Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘medeleven’

Het is een prachtige zomerdag. Zittend op mijn balkon kijk ik uit over Park Meerhoven en over de sportvelden van voetbalvereniging DBS, waarop de talloze neergestreken meeuwen zich niets aantrekken van de grasmaaiende tractoren. De wind ruist door de bomen, het is niet te warm: een in alle opzichten vredig decor. Wat wil een mens nog meer?

Maar ditzelfde vredige decor is ook op zo’n twee kilometer afstand van Eindhoven Airport, waar aanstonds de landing wordt verwacht van de twee vliegtuigen die in elk geval een gedeelte van de slachtoffers van de aanslag op de MH17 eindelijk naar huis brengen. Misschien zie ik zelfs de toestellen wel in de lucht vlak voor de landing.

Ik was eigenlijk bezig met een stuk te schrijven over Robin van Persie. Het ligt al dagen op de plank en het gaat nota bene, onder meer, over perversie. Want woordspelingen zijn mijn noodlot. Maar ik kom er niet mee verder. Wat moet ik met perversie in combinatie met voetbal als de perversiteit van het menselijke bestaan zich in al zijn gedaantes voor onze ogen afspeelt?

obs-mazuroDe misdadige gebeurtenissen, de mensonterende beelden, de menselijke gebreken en tragedies laten me niet los. Ik kijk naar de tv, luister naar de radio, lees de kranten en volg de social media. Stuur linkjes door, retweet mij welgevallige of juist schokkende berichten en meng me in discussies, vooral op Twitter. Ik vind van alles en balanceer voortdurend tussen walging, woede, medeleven, bewondering en verbijstering. Over allerlei ontwikkelingen, beelden, personen en gedragingen. Maar toch vooral over mezelf.

Het zal wel een functie hebben en ik moet mezelf ook weer niet te hard vallen, maar toch. Waarom moet ik zo nodig te pas en vooral te onpas overal op reageren? Wat schieten de nabestaanden van de slachtoffers daarmee op? Waarom moet ik zo nodig mijn gelijk halen? Wie zit er op mijn goed- dan wel afkeuring te wachten? Wil ik aantonen dat ik betrokken en deugdzaam ben? Waarom heb ik, naast wel degelijk ook waardering, ook bijgedachten bij de alom geprezen speech van Frans Timmermans? In die zin dat het hem straks geen windeieren zal leggen met het oog op zijn onmiskenbare ambities? Sorry Frans. Het zegt veel meer over mijzelf.

Waarom heb ik mijn bedenkingen bij uitlatingen van onze regeringsvertegenwoordigers en het koningshuis over het ‘hele land dat rouwt en begaan is; dat alle Nederlanders diep geschokt zijn en volop meeleven’? Wat heeft het voor zin om daar tegenin te brengen dat er altijd landgenoten zijn die er zich geen barst van aantrekken of in elk geval veel meer bezig zijn met hun eigen sores en belangen? Wie is daarbij gebaat? Waarom erger ik mij aan de obligate teksten die Willem Alexander tegenover het volk uitspreekt? Ik heb toch niks met het koningshuis, dus waar maak ik me druk over? Voor de direct betrokkenen maakt het waarschijnlijk helemaal niks uit en is het een troost dat men hoe dan ook medeleven betuigt.

Net nog vond ik het nodig om te laten weten dat het door de FIFA gekozen WK-Dream-Team een lachertje is. Over prioriteiten gesproken. Waarom moet ik zo nodig blijk geven van mijn verbijstering dat de FIFA het bestaat om uitgerekend vandaag met Poetin in Rusland de toewijzing van het WK in 2018 te vieren? Waarom heb ik nu ook ineens kritiek op het feit dat Rusland daarvoor überhaupt is aangewezen? Opportunisme en selectieve verontwaardiging ten top, iets wat ik o zo vaak anderen en andere instanties verwijt.

Nationale rouw, waarom niet? Ook al weet niemand precies wat hij ermee aan moet. Zojuist kreeg ik een mailtje van mijn tennisvereniging dat in het kader van deze nationale rouwdag het park de gehele dag gesloten is. En inderdaad, ik zou vanavond gaan tennissen. Het is onze wekelijkse tennisavond en inderdaad, ik had me er toch wel op verheugd. Alleen al als fysieke uitlaatklep van al die triviale hersenspinsels die ik hier aan u en aan mezelf toevertrouw. Dus teleurstelling. Nationale rouw, prima. Maar ten koste van mijn vaste tennisavond? Het spijt me, nabestaanden. Excuses, tennisvereniging. Mijn morele kompas en politieke correctheid hebben het inmiddels weer van mijn egocentrisme overgenomen.

En de Gazastrook dan? En Mosul? En Syrië? En…? Zojuist las ik dat er vanuit hetzelfde rampgebied door de rebellen twee Oekraïense straaljagers zijn neergeschoten. Maar net zag ik ook prachtige plaatjes van mijn kleinkinderen voorbijkomen. Stel dat zij… Ik hoorde net ‘More than words’ op de radio, een fanatiek meegezongen hit uit de beginjaren negentig tijdens onze vakantie met mijn eigen kinderen. Stel dat zij…

En nu zie ik live op tv de landing van de vliegtuigen op Eindhoven Airport, hier vlakbij. Ik ben er dus letterlijk dichtbij betrokken, maar tegelijkertijd ervaar ik ook een onoverbrugbare afstand. Ik kan er niet bij komen en heb ook niet de illusie dat ik daar ooit in zal slagen. Tenzij.. Ik moet er niet aan denken.

Sorry slachtoffers. Sorry nabestaanden. Ik ga nóg harder mijn best doen om met jullie mee te leven. En ik wens jullie oprecht alle kracht en ondersteuning toe die nodig zullen zijn om dit onbeschrijfelijke verlies – en de betreurenswaardige onbetamelijkheden die daar nog bij zijn gekomen – te verwerken.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: