Feeds:
Berichten
Reacties

#MeToo

Het is alweer geruime tijd geleden dat ik niet-kleinkindgerelateerd mijn innerlijke zielenroerselen aan dit blogske heb toevertrouwd. Niet dat ik alleen maar in de ban was – en nog steeds ben – van dat heerlijke kleine spul en van het edele voetbalspel, maar het kwam er gewoon niet van. Ook al hebben mijn vingers vaak genoeg gejeukt. Een heel enkele keer bezondigde ik mij aan een ingezonden stukje voor de krant, maar verder reageerde ik mij voornamelijk af op mijn dierbaren of op de sociale media.

Er is nu echter iets gaande dat mij er als het ware toe dwingt om uitvoeriger en (hopelijk) meer doorwrocht te reageren. Verwacht van mij geen bekentenissen en boetedoening in de heftige #MeToo-campagne. Ook al zou ik me als zodanig niet al te netjes hebben gedragen dan wel onheus bejegend zijn, dan is dit, of welk publiek platform dan ook, wel de allerlaatste plek waarop ik dat zou openbaren. Dat betekent overigens niet dat ik vind dat dit standpunt door iedereen zou moeten worden ingenomen. En ook niet dat je te allen tijde zou moeten vermijden om hetgeen jou ongewenst is aangedaan in de publiciteit te brengen. En dat dus het politiebureau c.q. de rechtbank de enige en juiste plek is om dit te vertellen en dus aangifte te doen. Uiteraard verdient dat verreweg de voorkeur en de prioriteit, maar ik kan me wel degelijk voorstellen dat je in je machteloosheid en complexe bewijsbaarheid je toevlucht elders, bijvoorbeeld in de pers, zoekt.

Daar zijn dan wat mij betreft wel een aantal voorwaarden aan verbonden. Ten eerste mag, zeker van iemand die de volwassen leeftijd heeft bereikt, worden verwacht dat je zeker van je zaak bent en dat het ook serieus misbruik, aanranding of nog erger is geweest. Dat je bij dubieuze, maar niet per se strafbare handelingen wel duidelijk hebt aangegeven dat je het ongewenst vond. Dat je er dus zelf ook geen dubbele agenda op nahield. En dat de ‘dader’ iemand is op een positie waardoor het het risico van meer slachtoffers en van recidive aanzienlijk is. Ben je overtuigd van dit alles en loop je bij de wettelijke instanties tegen een muur op van onbegrip of handelingsverlegenheid, dan is het wat mij betreft legitiem om de openbaarheid te zoeken. Waarbij je je er dan wel heel erg van bewust moet zijn welk medium je kiest en dat de zaak in de openbaarheid een geheel eigen dynamiek krijgt, die mogelijk een rechtmatige en rechtvaardige gang van zaken zal belemmeren. Zowel voor het ‘slachtoffer’ als de ‘dader’. En niet te vergeten omdat de media hun eigen commerciële motieven (lees kijkers, lezers, abonnementen) hebben.

Op het gevaar af van te worden beschuldigd van victim blaming én, toegegeven, met enige huiver voor het feit dat het daadwerkelijke slachtoffers zal afschrikken zich te uiten, moet me toch van het hart dat ik een aantal essentiële elementen in de hele discussie mis. Of dat daar in elk geval te weinig nadruk op wordt gelegd. Hoezeer het ook evident is dat er in vele gevallen sprake is van een grote afhankelijkheidsrelatie en machtspositie, is het tegelijkertijd ook evident dat die situaties vaak in stand worden gehouden. En daarvoor zijn de afhankelijken mijns inziens eveneens verantwoordelijk. Naast degenen die niet specifiek in een van beide posities zitten, maar wel degelijk op de hoogte (kunnen) zijn van de onevenredige machtsongelijkheid. Lankmoedigheid, laisser faire, gebrek aan saamhorigheid, angst, egocentriciteit, carrièrebreuk: het kennelijke onvermogen om een machtsblok te vormen tegenover een alom bekend zijnde machtsongelijkheid heeft vele vaders. In bijna alle gevallen die de laatste tijd uitgebreid in de media zijn gekomen – van Weinstein tot Spacey, van Louis C.K. tot Sepp Blatter, van Gosschalk tot zelfs Gijs van Dam (volgens Jelle Brandt Corstius tenminste) – gingen al langer geruchten, of was zelfs wijd en zijd bekend, dat ze zich misdroegen of in elk geval de grenzen van het betamelijke opzochten.

#MeToo 15169846_G

Dat deze mensen – mits ze hebben bekend of inderdaad schuldig blijken – langere tijd ongestraft hun gang konden gaan, is natuurlijk in eerste instantie en ook in hoofdzaak henzelf te verwijten. Dat echter velen, waaronder volgens mij ook menig zichzelf als slachtoffer opwerpend persoon, om voor hen moverende redenen mede deze situatie hebben gecreëerd en in stand gehouden, is tot dusver onderbelicht gebleven in deze discussie. Het kan niet anders dan dat vele niet direct betrokkenen, die echter wel op de hoogte waren van wat er speelde, kilo’s boter op hun hoofd hebben. Hen valt zeker te verwijten dat ze (potentiële) slachtoffers in de kou hebben laten staan en verzuimd hebben om hun invloed aan te wenden teneinde de ‘misbruiker’ ter verantwoording te roepen en daardoor mogelijk verder misbruik te voorkomen. Tevens zijn zij medeverantwoordelijk voor een kennelijk ontstane situatie waarin er onverantwoord sprake was van afhankelijkheid en machtsongelijkheid. Het is de hardnekkige, klassieke situatie van een zwijgende, niet direct betrokken, maar wel ingevoerde meerderheid die misstanden op hun beloop laat uit pure onverschilligheid of misplaatste neutraliteit.

Ja, ook uit eigen ervaring weet ik dat het op één lijn krijgen van meerdere personen om tegen wat dan ook in het geweer te komen een vaak frustrerende, want heilloze weg is. Velen zijn het er in de koffiekamer en in de wandelgangen wel over eens dat het er iets aan gedaan moet worden, maar als het er echt op aankomt, heeft eenieder zijn/haar eigen agenda, belang, persoonlijke afweging en alibi om zich er toch maar niet mee te bemoeien. We leven in een democratie en zijn er als de kippen bij om totalitaire regimes af te keuren, maar nemen het kennelijk op de koop toe wanneer een dergelijk monopolie of zelfs dictatoriale alleenheerschappij zich binnen onze eigen werkkring voordoet.

Maar het mag ook niet onvermeld blijven dat er ambitieuze, aankomende carrièrejagers zijn die heel ver wensen te gaan om hun doel te bereiken. En dat kan zowel in de actieve als passieve (dus toelaten en verzwijgen) sfeer liggen. Ook dat mag – en dit kan ik niet vaak genoeg benadrukken – voor degene die hierover wikt en weegt absoluut geen excuus zijn om hiervan misbruik te maken. Het werpt echter wel een ander licht op het slachtofferschap. Het geeft eens te meer de complexiteit aan van de #MeToo-discussie in het algemeen en van (vermeend) seksueel misbruik in het bijzonder.

Dat nu alle vormen – van onwelgevallige tot aan ronduit verwerpelijke en strafbare handelingen – op één hoop worden gegooid is een onmiskenbaar en onvermijdbaar, maar ook betreurens- en afkeurenswaardig uitvloeisel van onze mediamaatschappij. Dat daarbij ‘daders’ zonder enig(e) bewijs en vorm van proces aan de schandpaal worden genageld, is een uiterst kwalijke zaak, die ook geen recht doet aan de werkelijke slachtoffers. Het zwaard van #MeToo komt meedogenloos en onomkeerbaar neer op al degenen die nu publiekelijk worden aangeklaagd zonder aanzien des persoons en ernst van delict. Anders gezegd: het zijn niet de aard en zwaarte van het ‘misbruik’ die het vonnis bepalen, maar de massaliteit en de kracht van de publiciteitscampagne.

Het spreekt vanzelf dat we ontkennende ‘daders’ niet onvoorwaardelijk moeten geloven, maar dat geldt evenzeer voor ‘slachtoffers’, zeker waar het zaken van langer geleden betreft. Niets is zo bedrieglijk en selectief als het geheugen.

Wil men, kortom, de #MeToo-discussie serieus nemen, dan dienen zowel de ‘daders’ als de ‘slachtoffers’ serieus te worden genomen. Dan moeten beide direct betrokken partijen toerekeningsvatbaar worden verklaard, dus verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor hun doen en laten. Schuldig bevonden daders dienen te worden veroordeeld, waarbij ook zoveel als mogelijk moet worden voorkomen dat ze nog meer slachtoffers maken. Het serieus nemen van ‘slachtoffers’ mag zich mijns inziens niet beperken tot het klakkeloos geloven, maar zou zich verder uit moeten strekken tot het analyseren van hun doen en vooral laten. Dat houdt in zonder verwijt en schuldvraag proberen te achterhalen wat de beweegredenen waren om het toe te laten of om ondanks dwang of geweld geen aangifte te doen; om er pas later mee voor de dag te komen en waarom juist dan, enzovoorts.

Pas als beginnende carrièremakers zich ervan bewust zijn dat ze zich wel degelijk te weer kunnen stellen, dat hun integriteit belangrijker is dan hun carrière, sterker nog: dat juist hun integriteit hen verder helpt in hun leven en hun loopbaan, dan pas zal hun afhankelijkheidspositie verbeteren en zullen er veel minder ‘daders’ en dus ‘slachtoffers’ zijn. Maar dat kan alleen worden bereikt met behulp van de derde, niet direct betrokken, maar wel degelijk medeverantwoordelijke partij: de collega’s, de omstanders, de toekijkers. Zolang die blijven volharden in hun passiviteit en zich slechts beperken tot medeleven en morele, vaak selectieve, verontwaardiging achteraf, zullen (potentiële) slachtoffers machteloosheid blijven ervaren en zal de #MeToo-campagne, naast het wel degelijk aanwijsbaar nuttige effect, het bijkomende imago van een opportunistische heksenjacht niet van zich af kunnen schudden. Waarvan akte.

Ps. Waar ik ‘daders’ en ‘slachtoffers’ of  verder iets tussen aanhalingstekens zet, is dit omdat ik vind dat er zonder bewijs of bekentenis niet van daders en slachtoffers ‘gesproken’ mag worden.

Izzie’s eerste levensjaar

Izzie 1 jaar IMG_0935

Mijn jongste kleinkind is ze, zéker wel!
en heus, het is een echte meid
Toch heet ze Izzie, van Isabel
Een soort genderneutraliteit

Opa is helemaal weg, dat is-ie
van Izzie’s ogen, Izzie’s blik
Het is, haast letterlijk, supervisie
Eén grote kinderkijkerskick

Ogen die zoeken, dan weer stralen
Die staren in verwondering
Die ontwaren, dan weer dwalen
Alsof ze ’t niet eens zijn onderling

Soms staat de schrik ook in haar ogen
want alles is nog vreemd en nieuw
Of hebben haar ogen haar bedrogen
als in a room without a view

Natuurlijk staan er soms de tranen
duidelijk zichtbaar in haar ogen
Maar dat zijn geen oceanen
Ze weet haar traantjes snel te drogen

En dan breekt door die gulle lach
Die glans, die verleidelijke blikken
Een blik die ik nooit eerder zag
Die je onontkoombaar weet te strikken

Edoch, de eerlijkheid gebiedt
om hier ruiterlijk te zeggen
dat je die blik wel degelijk terugziet
bij moederlief, niet te weerleggen

Maar Izzie lief, het is geen straf
om op je mamma Suus te lijken
Wat heet! Van prachtige komaf
Pront en praal om mee te prijken

Heel erg van harte, lieve Izzie
En weet dat ik van je geniet
You make me dizzy miss Izzie
met al dat moois in het verschiet.

Minne plus twee

Minne 2 in tent IMG_0495

Als Minne lief het zou beseffen
dat ik haar niet had toegedicht
dan zou voorwaar haar toorn mij treffen
voor ’t kwaad dat ik heb aangericht

Want ja, het was mij echt ontschoten
– niet dat ze pas jarig was –
maar wel het pact dat ik had gesloten
om te lopen in verjaardag-pas

We hadden het samen al gevierd
met het hele gezin in Zoutelande
De beruchte trap was zelfs versierd
Die traditie zal niet gauw verzanden

Maar wat een meid, Minne Mathilda!
Klein maar dapper, ten voeten uit
Als ik bij alle kleinkids stilsta
dan springt ook Minne’s snoet eruit

Qua guitigheid en pure wilskracht
Qua pit en vastberadenheid
Ze is onweerstaanbaar als ze lacht
Een leertempo als van een klimgeit

Ze steekt veel op van Lin en Manus
die haar letterlijk op handen dragen
En Minne laat hen maar begaan dus
omdat ze haar ontwikkeling schragen

Want ze mag dan Minne heten
ze is voor zeker niet de minste
Ze laat het niet vanbinnen vreten
en is misschien straks wel de slimste

In elk geval telt ze voor twee
Wellicht zowat de mooiste leeftijd
Je telt als kind al volop mee
met lak aan codes en correctheid

Bewegend op ontdekkingsreis
ter lering, vermaak en ter verstrooiing
De taal als middel tot ontplooiing
Met schieten heb je altijd prijs

Lieve Minne, je bent geweldig
Uniek in opa’s kleinkidsschaar
Want elk superlatief is geldig
in woord, karakter en gebaar

Liva 3 CA2FA565-5471-46FA-AD0C-434D211A6E79

Er maandenlang naar uitgekeken
maar nu telt Liva echt voor drie
Haar spanning is nu wel geweken
waardoor ik louter lol voorzie

Of is zo’n feestje toch ’n opgaaf
met al die aandacht en cadeautjes?
Waarbij ik uiteraard ook opdraaf
Want je zit op en je geeft pootjes

Toch ’n kolfje naar de hand van Liva?
want aandacht is ze toch gewend?
Het rijmt toch niet voor niets op diva?
Haar fanschare groeit toch fervent?

Maar ook al treedt ze op met verve
en heeft ze absoluut talent –
wil ze die aandacht wel verwerven?
’t Is op zijn minst ambivalent

Gelukkig is ze ook verlegen
in al haar onbevangenheid
En stribbelt ze geregeld tegen
Mengt ze haar flair met schuchterheid

Ze is zo heerlijk expressief
zowel qua taal als non-verbaal
Assertief, maar ook heel lief
Dominant en toch sociaal

Mijn hart had ze allang gestolen
doch hieronder is zij onweerstaanbaar
Niet enkel koren op mijn molen
Want wie valt er nou niet voor haar?

Een aubade aan haar zusje Izzie
Zo ontroerend lief, ook in gebaar
Volkomen wars van showbizzie
Je houdt het nauwelijks droog, voorwaar

Lieve Liva, mooie Marie
Heel erg van harte gefeliciteerd
Voorlopig tel je dus voor drie
Jij bent alles wat mijn hart begeert

<<<<<<<<<<<<<<<>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Manus’ eerste lustrum

Ridder Manus IMG_8618

Manus Abel vijf jaar jong
Hij viert aldus zijn eerste lustrum
Als kleinkunstkind een reuzesprong
voor die kleine rooie bliksem

Hij is mijn favoriete kleinzoon
die lieve dekselse adonis
maar zit zo stevig op de troon
omdat-ie m’n enige kleinzoon is

De enige man in ons kleinkindland
en heeft het dus hard te verduren
Maar ’t lijkt alsof-ie ’t fijn vindt, want
’t is een charmeur(s), ook van nature

Wist hij zich eerst goed te verplaatsen
en verkleden in de meisjesrol
– de bal alleen maar terug te kaatsen –
thans is geen dino hem te dol

De Pokémons, dat zijn z’n vriendjes
Turtle Ninja is zijn held
Zijn dagelijkse dosis vitamientjes
waarop hij zeer wel is gesteld

Zijn fantasie is onbeperkt
van Rode Ridder tot Pikachu
Hij speelt gericht, nauwelijks opgemerkt
omringd door de hele ratjetoe

Op school moest Manus even wennen
maar ook daar vond hij zijn draai
Hij is niet van rakken en van rennen
Dat alléén vindt-ie maar saai

Hij houdt wel degelijk van ravotten
en heeft met judo zelfs een band
Er valt met Manus niet te spotten
al lijkt-ie toevallig daarin beland

Want reist het liefst toch in zijn hoofd
vertoevend in zíjn universum
In sprookjes waar hij zelf vast in gelooft
Verbeelding kent geen ultimatum

Het is, kortom, een héérlijk ventje
Een hartenbrekertje pur sang
Een onvervalst kleinkindtalentje
Mijn Manuslief, je leve lang!

image-05-02-17-at-09-21

Met Lin, mijn kloeke kleinkindkoningin
kan ik mee lezen en mee schrijven
Dat was al zo en zal zo blijven
Ze is niet voor niets mijn eersteLin

Ik moet er dus rekening mee houden
dat lieveLin dit mee kan lezen
Ze heeft dat lang en breed bewezen
met de lectuur die ze verstouwde

Maar opa toch! ‘Lectuur’?, ‘verstouwde’?
Wat heeft ons Linneke daaraan?
Kent ze daarvan wel het bestaan?
Dat is toch veel meer ‘van het oude’?

Och, dat mag misschien zo wezen
maar aldus leert ze wel veel meer
Wordt ze nieuwsgierig in de leer
Da’s het geheim ook van het lezen

Je hoeft niet alles te begrijpen
want je slaat het toch wel op
En je laat het langzaam rijpen
Het brein dat kent geen woordenstop

Mijn lieveLin, je wordt al zeven!
Je gaat, schreef ik eerder, veel te snel
Maar jij hebt mij de kans gegeven
opa te zijn, besef dat wel

Jij was mijn kleinkindproefkonijntje
al klinkt dat ietwat oneerbiedig
Opa Heins oefenterreintje
voor als je blij was of verdrietig

Mijn eerste “weg jij!” in de schommel
Mijn eerste “hoppa!” op de wip
Mijn eerste wel heel erg vroeg kleinkindgestommel
Mijn eerste moment van onbegrip

Voor jou zong ik mijn eerste liedje
Trok ik mijn eerste gekke bek
Las voor mijn eerste Hans en Grietje
Jij gaf mij ’t eerst kleinkindfeedback

Mijn allereerste kleinkindfoefjes
die probeerde ik uit op jou
Zodat ik mijn latere kleinkindboefjes
veel gemakkelijker paaien zou

Mijn debuut bij jou als ‘klapopa’
die helemaal niet klappen kon
Een rare rol die ik verzon
als je je eten niet voldoende op ha

Toen ik opa ging zien als een beroep
zat jij kwetsbaar op de eerste rij
en kreeg je ‘grapopa’ er gratis bij
Jij at mijn eerste ‘puddingpoep’

“Hé kleine meid op je kinderfiets”
Een van mijn lieveLinslofzangen
“Met je haar in de wind en de zon op je wangen”
“Rij je me zomaar voorbij, fiedewiedewiets”

Heel erg van harte, lieveLin
en mocht je deze lofzang lezen
Bedenk, jij stond aan het begin
van mijn zielsgelukkig opa-wezen

Een veelbewogen jaar

rkvvo-met-gerard

 

Voor wie zijn enkel had verstuikt
was het al ‘een veelbewogen jaar’
Zo vaak misplaatst, zo vaak misbruikt
Zo kennen we er, nog wel een paar

Maar deze aflopende jaargang
was voor zeker veelbewogen
Het boze kreeg alsmaar meer aanhang
Zo werd de rede, van weeromstuit, meer ingetogen

Nog nauwelijks spoor van de nuance
Die bleef althans onderbelicht
Geen aandacht meer voor de coulance
Alsof beschaving was gezwicht

Maar ‘goed’, dit is een globaal beeld
Noem het een generalisatie
Weliswaar op grote schaal gedeeld
Doch niettemin interpretatie

Maar door het veld kleiner te maken
Beperkt tot mijn intieme kring
Weet ik de snaar fijner te raken
en vergaar vast unaniem waardering

Want ook wij kenden lief en leed
Verdriet en vreugde in extremis
Dood als een dief die door de ziel sneed
Een onverwacht extreem gemis

Over extremiteit gesprokenimg_0602
De kiem van leven is geboorte
Ons vijfde kleinkind is ontloken
Emoties in allerlei soorten

Aan Minne, Manus, Lin en Liva
werd Izzie ‘naadloos’ toegevoegd
Van de vijf alweer de vierde diva
Dat heeft mij geenszins echt misnoegd

Zo wordt de een (voor het geluk) geboren
en slaat voor de ander het leven stuk
Heeft de een plotsklaps haar lief verloren
Is de ander dronken van geluk

Broer Gerard was net pas begonnen
aan zijn voorwaar kleinkinderschaar
Ook hij had kleinkindpoëzie verzonnen
Liedjes voor Pom op zijn gitaar

In zijn hoofd zong Pom, Pom, Pom
Hij dacht al vooruit aan Pim, Pim, Pim
Zag Pom zich al roeren op de trom
Net als Pim, zo lief en slim

Dat dit abrupt is afgesneden
is een ontzettend hard gelag
Over hem praten in tijd verleden
Een echo slechts van Gerards lach

Het leven is vaak onrechtvaardig
Terecht maakt dit je somtijds boos
Kunnen accepteren is bewonderenswaardig
maar dat men uitgerekend jou uitkoos?!

Ik koester daarom onze rijkdom
én Gerards nagedachtenis
Is hij in beeld, zeg ik: “Kijk Pom”
Waardoor het misschien te verzachten is

Laat ons komend jaar verstoken blijven
van zulk een onverdraaglijk leed
Dan kan ik hopelijk ongebroken schrijven
dat verdraagzaamheid er echt toe deed

<><><><><><><><><><><><><><><><><>

– Dit is de enige, teruggevonden, voetbalteamfoto waar broer Gerard en ik samen op staan. Ook dat ‘staan’ is frappant, omdat wij allebei, afzonderlijk, op vrijwel alle andere teamfoto’s gehurkt zitten. Het is alsof we destijds – RKVVO-selectie midden jaren zeventig – hebben voorvoeld dat, áls we dan samen poseren, we er ook voor moeten gaan stáán.
Jullie zien Gerard tweede van links en deze jongeman derde van rechts.

%d bloggers liken dit: