Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘PGB’

Hieronder mijn ingezonden en gepubliceerde brief in het Eindhovens dagblad d.d. 3 juni 20011 over de heisa rondom de dreigende PGB-bezuinigingen. In mijn trilogie over de Brandon-affaire heb ik hierover ook al mijn zorg en bedenkingen uitgesproken, met name in de slotaflevering.

Al eerder heb ik hier gewezen op de fraudegevoeligheid van het PersoonsGebonden Budget. Nu jan en alleman protesteert vanwege de drastische bezuinigingsplannen op dit budget, kan ik niet nalaten om deze kwestie nog maar eens te nuanceren en objectiveren. Als zijnde ervaringsdeskundige in een setting waarin veel wordt gewerkt met PGB.

Inherent aan elke subsidie of declaratie, geldt ook voor PGB dat er oneigenlijk ge- zo niet misbruik van wordt gemaakt. Dat het vaak onterecht wordt aangevraagd c.q. toegekend. Ook hebben de talloze PGB-instanties/bureaus er baat bij dat ze hun cliënten behouden c.q. hun personeel aan het werk kunnen houden. Bovendien schort het vaak aan voldoende toezicht en controle op een verantwoorde, casusgebonden besteding van het toegekende budget. Desondanks is er nota bene een pleidooi voor volledige vrijheid van besteding van eenmaal verstrekte budgetten!

Ontegenzeglijk  zijn er velen die volstrekt terecht gebruikmaken van PGB en het zou een schande zijn wanneer dit onmogelijk wordt gemaakt. Maar tegelijkertijd zijn en waren er velen, die het zeker zo hard nodig hebben, maar wordt onthouden vanwege inefficiëntie en slecht beheer. En omdat ook hier de egoïstische linkmichels en brutalen de halve wereld (budgetten) hebben ten koste van de te bescheiden, waarlijk hulpbehoevenden.

Let wel! Dit is geenszins een pleidooi voor bezuiniging. Echter, net zoals in de totale (gezondheids)zorg, kan er een hoop geld worden gewonnen door efficiënter te (samen)werken en beheren. Wouter Bos, tegenwoordig adviseur, hoorde ik hier al voorzichtig voor pleiten. Maar welk regeringslid durft dit nu eens écht hardop te zeggen?

Read Full Post »

Mijn missie was dus voortijdig volbracht. Mijn tekortkomingen braken me niet op, al was dat dan onvoorzien. Evenmin was voorzien dat mijn kwaliteiten ertoe bijdroegen dat de structurele defecten al snel werden opgespoord. Neemt niet weg dat dit veel anders en goedkoper had gekund. Maar ik vrees dat dit kenmerkend was voor de ad hoc-werkwijze en -consumptie van het Consulententeam. Sint Anna en Sint Joep snoepten driftig uit de subsidieruif, terwijl op andere plekken het geld veel harder nodig was. Waar was en is de coördinatie van de selectie? Waarom werd er niet veel meer gebruikgemaakt van de toen al ontwikkel(en)de expertise, zoals de Methode Heijkoop?  Vele situaties zouden niet zijn vastgelopen.

Het lijkt aannemelijk dat er in de zaak-Brandon, relatief gesproken, soortgelijke elementen een rol spelen. Dat hier sprake is (geweest) van de nodige inzet en betrokkenheid, lijdt geen twijfel. Maar dat doet niets af aan de onmenselijke, dus onwenselijke situatie. Men kan en mag dit niet accepteren! Dat wij in Nederland door de bank genomen een redelijk tot goede zorg hebben, is geen verdienste. Het zou een grof schandaal zijn wanneer dit niet zo was met de ruime middelen, welvaart en kennis die we voorhanden hebben. Dat betekent dat elke ongewenste situatie, zoals met Jolanda en Brandon, er een teveel is. En ik vermoed dat er in verpleegtehuizen en instellingen nog veel te veel onmenselijke toestanden heersen. Dat we bijvoorbeeld wettelijk moeten regelen dat incontinente ouderen bijtijds verschoond worden, is al een aanklacht op zich.

Oplossingen? Een eveneens ervaren co-blogger en -criticus gooit dubbele moraalridder Andries Knevel in het strijdperk. Zoals reeds vermeld: mijn  observaties en conclusies zijn gebaseerd op persoonlijke ervaringen van enige tijd geleden. Maar nog steeds heb ik contacten en affiniteit met oud-collega’s en met de zorgsector.  Dit weblog is daar een getuige van. Dat brengt enerzijds een niet volledig actuele kennis met zich mee, maar verschaft me anderzijds een positie vanwaaruit ik met de nodige distantie en neutraliteit de zaak kan beoordelen. Waarvan akte.

Oplossingsgewijs haal ik maar meteen mijn stokpaard van stal. Men spreekt doorgaans van iemands stokpaardje, maar in mijn geval is het een stevige knol. Ik kan me zeer wel voorstellen dat u, zeker nu, geen zin hebt om deze op zich behartenswaardige, maar zeer uitvoerige uiteenzettingen door te spitten. Daarom zal ik pogen om dit, al samenvattend, onder meer als oplossingsrichting te presenteren.


Want een betere, structurele, intentionele, onvoorwaardelijke samenwerking, een doordachte uitwisseling van kennis, middelen en mankracht, plus een efficiënte coördinatie zijn de onontbeerlijke fundamenten waarop de oplossingsconstructie moet worden gebouwd. Ik besef terdege dat dit niet alleen een gratuite, maar ook moeilijk te realiseren, laat staan af te dwingen voorwaarde is. Maar alles staat of valt nu eenmaal bij de intentie, de motivatie, de bereidheid om het doel, een menswaardige zorg, te bereiken. En samenwerking in alle facetten en geledingen is daarbij zowel de sleutel als de uitkomst
.

– Daarnaast is een betere, meer rechtvaardige, maar ook meer doelmatige verdeling van de financiën hoogst noodzakelijk. Er hoeft niet per se geld bij, want er kan mijns inziens stevig worden bezuinigd (beter gezegd, geld worden gewonnen) als gevolg van een veel betere, meer efficiënte samenwerking en gebruikmaking van middelen op allerlei gebieden .
– Opwaardering van het loon voor verpleegkundigen en begeleidkundigen in de zorg en drastisch korten op (loonhoogte van) vele overbodige managers en kaderfunctionarissen.
– Beter opgeleide en betaalde krachten inzetten in complexe (verpleeg)zorg.
– Gerichte, doelmatige toepassing van functiedifferentiatie, waarbij onderscheid wordt gemaakt tussen meer methodisch, planmatig functionerende en meer uitvoerende krachten.
– Verbetering en budgettering van specifieke opleidingen en opleidingseisen.
– Tot reële proporties terugdringen van onnodige/overbodige bureaucratie mbt rapporteren, registreren en protocolleren. En declareren!
– Veel meer aandacht voor en toezicht op inhoud i.p.v. beheersing, organisatie en productie. Toelichting: er wordt veelal volstaan met het kunnen overleggen van zorgplannen en protocollen met het oog op het binnenhalen van ‘bedden’ en budgetten, waarna (het toezien op/bewaken van) de inhoud en de toepassing er vaak niet meer toe doet. Met haar regelgeving en subsidiestructuur dwingt ook de overheid/politiek de zorgsector ertoe c.q. werkt het in de hand dat men zo te werk gaat.

Tot slot een vurig pleidooi voor een veel beter toezicht op en coördinatie van extra-subsidieafhankelijke constructies zoals het CCE, maar ook PGB (Persoonsgebonden Budget). Op het CCE heb ik momenteel niet veel zicht, maar de zaak-Brandon en het kennelijke feit dat er nog vele soorgelijke misstanden heersen, suggereren op z’n minst dat ook hier ‘winst’ te behalen is. Met het PGB heb ik meer (recent) ervaring en daarvan weet ik zeker dat dit veel doelmatiger, dus ook rechtvaardiger kan. Het ontbreekt ten enenmale aan toezicht op en bewaking van zowel de selectieprocedure als de toepassing van het budget. Met als helaas klassiek en repeterend gevolg dat het meeste geld oneigenlijk wordt opgeslokt door de brutalen, waardoor juist degenen die het  hard nodig hebben, misgrijpen.

Er borrelen in mij nog veel meer aanbevelingen en praktische uitwerkingen, maar laat ik vooralsnog volstaan met deze, in mijn ogen, onontkoombare uitgangspunten voor het verbeteren van de zorg en het uitbannen van onacceptabele uitwassen. In de hoop dat Brandon op redelijke termijn niet langer meer figuurlijk, maar letterlijk wordt afgetuigd.

Read Full Post »

Hieronder de volledige èn opgepimpte versie van mijn ingezonden brief die als opinie is geplaatst in het Eindhovens Dagblad van 12 maart jl. Het klepperen van de ingezonden brievenbus valt nog mee, maar dit saillante scenario van ‘meer handen aan het bed’ heeft inmiddels al geleid tot kamervragen, tot een heuse campagne van NU’91 (alwaar men evenmin de aantrekkingskracht van de woordspeling kan weerstaan..) en zelfs tot aandacht in de Amerikaanse pers (Reuter). Wordt op de voet gevolgd en wellicht vervolgd.


Na het treurige sprookje van de homoprins en de homofobe priester heeft het ED opnieuw een affaire te pakken die wellicht weer de ingezonden brievenbus zal doen klepperen en de landelijke pers zal halen. In de editie van zaterdag 6 maart wordt uit de doeken gedaan hoe de toepassing van persoonsgebonden budgetten (PGB) en hulpverlening letterlijk uit de hand kunnen lopen. Een persoon die met handen en wellicht ook met voeten gebonden is vanwege zijn lichamelijke beperking, wordt door hulpverleensters aan zijn seksueel gerief geholpen middels een letterlijke aftrekpost. De menskracht en de verleende zorg worden betaald van het PGB. Een studente HBO Verpleegkunde, die volkomen terecht niet zwichtte voor deze opgedrongen handeling, doet haar onthullend relaas.

Er is op zich niets verwerpelijks aan deze hulpvraag, maar het is sowieso de vraag of dit budget daarvoor is bestemd. Uit ervaring weet ik dat PGB te pas, maar ook vaak te onpas wordt verstrekt en gebruikt. Zeg maar gerust misbruikt. Zoals geldt voor al dit soort voorzieningen en subsidies leiden die onnodige verstrekking en dat misbruik ertoe dat degenen die het echt nodig hebben, niet of onvoldoende aan hun trekken komen. Met excuses voor de woordkeuze.

Ofschoon dit aspect een brief op zich waard is, richt mijn verontwaardiging zich nu toch vooral op de uitvoering. En meer speciaal op de belangenorganisatie van mensen met een PGB, Per Saldo. Die bij monde van een woordvoerster er geen bezwaar tegen zegt te hebben dat cliënten hun medewerkers vragen hun seksuele behoeften te bevredigen. En dan komt het pas (want vragen staat nu eenmaal vrij): “En iedere verzorgende is vrij om daar al dan niet op in te gaan”. Ik laat, zij het met moeite, de prikkelende voorwaarde “Mits de zorgvraag vooraf helder is geformuleerd”, maar even liggen, want verderop beweert de woordvoerster: “In de zorgwereld is dit geen onbekend fenomeen. Het komt met enige regelmaat voor”.

Nu ben ik wel de laatste om mijn handen ervoor in het vuur te steken dat er niet met regelmaat miszorgd wordt. Toch vermoed ik dat er hier sprake is van de klok en de klepel. En dan laten we nog maar even in het midden of het hier gaat om een ongelukkige woordkeus óf om een ongelukkige keuze van woordvoerster. Dan nóg is het standpunt uiterst zorgwekkend.

Er zijn in de zorg en gehandicaptenwereld inderdaad situaties waarbij seksuele diensten worden verleend door ter zake kundige hulpverleners. Want de behoefte is wel persoons-, maar niet geslachtsgebonden. De SAR, Stichting voor Alternatieve Relatiebemiddeling, is hier een voorbeeld van. Het zijn mensen die tegen betaling seksuele diensten verlenen aan verstandelijke of lichamelijke gehandicapten, maar dit niet doen in het kader van prostitutie. (Waarmee overigens niet gezegd is dat dit, of een escortservice, geen adequate en legitieme uitkomst zou kunnen bieden).
Zij stellen zich als het ware beschikbaar voor personen die, om wat voor redenen dan ook, niet of zeer moeilijk tot seksuele behoeftebevrediging komen of niet adequaat, gepast, dus niet bevredigend met deze behoefte om(kunnen)gaan. Dat ook dit de nodige vragen oproept, verlet niet dat het dus ten principale niet wordt verlangd van, laat staan gedaan door, de reguliere zorgverlening. Anders gezegd: de zorgverlener kan deze zorgvraag neerleggen bij deze stichting of daarbuiten, maar verleent per definitie niet zelf deze zorg.

Het is dan ook onbegrijpelijk en onbestaanbaar, dat welke zorginstelling of belangenorganisatie dan ook, zijn of haar medewerkers hieraan (sorry) blootstelt! poortactie-270106Er zijn voldoende mogelijkheden voor onderhavige cliënten om in hun behoeften te voorzien. In het kader van integratie en normalisatie zou het voor de hand liggen om gebruik te maken van escortservices, want zoals in het artikel terecht door een gelukkig nog gezond redenerende bestuurder wordt opgemerkt: ‘Ieder zijn vak‘.
Of het per saldo door de klant zelf moet worden opgehoest óf dat de gemeenschap in de vorm van PGB hiervoor moet opdraaien, is op zich al een vraagstuk waaraan Per Saldo de handen vol zou moeten hebben.

Maar hoe dan ook: ten aanzien van het blootstellen van medewerkers aan deze behoeftebevrediging geldt een volmondig: Trek je handen ervan af!!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: