Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘voetblah’

Ome Hein 70

Onlangs werd ik 70 jaar jong. Dat ik deze gezegende leeftijd zonder al teveel kleerscheuren heb bereikt, is op zich al een heuglijk feit. Toch zou er weinig aandacht aan worden geschonken. Sowieso vier ik mijn verjaardag al jaren niet meer met bezoek, omdat we rond deze tijd vaak op vakantie zijn. Maar natuurlijk ook vanwege die verrekte corona.

Dit jaar gingen we de dag vooraf naar Amsterdam om daar op te passen en ook te blijven slapen, om dan de volgende dag in familiekring toch mijn verjaardag een beetje luister bij te zetten. Prettige bijkomstigheid was dat ik op zaterdagmorgen mijn kleinzoon weer eens kon zien voetballen bij good-old De Volewijckers. En bovendien konden we het combineren met de verjaardag van ons jongste kleinkind, op de zondag aansluitend, in Weesp.

De oppasdag verliep weliswaar nogal verrassend en onvoorspelbaar, maar dat is altijd de charme van dit huishouden geweest. Tegen de avond zou ik kleinzoonlief, samen met diens vader, op gaan halen van de training en ondertussen zou er door de anderen friet worden gehaald. Want patat lusten wij Brabo’s niet. Bij het sportpark gearriveerd, liep zoonlief richting het hoofdveld, dus ik vermoedde dat de training eenmalig daar ergens in de buurt was.

Ome Hein 70

Het hoofdveld oplopend en overstekend, draai ik onwillekeurig mijn hoofd richting de tribune en ben tot mijn stomme verbazing getuige van afgestoken knallend vuurwerk en rookbommen. In een flits bedenk ik dat die maffe zoon van me een paar Volewijckers zo gek heeft gekregen om mij aldus te verrassen voor mijn verjaardag. Maar als de rook langzaam optrekt, ontwaar ik de ene na de andere bekende, naast mijn echtgenote, mijn andere zoon, mijn schoondochters, mijn kleinkinderen en nog een paar andere familieleden. Ik sta volkomen perplex.

Onder de bekenden een aantal inmiddels dierbare ‘blogbroeders’, Voetblah-scribenten (speciaal voor Marcel;-)) en medewerkers van hét voetbalcultuurmagazine Staantribune, die ik allemaal in de loop der jaren heb leren kennen in verband met redactiewerk en het organiseren van een aantal retrovoetbalevenementen, te weten IndenBanvanAbe, BallenopdeBerg en Hargabal, in respectievelijk Haarlem, Wageningen en Schiedam.

Nog maar nauwelijks van de verbazing bekomen, wordt mij een shirt overhandigd dat bestaat uit delen van shirts van alle clubs waar ik gevoetbald heb. Dat zijn achtereenvolgens Marvilde (Veldhoven), SV Oostrum uit de gelijknamige plaats, RKVVO en Rood-Wit, eveneens uit Veldhoven.

De gerenommeerde ‘voetbalshirtprofessor’ Floor Wesseling is verantwoordelijk voor dit unieke kunststukje en is hierover zelf klaarblijkelijk zó mee in zijn nopjes dat hij van plan is om het op te nemen in een boek waarin nog meer groten der aarde komen te staan. Maar zonder gekheid: ik mag daarin dus figureren naast echte voetbalsterren!

Hierna wordt duidelijk dat er een heuse voetbalwedstrijd op het programma staat, waarin ikzelf ook word geacht mee te spelen. Maar ook vrijwel alle aanwezigen, inclusief mijn vijf kleinkinderen – die reeds in vol voetbaltenue-ornaat achter de bal aan huppelen – zullen meedoen. Helaas gooit ook nu weer dat kutcorona roet in het eten, omdat een van de aanwezigen de melding krijgt positief te zijn na een eerder die week afgenomen test. En dus onverwijld met aanhang het sportpark moet verlaten. Daaronder ook, tot mijn en hun grote verdriet en teleurstelling, twee van mijn kleinkinderen. Na  ampel overleg wordt besloten om de voetbalwedstrijd te schrappen. Wel wordt afgesproken om op de tribune nog wat te drinken en te snacken, uiteraard met inachtneming van de coronaregels. Gelukkig zijn verder alle aanwezigen daartoe bereid.

Mooie gelegenheid dus om iedereen die de moeite heeft genomen om erbij te zijn, te begroeten en te bedanken voor de enorme verrassing. Ik mag nog wat cadeautjes in ontvangst nemen, maar uit handen van mijn kleinkindkoningin, de oudste, ontvang  ik een waarlijk schitterend geschenk: een ingelijste oude voetbalfoto van mij, gehaald van een elftalfoto, prominent voor op een gefingeerde Staantribune-cover. Prachtig ingekleurd door een van onze dierbare blogbroeders van Kentudezenog, Jasper Theodorie. Verder daarop vermeld al ‘mijn’ voetbalclubs en retrovoetbalevenementen. Een overweldigend en uiterst origineel cadeau!

Na nog een rondje langs de ‘blogbroeders en – zusters’, word ik naar het midden van de tribune gedirigeerd, alwaar mij wordt verzekerd dat ik nu iets te horen ga krijgen over en van iemand, wat mij zeker aan zal spreken. Er wordt een geluidsapparaat hooggehouden, er klinkt een mij vertrouwde begintune en ik hoor de stem van iemand die ik meteen herken: Frank Heinen! Eerst denk ik nog dat hij het gaat hebben over iemand die ik bewonder, maar het blijkt over mijzelf te gaan! Mijn emoties krijgen de overhand, want het gaat dus niet over iemand DIE ik bewonder, maar het wordt gesproken DOOR iemand die ik adoreer! En hij heeft het over mij! Het is helemaal in de stijl van zijn befaamde en alom geprezen Eindsignaal, waarmee hij op zondag altijd Studio Voetbal afsluit. Deze zeer speciale, dierbare editie krijgt de naam Heinsignaal mee. Ik krijg tranen in mijn ogen en wordt overmand door een mengeling van intense ontroering, vreugde en dankbaarheid; sorry, ik kan er echt niets anders van maken.

Frank Heinen zegt weleens dat ik misschien wel zijn grootste fan ben. Of dat waar is, weet ik niet, maar dat ik al jaren zeer gecharmeerd ben van zijn schrijfstijl en invalshoeken, is een understatement. Wij kennen elkaar een beetje van een paar evenementen en van Voetblah en Staantribune, maar op basis daarvan alleen kon zelfs Frank natuurlijk geen Heinsignaal maken. Maar met de informatie die hij van mijn dierbaren kreeg toegespeeld, wist hij natuurlijk wel raad en gaf er zijn geheel eigen Eindsignaal-draai aan. Met een schitterend eindresultaat!

Het behoeft geen betoog dat ik hiervan op de tribune nog een tijdlang heb nagenoten en over heb nagepraat. Het duurde wel even voordat ik de emoties had verwerkt en alles goed tot me was doorgedrongen. Legio foto’s en filmpjes passeerden de revu en het Heinsignaal heb ik eerlijk gezegd inmiddels al diverse keren beluisterd.

Ik had helemaal niks verwacht en zeker niet in deze trant. Daar komt nog bij dat ik hoorde dat de blogbroeders en mijn dierbaren hier al geruime tijd mee bezig waren en dat het ook nog eens flink was afgeschaald (om even in de thans populaire terminologie te blijven). De oorspronkelijke plannen waren kennelijk nog veel ambitieuzer. Ook hier werd  corona de spelbreker, omdat nogal wat beoogde deelnemers het niet aandurfden om te komen en het sowieso te druk zou worden. Dat op de valreep ook nog het voetballen moest worden afgeblazen, was natuurlijk een domper. Vooral voor de initiatiefnemers, de spelers en mijn kleinkinderen in het bijzonder, die er zich zo ontzettend op hadden verheugd. En het was vooral ontzettend jammer dat twee kleinkinderen met hun ouders na een korte aanwezigheid naar huis moesten.

Maar dan nog bleef er voor mij zó veel moois en verrassends over, dat ik er met heel veel dankbaarheid en intens genoegen op terugkijk. En dank hiervoor dan ook iedereen uit de grond van mijn hart. Natuurlijk mijn lieve echtgenote, mijn prachtzonen en wonderschoondochters. Daarnaast de aanwezige blogbroeders, met op de eerste plaats Mathieu van Strijp, die naar verluidt de eerste slinger eraan heeft gegeven. De blogbroeders van het eerste uur, Marcel Stephan, Rodney Rijsdijk en Gerben Kappert. De Voetblah-redacteuren Tim Jansen en Tim Cardol, de Smakmannen en -vrouw (nicht). Mijn dierbare blogzuster Annemarie Postma. Evenement-broeder Maarten Tuininga. Mijn broer Theet en partner Yet, mijn neven Tom en Tim Meurs. Mijn Staantribune-collega’s Jim Holterhues, Eric de Jager en Michiel Wilman. En tot slot mijn geweldige, prachtige kleinkinderen Lin, Manus, Minne, Liva en Izzie!

Het was fantastisch! Waarvan akte.

Ome Hein 70

PS: Blogbroeder en co-evenementorganisator van het eerste uur, Marcel Stephan, heeft een prachtig stukkie over deze activiteit geschreven en wie meer van de mooie plaatjes is, kan hier terecht.

Read Full Post »


Mazuro schrijft in een grotendeels familieverband ook wekelijks voor het onvolprezen, door zoon Teun bedachte, voetbalblog Voetblah. Deze weekendpost wilde ik u niet onthouden, al is het maar vanwege het onderwerp waarmee we allemaal, hetzij direct, hetzij wat meer op afstand, worden geconfronteerd. En waaraan nooit aandacht genoeg kan worden geschonken.


Het is donderdagavond 24 november 2010 wanneer IJsselmeervogels-jeugdspeler Thomas van de Groep op 11-jarige leeftijd de wedstrijd van zijn leven speelt. En tevens zijn laatste. Want Thomas is ongeneeslijk ziek, kanker. Hij scoort een hattrick, mag dus de wedstrijdbal houden in de wetenschap dat hij daar niet of nauwelijks meer tegenaan zal trappen. Een schrijnend besef, een onvoorstelbaar leed, een ongelooflijk onrechtvaardig, zo niet misdadig feit. Zijn club IJsselmeervogels heeft er alles aan gedaan om het peilloze verdriet van Thomas‘ dierbaren rondom dit tragische noodlot, voor zover mogelijk, te verzachten. Bovenstaand filmpje is een van de vele tastbare bewijzen daarvan. Negenduizend toeschouwers, waaronder vele prominenten, bevolkten de rooie helft van De Westmaat. Net zoveel als er uit alle hoeken van het (buiten)land op de moeder aller amateurderby’s afkomen.

Op 28 december, dus ruim ’n maand later, overleed Thomas; elf jaar jong pas. Elf, wrang genoeg een symbolisch voetbalgetal. Ook de herdenkingsactiviteiten waren hartverwarmend. Vandaag vindt de Thomas van de Groep Memorial plaats. Het grote Feyenoord heeft zich bereid verklaard om op De Westmaat te spelen tegen het vlaggenschip van IJsselmeervogels ter nagedachtenis aan Thomas. De complete Rotterdamse selectie zal aanwezig zijn en naar verluidt zullen alle titularissen op het kunstgras verschijnen. Voorafgaand is er een G-team-duel o.l.v. niemand minder dan Willem van Hanegem. De recette zal geheel ten goede komen aan het project KanjerKetting van de Vereniging Ouders, Kinderen en Kanker (VOKK). De kaartverkoop verloopt goed, dus het ziet ernaar uit dat het een in alle opzichten gedenkwaardige manifestatie zal zijn. Nu al, amper ’n week oud, de Wedstrijd van het Jaar. Weg met al die opgefokte Clásico’s! Hoezo morgen blauw tegen rood in Manchester?!

Dit weekend horen we met ons allen stil te staan bij een jongen die gewoon nog lekker tegen een balletje aan had willen schoppen. Die ervan droomde ooit de grote jongens-derby te spelen. Of misschien wel in De Kuip, omdat we van de ArenA even niets willen weten. Een jongen die achter de meisjes, of de jongens, aan had willen zitten. Dit weekend gaan onze gedachten uit naar Thomas, naar al die andere kinderen die door deze vreselijke ziekte zijn getroffen en naar alle ouders, familie, dierbaren en betrokkenen. Die, onontkoombaar, met gemengde gevoelens op de tribune zullen zitten. Wij wensen hen alle sterkte toe bij het verwerken van deze gevoelens van onzekerheid, verdriet, vrees en gemis. In elk geval hebben ze er bij IJsselmeervogels en Feyenoord alles aan gedaan om Thomas een prachtig, memorial afscheid te geven en om zijn familie en naaste omgeving, plus de vele genodigde kanjers en hún families  een groot hart onder de ketting te steken. Wat ontzettend jammer toch dat Thomas er zelf niet bij kan zijn!

– De 1e afbeelding is afkomstig van www.rtvutrecht.nl
De 2e afbeelding komt van webwinkel.vokk.nl


Read Full Post »


Insiders weten dat ik een groot voetballiefhebber ben, zeg maar gerust een fanaat. Diezelfde ingewijden (kunnen inmiddels ook) weten dat ik mijn gezonde verstand en kritische geest niet door deze passie laat ondersneeuwen. Dit kunt u lezen op het onvolprezen, door oudste zoonlief bedachte, kritisch knipogende voetbalblog Voetblah, waarop ik met grosso modo gelijkgezinden minimaal wekelijks publiceer. Maar ook dit weblog getuigt van een breder belangstellende blik die, in voetbaljargon, over de bal heen kijkt. Vandaar dat ik me niet alleen geroepen, maar tevens gelegitimeerd voel om het vrijwel unaniem als complete voetbalgekte aangemerkte pandemonium rondom Ajax nader te beschouwen. En zelfs de pretentie heb om althans een poging tot verklaring te doen.

Dat ik dit op mijn eigen weblog en niet op Voetblah of via een ander sportief kanaal doe, komt voort uit een mengeling van plaatsvervangende schaamte en behoefte aan duiding als ik denk aan het segment in onze samenleving dat helemaal niks met voetbal heeft of zelfs haat. Een segment dat qua omvang en negatieve waardering zeker niet zal zijn gekrompen door de recente, onverkwikkelijke Ajax-perikelen. Onder mijn vaste lezers zijn er ongetwijfeld velen die zich onder dit segment zullen scharen.


Maar het is, zoals de titel en inleiding al aangeven, niet alleen een soort van excuus aan al degenen die (n)iets met/tegen voetbal hebben. Het beoogt ook een verklaring te zijn, misschien zelfs wel een legitimatie,  voor gebeurtenissen die zeker op het eerste oog en oor – met dank aan Bram Moszkovicz – abject en infaam zijn. En voor de antagonisten: dit gevoel overheerst ook bij vele protagonisten. Zoals, zeker aanvankelijk, ook bij mij. Tegelijkertijd gaan velen met een een dubbele moraal aan de haal met dit verhaal. Naar buiten toe afkeuringswaardigheid, zelfs weerzin prediken en ondertussen stiekem smullen van de sensatie.

Vooropgesteld: de overvloedige, monomane aandacht voor dit koningsdrama in optima forma ging alle perken te buiten. Dat in de sportmedia gebeurt, alla, maar ook daarbuiten was het brekend nieuws, #trending topic en niet te vermijden. Zoals dit tegenwoordig ook al usance is wanneer Oranje een EK of WK speelt. Geen enkele nieuwsrubriek durft zich te onttrekken aan deze schier automatische reflex. Tsunami’s, hongersnood en Arabische of elders gelokaliseerde lentes doen er dan even niet toe. Het volk, het kijkersvee, wil spelen en koopt geen brood voor het echte wereldleed. Zo lijken althans de nieuws/programmamakers te redeneren, maar ik geloof hier geen barst van.

Als zelfs deze zelfverklaarde voetbalfanaat al constateert dat er sprake is van overkill en een flagrante miskenning van wat óók (want het doet er wel degelijk toe) belangrijk is, dan moet het bevolkingsdeel dat het er hier minstens mee eens is aanzienlijk zijn. Het is dat altijd maar weer hautain zwijgende segment, misschien wel in de meerderheid, dat maar niet in opstand wil komen, dat het zich steeds maar weer opnieuw laat aanleunen. Ik ben zelfs geneigd te stellen, dat zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Dat zich liever elitair, snobistisch en koket in eigen kring tegen het voetbalvolk afzet dan dat het hiertegen actief, doch genuanceerd, in het geweer komt. (Laat nou uitgerekend Youp gevolgd door Govert, terwijl ik dit in de steigers zet, een als hier bedoeld ‘wij pikken het niet langer’-signaal afgeven!)

Saillant genoeg is het nota bene Ajax zelf geweest dat het eerst in intellectuele, artistieke kringen werd omarmd. Gefascineerd door de revolutionaire ontwikkeling van Cruijff en co – die bovendien de provocatieve, anti-establishment-geur van de eindjaren ’60 en beginjaren ’70 uitwasemde – schurkte menige kunst(on)zinnige BNN’er zich tegen het Lucky Ajax-succes aan. Van de jonge Freek tot de oude Youp, van Peter R. in zowel FReddy als FeRdi tot aan wie is De Mol. Ze verwerden tot zelfbenoemde dan wel gebombardeerde voetbaldeskundigen. Als factor die heeft bijgedragen tot de buitenproportionele aandacht voor het voetbal en Ajax in het bijzonder mag dit gegeven niet worden veronachtzaamd. Alle partijen houden malkander, de media en dus ons al publiek gegijzeld in hun ongebreidelde behoefte aan aandacht, gepaard aan angst om in de vergetelheid/lage kijkcijfers te geraken.

Alle vermaledijde, onverkwikkelijke uitwassen van de Ajax-soap ten spijt, kan ik er niet genoeg van krijgen. Omdat het door te trekken is naar het leven, de maatschappij, het mens-zijn zo u wilt. In wezen is het al lang van het voetbal losgezongen. De onontwarbare medialijntjes doen de rest. Slangenkuil, achterklap, karaktermoord, hoogverraad, intriges, manipulaties, kinderachtigheid en egomaan gedrag pur sang: het heeft alle kenmerken en ingrediënten van het echte (zaken)leven en de politiek. Alleen in het voetbal en in het bijzonder bij Ajax ligt het meteen op straat, lult iedereen mee, vormt Jan en alleman zich een mening en kiest men partij. Democratie in optima forma. In het bedrijfsleven en in de politiek zijn dit soort zaken schering en inslag, maar blijft het meestal binnens/achterkamertjes. In een enkel geval wordt er jaren nadien een kamerdebat of, als je ‘geluk’ hebt, een parlementaire enquête aan gewijd. Waaruit dan de verderfelijke geur van jarenlang rottend vullis opstijgt.

Er is nóg een element dat mijn poging om dit fenomeen te verklaren legitimeert en dat is mijn leeftijd. Ik stond aan de wieg van zowel de sportieve opkomst als de huidige, bestuurlijke afgang van Ajax. Ik doorleefde zowel het fenomeen Cruijff als het unieke verschijnsel Van Gaal. Ik bewonder alsmede verwerp het doen en laten van beide opponenten. Ik ben een der logischtieken/Cruijffianen én een evanGaalist. Of beter nog, geen van beiden. In de 2e aflevering ga ik dieper in op de ontstaansgeschiedenis en het verloop van dit klassieke, o zo menselijke, (grotendeels generatie)conflict.

– Afbeelding Van Gaal/Cruijff komt van http://www.ajax.nl

– Afbeelding antagonist/protagonist is van noctriate.deviantart.com

– Afbeelding slangenkuil is afkomstig van photographyabdu.com

Read Full Post »

ANNONCE

De schrijfwoede van Mazuro is vooralsnog niet te temperen. Naast heinscatchup publiceert hij met verschillende regelmaat over zijn haat/liefdeverhouding met de voetbalwereld in al haar facetten.
Minimaal wekelijks kunt een post van hem lezen op het onvolprezen familieweblog Voetblah. Tweewekelijks schrijft hij een column voor de website Voetbalplus. Al deze blogs en sites vindt u in de blogroll aan de rechterzijde van de homepage. U hoeft hier slechts op te klikken en het komt te voorschijn. Uiteraard dient u dan te zoeken naar Mazuro onder ‘columns’.
Bent u voetbal- of sportliefhebber/ster, laat u dan niet weerhouden om het te lezen en desgewenst van commentaar te voorzien.
Tot genoegen!

Mazuro

Read Full Post »

keepitshorthomeHet nuttige met het aangename verenigen, kun je gerust rekenen tot één van mijn levensmotto’s. Sommigen zullen het wellicht betitelen als een eigen-gereed-schap of misschien zelfs wel als een onhebbelijkheid. Maar ik maak er een sport van. En aangezien ik in elke vezel een sportjongen ben, kan ik ook slecht tegen mijn verlies. Behalve wanneer het terecht is natuurlijk. Maar vreemd genoeg is het dat nooit. Nou ja, bijna nooit. Want u moet ook weer niet denken dat ik onredelijk ben of zo.

Dat nuttige met het aangename – zeg maar het persoonlijke – verenigen, strekt zich uit tot vrijwel mijn gehele leefpatroon. Dus ook tot het schrijven. En dat is lastig. Want schrijven behoort duidelijk, to the point en helder te zijn. Dus niet dat je voor één verduidelijking drie termen bezigt.

En als je het publiek wilt blijven boeien en binden met je hersenspinsels en fraseringen, gebruik dan bij voorkeur niet van die ellenlange volzinnen, wemelend van de moeilijke woorden, verwarrende zin- en woordspelingen met allerlei tussenvoegingen – waar vaak geen touw aan vast te knopen is – en met bijzinnen, terugverwijzingen, zijsprongetjes of equivalenten (vaak tussen haakjes), waardoor de strekking van de boodschap, laat staan de inhoud ervan, nauwelijks nog – soms zelfs helemaal niet meer –  te volgen is, of waarbij de lezer halverwege al is afgehaakt (omdat hij bij god niet meer weet waarmee en waarvoor deze zin ooit is begonnen), zo hij al niet in slaap is gevallen, waardoor het geschrevene in dát onderhavige geval toch nog een, zij het onbedoelde, functie heeft gekregen.

Bent u er nog? Dan bent u in elk geval een doorzetter en een fan door (vooral) dik en dun. Dus niet zo’n moordlustig ‘kill your darlings’ type, dat ervoor pleit te elimineren teneinde te rubriceren, structureren en reduceren. Maar wanneer ik mijn liefjes liquideer, schakel ik en passant mijn gesublimeerde polyvaginalente mogelijkheden uit. Want al woordoverspelerig, meta-eu-forisch, neologistiek, ongerijmd en beeldspraakmakend tracht ik manhalfslachtig mijn monotoongame bestaan te compenseren. 

Dit is de weerslag van een getormenteerde ziel die zich voorneemt en wijsmaakt om te gaan stoppen met roken, drinken, vreemdgaan of welke geneugte dan ook en dan zichzelf of de ander vleivilein smeekt om de laatste sigaret, borrel of keer. Want inderdaad, ik heb me voorgenomen om me in te tomen. Ik moet het voor mij aangename meer met het voor u nuttige gaan verenigen. Via het onvolprezen voetblah  krijg ik mijn lesjes in bondigheid en nederigheid. Nota bene mijn eigen zonen houden me strak en zo krijg ik een koekje van eigen deeg. Tussen het in de praktijk brengen van én het zelf verzinnen c.q. spinnen van website-of domeinnamen als keepitshort en het nog te formatteren vandematopdelat zit een wereld van verschil.
Of dit stukje en deze laatste zin in het bijzonder krasse staaltjes zijn van het nuttige met het aangename verenigen óf vice versa, laat ik volgaarne aan u over. Ongeacht uw vellend vonnis: in the end, I kept it short. Nu nog zorgen dat het leesbaar wordt.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: