Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Zoutelande’

De Zeeuwse badplaats Zoutelande is een begrip in ons gezin. Vanaf de geboorte van zoonlief twee was het ruim 10 jaar lang onze steevaste vakantiebestemming. Zo ongeveer de periode 1982-1996. (2x zijn we vreemd gegaan, omdat we meenden het hoogseizoen aldaar te moeten vermijden. Om alras op onze schreden terug te keren). Daar werd door menigeen in onze familie- en vriendenkring nogal vreemd tegenaan gekeken, zelfs besmuikt om gelachen. Die gingen naar Frankrijk, in elk geval naar het buitenland. Op de camping. Dát was vakantie, avontuur. Wie gaat er nu jaar in jaar uit in Nederland op vakantie en dan ook nog eens telkens naar precies dezelfde plek? Nota bene in een appartement!

Wij dus. En we hadden er altijd fantastische vakanties. Eerst 2, daarna vaak 3 weken lang verbleven we aan de Zeeuwse Rivièra, waar statistisch bewezen de zon het vaakst schijnt in Nederland. Ons appartementencomplexje had een gemeenschappelijk tuintje en vormde als zodanig een soort van veredelde camping, ook al mocht er dan eigenlijk niet worden gevoetbald, ofwel: Verboten Fussball zu spielen. Want dat wel: Zoutelande is ook zeer geliefd bij onze Oosterburen, al is die liefde niet onvoorwaardelijk wederzijds. Hoewel, de plaatselijke middenstand en horeca nemen dit volgaarne op de koop toe.

Het grootste voordeel van deze locatie – en ook de directe aanleiding om deze te benutten – is het feit dat je vanuit het tuintje in een mum van tijd op het strand bent. Iedereen kent de badplaats die op de folder maar een paar honderd meter van het strand ligt, maar waar je eerst twee duinenrijen over moet om uiteindelijk de zee in zicht te hebben, laat staan aan je voeten te hebben liggen. Zeker in het ‘bezit’ van kleine kinderen is het ideaal om even snel tussendoor naar ‘huis’ te kunnen. En het is ook heerlijk dat je zo maar even het strand op kunt en niet eerst een hele voorbereiding nodig hebt voor een strandbezoek.

En ja, wij huurden ook een strandhuisje. Eerst bij Koppejan, ongetwijfeld familie van Ad. Later werden we dissidenten en gingen over naar Riemens. In dat huisje flikkerden we de eerste dag alle strandspullen in, die we daarnaartoe vervoerden in een bij de oude mevrouw Janse of Adriaanse gehuurde bolderkar. Die in de babyfase van de jongste ook nog dienst deed als slaapgelegenheid. Urenlang strandtennis dwz houten planken met een rubber balletje. Aanvankelijk, klein als de jongens nog waren, ging het erom wie met pa het langst kon ‘overslaan’. Later namen de behendigheid en snelheid alsmaar toe en werd de trukendoos naar hartenlust opengetrokken.

Maar uiteraard was de lederen bal het meest begeerde en beproefde attribuut. Een aan de strandaccommodatie aangepast exemplaar: licht genoeg om met de blote voet te beroeren en zwaar genoeg om geen speelbal te worden van de wind. Volop partijtjes één tegen één of twee tegen twee mits gastspeler voorhanden was. Het populairst was toch de voetvolleyvorm. Een simpele ‘net’constructie mbv twee palen, met daartussen een touw tussen twee provisorisch afgemeten en gemarkeerde veldjes. Hier werd geschaafd aan de techniek, de tactiek, de conditie en het doorzettings- en incasseringsvermogen. Een ideale, speelse oefenvorm. Overigens werd datzelfde voetvolleyveldje ook regelmatig gebruikt als tennisveld.

En de schelpjes, zandkastelen, vliegers en het water dan, zult u zich misschien afvragen. Ach, natuurlijk kwamen die ook langszij, zeker nog in de peuter/kleuterfase. Maar al snel werd het balspel verreweg favoriet. Met deze jongen lange tijd als fanatiek participant, later meer als aandachtig en geamuseerd toeschouwer vanuit de luie ligstoel. Waren het niet de kinderen, dan wel de autochtone jongens die hun balkunsten etaleerden, dan wel  het vrouwelijk schoon dat bij tijd en wijle zeker niet te versmaden was.

De bevolking van ons appartementencomplexje, daar kan ik een boek over schrijven. En ik sluit niet uit dat dit er ooit van komt. Jaar in jaar uit kwamen hier namelijk vrijwel dezelfde personen en families een aantal zomerweken doorbrengen. Sommige appartementen waren eigendom, de overige werden door verschillende beheerders verhuurd. Er waren twee verdiepingen met elk 6 appartementen. De bovenste waren voor grotere gezinnen, de onderste voor 2 tot 4 personen. Wij vertoefden dus merendeels beneden. Niet alleen leerde je de mensen steeds beter kennen – met alle voor- en nadelen van dien – ook de kinderen groeien met mekaar op en hielden malkander bezig. Regelmatig werd er door de oudere jeugd activiteiten georganiseerd voor de kleintjes. Een veredelde camping zogezegd. Ook de ouders/volwassenen organiseerden onder mekaar op gezette tijden gezamenlijke activiteiten. Waarvan wij gepast gebruik maakten om ongewenste verplichtingen en sociale controle te voorkomen.

Maar het moet gezegd dat we legendarische momenten/avonden/nachten hebben beleefd, met als letterlijk hoogtepunt een nachtelijke beklimming van de hoogste duintrap des (Zoute)landes in een verre staat van dronkenschap. Ik zal u niet lastig vallen met de licht scabreuze details. Zo ik die al ooit openbaar, bewaar ik ze voor het eerder gememoreerde boek. Maar dit volstaat vooralsnog voor onze dierbare zomervakanties in Zoutelande aan de Zeeuwse Rivièra eind vorige eeuw. De tweede en laatste(?) aflevering zal gaan over onze comeback aldaar 15 jaar later.

– de view op Zoutelande komt van http://www.strandhuisjes.nl

Ad Koppejan floreert op omroepzeeland.nl

– de sportieve badgasten staan op http://www.trainingskampen.nl

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: