die achter de meisjes, of de jongens, aan had willen zitten. Dit weekend gaan onze gedachten uit naar Thomas, naar al die andere kinderen die door deze vreselijke ziekte zijn getroffen en naar alle ouders, familie, dierbaren en betrokkenen. Die, onontkoombaar, met gemengde gevoelens op de tribune zullen zitten. Wij wensen hen alle sterkte toe bij het verwerken van deze gevoelens van onzekerheid, verdriet, vrees en gemis. In elk geval hebben ze er bij IJsselmeervogels en Feyenoord alles aan gedaan om Thomas een prachtig, memorial afscheid te geven en om zijn familie en naaste omgeving, plus de vele genodigde kanjers en hún families  een groot hart onder de ketting te steken. Wat ontzettend jammer toch dat Thomas er zelf niet bij kan zijn!

– De 1e afbeelding is afkomstig van www.rtvutrecht.nl
De 2e afbeelding komt van webwinkel.vokk.nl


Read Full Post »

Met ons allen op de drempel
Gaandeweg naar komend jaar
Eenieder geeft zijn eigen stempel
Heeft haar eigen lijstje klaar

Nog even wordt er teruggekeken
Geïncasseerd of spijt betuigd
Maar als je iets voorover buigt
Is ook die tijd alweer verstreken

Het nieuwe jaar verleidt en lokt
Maar wat het brengt is ongewis
Blijde boodschap, nieuws dat schokt?

We slaan de plank toch altijd mis
Óf je calculeert of gokt
Dus neem het maar zoals het is

Read Full Post »

Noot vooraf Mazuro: Onderstaand gedicht is mij toegestuurd door zus Dineke in een reactie op mijn sonnet Een klip en klinkklare kleindochter. Fraai genoeg om speciaal onder uw aandacht te brengen. Al is het maar om te laten zien dat het helemaal rijmt zonder het te laten rijmen. Met dank aan Dineke en natuurlijk vooral aan Jos Versteegen.

Tramlijn begeerte

Lijn 2. Ik zie de jongen gaan,
hij skeelert door een najaarsdag.
de straat vol blad en kleine meisjes.
De zon lift mee op stekelhaar.

Zijn rugzak is een kunststof wasbeer
die angstig aan zijn schouders kleeft.
Zakmes en sleutels, aan een ring,
slaan ritmisch op zijn korte broek.

Met zwier schaatst hij de tram voorbij,
zijn benen, lang en glinsterend,
zo vreemd en zeldzaam in november.

Lijn 2 scheert langs de jongen, stopt.
Daar is de jongen weer, passeert.
Hij heeft mij zesmaal niet gezien.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: