Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘1. PRIMEURS’ Category

Het is alweer geruime tijd geleden dat ik niet-kleinkindgerelateerd mijn innerlijke zielenroerselen aan dit blogske heb toevertrouwd. Niet dat ik alleen maar in de ban was – en nog steeds ben – van dat heerlijke kleine spul en van het edele voetbalspel, maar het kwam er gewoon niet van. Ook al hebben mijn vingers vaak genoeg gejeukt. Een heel enkele keer bezondigde ik mij aan een ingezonden stukje voor de krant, maar verder reageerde ik mij voornamelijk af op mijn dierbaren of op de sociale media.

Er is nu echter iets gaande dat mij er als het ware toe dwingt om uitvoeriger en (hopelijk) meer doorwrocht te reageren. Verwacht van mij geen bekentenissen en boetedoening in de heftige #MeToo-campagne. Ook al zou ik me als zodanig niet al te netjes hebben gedragen dan wel onheus bejegend zijn, dan is dit, of welk publiek platform dan ook, wel de allerlaatste plek waarop ik dat zou openbaren. Dat betekent overigens niet dat ik vind dat dit standpunt door iedereen zou moeten worden ingenomen. En ook niet dat je te allen tijde zou moeten vermijden om hetgeen jou ongewenst is aangedaan in de publiciteit te brengen. En dat dus het politiebureau c.q. de rechtbank de enige en juiste plek is om dit te vertellen en dus aangifte te doen. Uiteraard verdient dat verreweg de voorkeur en de prioriteit, maar ik kan me wel degelijk voorstellen dat je in je machteloosheid en complexe bewijsbaarheid je toevlucht elders, bijvoorbeeld in de pers, zoekt.

Daar zijn dan wat mij betreft wel een aantal voorwaarden aan verbonden. Ten eerste mag, zeker van iemand die de volwassen leeftijd heeft bereikt, worden verwacht dat je zeker van je zaak bent en dat het ook serieus misbruik, aanranding of nog erger is geweest. Dat je bij dubieuze, maar niet per se strafbare handelingen wel duidelijk hebt aangegeven dat je het ongewenst vond. Dat je er dus zelf ook geen dubbele agenda op nahield. En dat de ‘dader’ iemand is op een positie waardoor het het risico van meer slachtoffers en van recidive aanzienlijk is. Ben je overtuigd van dit alles en loop je bij de wettelijke instanties tegen een muur op van onbegrip of handelingsverlegenheid, dan is het wat mij betreft legitiem om de openbaarheid te zoeken. Waarbij je je er dan wel heel erg van bewust moet zijn welk medium je kiest en dat de zaak in de openbaarheid een geheel eigen dynamiek krijgt, die mogelijk een rechtmatige en rechtvaardige gang van zaken zal belemmeren. Zowel voor het ‘slachtoffer’ als de ‘dader’. En niet te vergeten omdat de media hun eigen commerciële motieven (lees kijkers, lezers, abonnementen) hebben.

Op het gevaar af van te worden beschuldigd van victim blaming én, toegegeven, met enige huiver voor het feit dat het daadwerkelijke slachtoffers zal afschrikken zich te uiten, moet me toch van het hart dat ik een aantal essentiële elementen in de hele discussie mis. Of dat daar in elk geval te weinig nadruk op wordt gelegd. Hoezeer het ook evident is dat er in vele gevallen sprake is van een grote afhankelijkheidsrelatie en machtspositie, is het tegelijkertijd ook evident dat die situaties vaak in stand worden gehouden. En daarvoor zijn de afhankelijken mijns inziens eveneens verantwoordelijk. Naast degenen die niet specifiek in een van beide posities zitten, maar wel degelijk op de hoogte (kunnen) zijn van de onevenredige machtsongelijkheid. Lankmoedigheid, laisser faire, gebrek aan saamhorigheid, angst, egocentriciteit, carrièrebreuk: het kennelijke onvermogen om een machtsblok te vormen tegenover een alom bekend zijnde machtsongelijkheid heeft vele vaders. In bijna alle gevallen die de laatste tijd uitgebreid in de media zijn gekomen – van Weinstein tot Spacey, van Louis C.K. tot Sepp Blatter, van Gosschalk tot zelfs Gijs van Dam (volgens Jelle Brandt Corstius tenminste) – gingen al langer geruchten, of was zelfs wijd en zijd bekend, dat ze zich misdroegen of in elk geval de grenzen van het betamelijke opzochten.

#MeToo 15169846_G

Dat deze mensen – mits ze hebben bekend of inderdaad schuldig blijken – langere tijd ongestraft hun gang konden gaan, is natuurlijk in eerste instantie en ook in hoofdzaak henzelf te verwijten. Dat echter velen, waaronder volgens mij ook menig zichzelf als slachtoffer opwerpend persoon, om voor hen moverende redenen mede deze situatie hebben gecreëerd en in stand gehouden, is tot dusver onderbelicht gebleven in deze discussie. Het kan niet anders dan dat vele niet direct betrokkenen, die echter wel op de hoogte waren van wat er speelde, kilo’s boter op hun hoofd hebben. Hen valt zeker te verwijten dat ze (potentiële) slachtoffers in de kou hebben laten staan en verzuimd hebben om hun invloed aan te wenden teneinde de ‘misbruiker’ ter verantwoording te roepen en daardoor mogelijk verder misbruik te voorkomen. Tevens zijn zij medeverantwoordelijk voor een kennelijk ontstane situatie waarin er onverantwoord sprake was van afhankelijkheid en machtsongelijkheid. Het is de hardnekkige, klassieke situatie van een zwijgende, niet direct betrokken, maar wel ingevoerde meerderheid die misstanden op hun beloop laat uit pure onverschilligheid of misplaatste neutraliteit.

Ja, ook uit eigen ervaring weet ik dat het op één lijn krijgen van meerdere personen om tegen wat dan ook in het geweer te komen een vaak frustrerende, want heilloze weg is. Velen zijn het er in de koffiekamer en in de wandelgangen wel over eens dat het er iets aan gedaan moet worden, maar als het er echt op aankomt, heeft eenieder zijn/haar eigen agenda, belang, persoonlijke afweging en alibi om zich er toch maar niet mee te bemoeien. We leven in een democratie en zijn er als de kippen bij om totalitaire regimes af te keuren, maar nemen het kennelijk op de koop toe wanneer een dergelijk monopolie of zelfs dictatoriale alleenheerschappij zich binnen onze eigen werkkring voordoet.

Maar het mag ook niet onvermeld blijven dat er ambitieuze, aankomende carrièrejagers zijn die heel ver wensen te gaan om hun doel te bereiken. En dat kan zowel in de actieve als passieve (dus toelaten en verzwijgen) sfeer liggen. Ook dat mag – en dit kan ik niet vaak genoeg benadrukken – voor degene die hierover wikt en weegt absoluut geen excuus zijn om hiervan misbruik te maken. Het werpt echter wel een ander licht op het slachtofferschap. Het geeft eens te meer de complexiteit aan van de #MeToo-discussie in het algemeen en van (vermeend) seksueel misbruik in het bijzonder.

Dat nu alle vormen – van onwelgevallige tot aan ronduit verwerpelijke en strafbare handelingen – op één hoop worden gegooid is een onmiskenbaar en onvermijdbaar, maar ook betreurens- en afkeurenswaardig uitvloeisel van onze mediamaatschappij. Dat daarbij ‘daders’ zonder enig(e) bewijs en vorm van proces aan de schandpaal worden genageld, is een uiterst kwalijke zaak, die ook geen recht doet aan de werkelijke slachtoffers. Het zwaard van #MeToo komt meedogenloos en onomkeerbaar neer op al degenen die nu publiekelijk worden aangeklaagd zonder aanzien des persoons en ernst van delict. Anders gezegd: het zijn niet de aard en zwaarte van het ‘misbruik’ die het vonnis bepalen, maar de massaliteit en de kracht van de publiciteitscampagne.

Het spreekt vanzelf dat we ontkennende ‘daders’ niet onvoorwaardelijk moeten geloven, maar dat geldt evenzeer voor ‘slachtoffers’, zeker waar het zaken van langer geleden betreft. Niets is zo bedrieglijk en selectief als het geheugen.

Wil men, kortom, de #MeToo-discussie serieus nemen, dan dienen zowel de ‘daders’ als de ‘slachtoffers’ serieus te worden genomen. Dan moeten beide direct betrokken partijen toerekeningsvatbaar worden verklaard, dus verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor hun doen en laten. Schuldig bevonden daders dienen te worden veroordeeld, waarbij ook zoveel als mogelijk moet worden voorkomen dat ze nog meer slachtoffers maken. Het serieus nemen van ‘slachtoffers’ mag zich mijns inziens niet beperken tot het klakkeloos geloven, maar zou zich verder uit moeten strekken tot het analyseren van hun doen en vooral laten. Dat houdt in zonder verwijt en schuldvraag proberen te achterhalen wat de beweegredenen waren om het toe te laten of om ondanks dwang of geweld geen aangifte te doen; om er pas later mee voor de dag te komen en waarom juist dan, enzovoorts.

Pas als beginnende carrièremakers zich ervan bewust zijn dat ze zich wel degelijk te weer kunnen stellen, dat hun integriteit belangrijker is dan hun carrière, sterker nog: dat juist hun integriteit hen verder helpt in hun leven en hun loopbaan, dan pas zal hun afhankelijkheidspositie verbeteren en zullen er veel minder ‘daders’ en dus ‘slachtoffers’ zijn. Maar dat kan alleen worden bereikt met behulp van de derde, niet direct betrokken, maar wel degelijk medeverantwoordelijke partij: de collega’s, de omstanders, de toekijkers. Zolang die blijven volharden in hun passiviteit en zich slechts beperken tot medeleven en morele, vaak selectieve, verontwaardiging achteraf, zullen (potentiële) slachtoffers machteloosheid blijven ervaren en zal de #MeToo-campagne, naast het wel degelijk aanwijsbaar nuttige effect, het bijkomende imago van een opportunistische heksenjacht niet van zich af kunnen schudden. Waarvan akte.

Ps. Waar ik ‘daders’ en ‘slachtoffers’ of  verder iets tussen aanhalingstekens zet, is dit omdat ik vind dat er zonder bewijs of bekentenis niet van daders en slachtoffers ‘gesproken’ mag worden.

Read Full Post »

Minne 2 in tent IMG_0495

Als Minne lief het zou beseffen
dat ik haar niet had toegedicht
dan zou voorwaar haar toorn mij treffen
voor ’t kwaad dat ik heb aangericht

Want ja, het was mij echt ontschoten
– niet dat ze pas jarig was –
maar wel het pact dat ik had gesloten
om te lopen in verjaardag-pas

We hadden het samen al gevierd
met het hele gezin in Zoutelande
De beruchte trap was zelfs versierd
Die traditie zal niet gauw verzanden

Maar wat een meid, Minne Mathilda!
Klein maar dapper, ten voeten uit
Als ik bij alle kleinkids stilsta
dan springt ook Minne’s snoet eruit

Qua guitigheid en pure wilskracht
Qua pit en vastberadenheid
Ze is onweerstaanbaar als ze lacht
Een leertempo als van een klimgeit

Ze steekt veel op van Lin en Manus
die haar letterlijk op handen dragen
En Minne laat hen maar begaan dus
omdat ze haar ontwikkeling schragen

Want ze mag dan Minne heten
ze is voor zeker niet de minste
Ze laat het niet vanbinnen vreten
en is misschien straks wel de slimste

In elk geval telt ze voor twee
Wellicht zowat de mooiste leeftijd
Je telt als kind al volop mee
met lak aan codes en correctheid

Bewegend op ontdekkingsreis
ter lering, vermaak en ter verstrooiing
De taal als middel tot ontplooiing
Met schieten heb je altijd prijs

Lieve Minne, je bent geweldig
Uniek in opa’s kleinkidsschaar
Want elk superlatief is geldig
in woord, karakter en gebaar

Read Full Post »

Liva 3 CA2FA565-5471-46FA-AD0C-434D211A6E79

Er maandenlang naar uitgekeken
maar nu telt Liva echt voor drie
Haar spanning is nu wel geweken
waardoor ik louter lol voorzie

Of is zo’n feestje toch ’n opgaaf
met al die aandacht en cadeautjes?
Waarbij ik uiteraard ook opdraaf
Want je zit op en je geeft pootjes

Toch ’n kolfje naar de hand van Liva?
want aandacht is ze toch gewend?
Het rijmt toch niet voor niets op diva?
Haar fanschare groeit toch fervent?

Maar ook al treedt ze op met verve
en heeft ze absoluut talent –
wil ze die aandacht wel verwerven?
’t Is op zijn minst ambivalent

Gelukkig is ze ook verlegen
in al haar onbevangenheid
En stribbelt ze geregeld tegen
Mengt ze haar flair met schuchterheid

Ze is zo heerlijk expressief
zowel qua taal als non-verbaal
Assertief, maar ook heel lief
Dominant en toch sociaal

Mijn hart had ze allang gestolen
doch hieronder is zij onweerstaanbaar
Niet enkel koren op mijn molen
Want wie valt er nou niet voor haar?

Een aubade aan haar zusje Izzie
Zo ontroerend lief, ook in gebaar
Volkomen wars van showbizzie
Je houdt het nauwelijks droog, voorwaar

Lieve Liva, mooie Marie
Heel erg van harte gefeliciteerd
Voorlopig tel je dus voor drie
Jij bent alles wat mijn hart begeert

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Read Full Post »

Ridder Manus IMG_8618

Manus Abel vijf jaar jong
Hij viert aldus zijn eerste lustrum
Als kleinkunstkind een reuzesprong
voor die kleine rooie bliksem

Hij is mijn favoriete kleinzoon
die lieve dekselse adonis
maar zit zo stevig op de troon
omdat-ie m’n enige kleinzoon is

De enige man in ons kleinkindland
en heeft het dus hard te verduren
Maar ’t lijkt alsof-ie ’t fijn vindt, want
’t is een charmeur(s), ook van nature

Wist hij zich eerst goed te verplaatsen
en verkleden in de meisjesrol
– de bal alleen maar terug te kaatsen –
thans is geen dino hem te dol

De Pokémons, dat zijn z’n vriendjes
Turtle Ninja is zijn held
Zijn dagelijkse dosis vitamientjes
waarop hij zeer wel is gesteld

Zijn fantasie is onbeperkt
van Rode Ridder tot Pikachu
Hij speelt gericht, nauwelijks opgemerkt
omringd door de hele ratjetoe

Op school moest Manus even wennen
maar ook daar vond hij zijn draai
Hij is niet van rakken en van rennen
Dat alléén vindt-ie maar saai

Hij houdt wel degelijk van ravotten
en heeft met judo zelfs een band
Er valt met Manus niet te spotten
al lijkt-ie toevallig daarin beland

Want reist het liefst toch in zijn hoofd
vertoevend in zíjn universum
In sprookjes waar hij zelf vast in gelooft
Verbeelding kent geen ultimatum

Het is, kortom, een héérlijk ventje
Een hartenbrekertje pur sang
Een onvervalst kleinkindtalentje
Mijn Manuslief, je leve lang!

Read Full Post »

image-15-09-16-at-15-43

Hier zijn we dus nog met z’n tienen
Net één tekort voor ’n voetbalteam
De elfde zit zich aan te dienen
Al ver voorbij de eerste kiem

Wat heet, het rammelt aan de poort
Het wil ras moeders buik ontvlieden
Wil als het ware overboord
En dat kan elk moment geschieden

Dan wordt het een nóg mooier plaatje
Voor zover althans dat dit nog kan
De cover van een hoeksteenblaadje
Dit is toch wel een heel mooi span!

Een prachtig elftal komt eraan
Ik zeg het, zonder enige reserve
Dan zullen we weer op deze trap staan
Hopelijk zal niets dit perspectief bederven

Read Full Post »

Minne bijna 1 IMG_6219

Ook jij moest toch op nul beginnen
al had je dan je naam niet mee
Je leven aanvangen als Minne
dan tel je niet meteen voor twee

Maar nu ben je volop in tel
Want prijkt ook op het scorebord
Één, het lijkt ’n bagatel
doch niet als je geboren wordt

Nog langer dan men jou verwachtte
duurde het, voordat je pas verjaarde
’n jaar lang moest je ernaar smachten
totdat de telling jou aanvaardde

Ik weet het wel, mijn lieve Minne
Het duurt even voor je dit snapt
Een wereld valt er nog te winnen
voor wie net door het leven stapt

Toch duurt het echt niet meer zo lang
of Lin kan jou precies vertellen
van verafopa’s rijmpjesdwang
Kan ze de versjes voor je spellen

Je bent vandaag dus één geworden
Jouw eenwording met het bestaan
Je overwon je eerste horde
Die hatelijke nul vergaan

Je lacht lieflijk het leven toe
en ook des nachts kwam je tot leven
Dat was somtijds een heel gedoe
De borsten moesten alles geven

Maar nu, ‘bevrijd’ van moedermelk
komt alles veel meer in balans
Je drinkt nu uit een voederkelk
en eet je nagenoeg ongans

Je staat nog onderaan de ladder
maar kijkt nu al constant omhoog
Onder het gras zit nog geen adder
Je vliegt nog naar de regenboog

Nog niet zo rood als rooie Manus
of net zo slim als lieveLin
Maar komischer dan Belg Urbanus
en schattiger dan Rin Tin Tin

Lang zul je leven, mooie Minne
Je geeft ons nu al veel geluk
We zien je van verrukking spinnen
Je bent een schatje uit één stuk

Read Full Post »

IMG_5263

Mijn tweede kleinkind al van vier
Dat vierde Manuske voor twee
Hij danste, lachte, had plezier
Daardoor trok hij zijn gasten mee

Al is ie niet een van de grootsten
– en dus op kleine leest geschoeid –
hij is voorwaar een van de roodsten
die de crèche al zijn ontgroeid

Hij gaat al naar de grote school
Net als bollebooszusje Lin
Die daar figuurlijk groeit als kool
Lin zit er al een poosje in

Dus neemt nu Manus bij de hand
op zijn allereerste stapjes
Maar Lin zit aan de meidenkant
en zit nog vol met meidengrapjes

Manus dopt zijn eigen boontjes
Trekt zijn eigen stappenplan
Rode haren, rode koontjes
Zolang tot ie het snappen kan

Hij oogt fragiel, ietwat timide
Een zachte, rooie, mooie knul
Toch is het enigszins hybride
want Manus Abel is geen sul

Als het moet, weet hij van wanten
Ook af en toe als het niet moet
Een Manusje van alle kanten
Pittig en mild, bitter en zoet

Een lekker jong, een heerlijk ventje
Oma Wilma’s knuffelknul
Wordt het een bink of een studentje?
Heft hij het wijnglas of de bierpul?

Maar dat is allemaal voor later
Nu wordt zijn vierde jaar gevierd
Lang leve Manus woelwater
Die niet-gespierd toch welig tiert

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: