Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘reisverhalen’

We wilden graag naar het praalprachtige Praag. Vanaf Eindhoven Airport ben je er in anderhalf uur. Maar de aanbieding per bus, inclusief drie overnachtingen met ontbijt,  was slechts 100 euri! Nu ben ik allesbehalve van de busreis. Althans, niet in vast gezelschap. Plus ook nog eens twee hele dagen onderweg, waardoor er nog maar twee dagen overbleven voor bezichtiging van het reisdoel! Collega’s van vrouwlief (niet ongevoelig voor het kostenplaatje) verzekerden echter ervaringsdeskundig dat deze reisgelegenheid best comfortacceptabel was. En maar 100 euri! Als rechtgeaarde Hollander grijp je toch dit buitenkansje aan en neem je enige(..) extra reistijd op de koop toe, niet dan?! Dus liet deze jongen zich ietwat argeloos overhalen om met Bolderman in een stampvolle bus richting Praag te hobbelen. Hoezeer relevant deze laatste kwalificatie  is, wordt gaandeweg meer dan duidelijk.

Vanaf De Tongelreep (minstens zo bekend als uitval- en vertrekbasis van busreizen dan als geavanceerde zwemaccommodatie) werden we, tesaam met noodlotgenoten voor allerlei bestemmingen, vervoerd naar het dorpje Zeeland. Naar Het Witte Huis, het zalenzenuwcentrum der busreislustigen voor zover ik kon overzien. Helaas was Obama niet thuis. Maar wel een gigantische accommodatie, alwaar de reizigers zich ontlasten, koffieleuten en goedkope maaltijden verorberen. Wat oneerbiedig aan te duiden als een fabriek, een vreetschuur, maar het moet gezegd: het was perfect geregeld en voor die prijs (13,5 euri) nog te vreten ook.

Bij onze bus aangekomen, wachtte ons de eerste teleurstelling. Comfortabel qua zit/beenruimte was het, uiterst eufemistisch als touring-car aangekondigde vehikel allerminst. U mag twee keer raden wie Bolderman alras omdoopte in Touring Boldercar. De tweede tegenslag was de chauffeur. Die bleek, van alle naampjes, Geert  te heten! Ontvlucht je het land om er in hemelsnaam even van verlost  te zijn, zit je er de hele reis nóg mee opgescheept! En om alvast wat weg te geven: ook deze Geert koos precies de verkeerde momenten uit om te spreken danwel te zwijgen. Daarbij werd al snel duidelijk dat we te maken hadden met een onvervalste chaoot. Het is dat je moeilijk consensus krijgt in een zojuist bijeengekomen gezelschap, maar anders was Geert zonder meer terstond gewraakt. De man slaagde erin om zichzelf én onze trip al vóór vertrek op forse achterstand te zetten.

Om geen scheef beeld te schetsen, moet worden vermeld dat de reis verder prima was georganiseerd. Maar helaas waren we nu eenmaal in aanzienlijke mate aan de bus(chauffeur) overgeleverd.

Eenmaal op weg ontvouwde zich al rap in welk gezelschap we ons bevonden. Qua leeftijd was het redelijk gevarieerd, er reisden zelfs opvallend veel  jongeren met ons mee. Die overigens regelmatig met plaatsvervangende schaamte het ‘volwassenen’-gedrag moeten hebben aanschouwd. Het hoge Limbo-gehalte viel vanaf het begin al niet te negeren, waarbij wederom opviel dat Limburgers bijna altijd in groepsverband reizen. Maar al snel werd de zangerige toon ondermijnd door een onvervalst Haags accent. Bij monde van de ene helft van het duet prille ‘vriendinnen’, dat pal achter ons zetelde. De een dus uit de residentiestad, de ander uit Weert. De ultieme dialectiek, al zou je in hun geval gerust van dyslectiek in dramatiek mogen spreken. Hoe ze ooit in mekaar verstrikt zijn geraakt, mag Joost weten. Je zou zeggen digitaal, maar er zat nu al sleet op deze intrigerende internet-date. Slechts qua dwerghoogte en herseninhoud leken ze elkaars gelijken, voor het overige was er geen groter contrast denkbaar.

De Weertse was meteen een en al dienstbaarheid en voorzag ons de gehele reis van koffie en thee. Later bleek dat ze van professie toiletjuffrouw was en warempel! Tijdens de gidswandelingen moest/wilde onze juffrouw om de haverklap naar het toilet. Een soort van beroepsdeformatie of misschien wel fascinatie? Een heus bontjasje accentueerde haar ge/verdienstelijkheid. Uitgerekend van háár was de opmerkelijke uitspraak dat je eigenlijk nergens voor toiletbezoek moet betalen, omdat de overheid verplicht is om je in de gelegenheid te stellen je waar dan ook (nou ja..) kosteloos te ontlasten. En dat is wat anders dan moeiteloos, maar daarover later meer. Hoe dan ook, het was een schat van een vrouw en ze had heel wat te stellen met haar nuffige, hysteriforme reisgenote.

Uiteraard kwam het gesprek op het hersenloze Oh Oh Cherso, maar ons Haagse hopje nam hier resoluut afstand van met als uitsmijter dat ze desgewenst zeer wel ABN kon “zegge”. Ondertussen was een ander vrouwmens – kan het ook niet helpen – erin geslaagd om de aandacht van minstens het middenrif van de bus op zich te vestigen. Een Rijnmondige, proleterige manvrouw die wonderwel verbonden leek met een soort van ouwe nicht, maar vrijwel voordurend in de slag was met een Neanderthalerig type rechts van haar, dat qua omvang twee stoelen bezette. Ik schat haar broer. Die zich later ontpopte als een grote boer.

En dan zijn we nog maar net on tour! In deel II wordt dit gezelschap verder uit de doeken gedaan. Een bonte verzameling, waarbij zowel Koot & Bie, Koefnoen als Draadstaal/Neonletters nóg gretiger hun vingers zouden aflikken dan bij –  heb ik zo’n donkerbruin vermoeden – dit rechtse kabinet. En ja hoor! Ook Praag komt nog aan bod.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: