Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Praag’

U begrijpt, de tijd die je niet had om je te vervelen, vloog om. Laat op de avond parkeerde Geert vakkundig – want het vak chauffeur verstond hij – bij een uiteraard door hemzelf warm aanbevolen eetgelegenheid in bestemming Praag. Daarna weer de bus in en tegen middernacht konden we eindelijk inchecken. Hotel, kamers, ontbijt: niks mis mee. Of het moet de massaliteit zijn, maar die bespeurde je slechts bij het ontbijt dat desondanks prima was verzorgd.

Maar dit alles niet voordat de eerste openlijke uitbarsting van ongenoegen had plaatsgevonden. Zoals al eerder aangestipt, wist het Neanderthalerige type zich niet langer te beheersen op het einde van de heenrit. Kennelijk gestimuleerd door bevestiging van anderen aangaande de incompetentie van Geert als reisleider, maakte hij zijn ongeduld kenbaar toen Geert in zijn hang naar aandacht en overinformatie de reistijd alsnog onnodig verlengde. Er ontspon zich een ‘conversatie’ tussen twee ‘volwassenen’ met een hoog ‘Oh Oh Cherso’-gehalte. De jeugd keek hier dus niet van op, maar het was toch wel gênant genoeg voor een portie plaatsvervangende schaamte, waarmee we uiteindelijk het overigens uitstekende bed opzochten.

De volgende morgen stond in het teken van een door Praagse Jana uitstekend geleide stadswandeling en -verkenning. Jana sprak nagenoeg perfect Nederlands, dus beter dan menige bustoerist(e). Dat ze een aantal jaren in – of all places – Weert (o.a. de woonplaats van onze toiletjuffrouw!) had gewoond, was des te opmerkelijker. En wie was keurig present aan de aftrap? Precies! Het Haagse hopje! Aan haar in alle opzichten op elkaar afgestemde outfit was af te zien waarom ze ’s morgens zoveel tijd benodigde.

De wandeling leidde ons langs en soms in vele, werkelijk oogverblindend mooie en historisch belangwekkende gebouwen, wijken en uitzichten. Ongekend, hoeveel  attractiviteit deze stad te bieden heeft! De vele bruggen over De Moldau, met aan het hoofd de Karelsbrug,  als ijk- en desoriëntatiepunten, want daarin kent Praag wel degelijk zijns gelijken. Uiteraard hebben we ook op eigen houtje de stad verkend, al was het maar om even verlost te zijn van ons reisgezelschap. Qua oppervlakte is het prima te belopen. En waar je ook keek, bezienswaardigheid alom. Waarbij we ook nog het geluk hadden van, weliswaar frisjes, maar prachtig zonnig weer.

De Gouden Stad van, onder vele anderen, Karel IV, Rainer Rilke, Franz Kafka, Jan Palach en de visionaire voetbaltrainer Zdenêk Zeman is doordesemd van historie, revolutie, cultuur en architectuur.  De hooggelegen Praagse burcht, de Oude Stad, de Nieuwe Stad.  De Joodse Wijk (Josefov) met De Oude Joodse Begraafplaats, waar de graven zijn gestapeld; het maakt diepe indruk. Alle ellende van de heenreis valt in het niet bij het getuige mogen zijn van de historische betekenis – gepaard aan pracht en praal – van Praag.

Maar we moesten ook nog terug… In dezelfde bus, met dezelfde chauffeur en met hetzelfde uitgelezen gezelschap… Edoch, op enkele onverkwikkelijkheden na, viel de terugreis alleszins mee. Natuurlijk werkt de menselijke psyche ook weer als zodanig dat je overlevingsinstinct wordt aangesproken. Je weet dat je het ermee moet doen, dus je probeert er iets van te maken. En verdomd! Je ontwikkelt toch een band, een soort van zwak voor je lotgenoten. Je hebt samen ervaringen beleefd en dat kweekt toch een saamhorigheidsgevoel. Bovendien kosten boosheid en ergernis slechts negatieve energie die je beter om kunt zetten in mededogen, relativering en empathie.

Nu viel dat laatste in sommige casussen niet mee en is het me niet gelukt om in casu de delegatie Rijnmond mijn fiat te geven. Maar, zoals gezegd, één zondebok moet resteren om af te reageren. Zelfs het Haagse hopje heb ik in mijn hart gesloten! Zeker nadat haar Weertse reisgezellin annex toiletjuffrouw – die echter veel minder toilet maakte – ontboezemde dat het hopje met het kleine hartje tegenwoordig meer op vrouwen viel. Haar levensverhaal inmiddels kennende, leek dit een logische, ofschoon ietwat desperate uitweg.

Het kinderachtige gedrag over de zitplaatsen omdat mensen per se bij elkaar wilden zitten even daargelaten, verliep de terugreis dus voorspoedig. Met dien verstande dat dezelfde man aan het stuur zat, dus bleef het wel een kwestie van ‘de chaos regeert’. Maar we zaten nu op andere plaatsen, waardoor we dus meer in contact kwamen met andere medereizigers. Dezen waren minder markant en dominant dan onze buren op de heenreis, maar dat heeft zo zijn voordelen, zult u begrijpen. Zo ben ik ondermeer een stuk wijzer geworden over de Indonesische kwestie en de allochtonen avant la lettre. Over het leven van een laborant die zijn vrouw zes jaar geleden verloor en achterbleef met een zoon die balletdanser is en in Wenen woont.

Belezen, bereisde en intelligente mensen die op geen enkele wijze beantwoordden aan het (bevooroordeelde) beeld van ‘goedkope-reizen-onderklasse-proleten’. Hiermee ontvouwde zich een voordeel van de lengte van de reis die je de tijd en gelegenheid gaf om je beeld te nuanceren en bij te stellen. En te profiteren van het gegeven dat zich in elk gezelschap altijd wel personen bevinden, waarmee je enige affiniteit hebt c.q. krijgt.

Het was dus niet alleen maar kommer en kwel. Zelfs de busreis leverde mooie momenten en herinneringen op, al zullen we ons nimmer meer dusdanig in vervoering laten brengen. Met als motto: wie voor een dubbeltje wil zitten op de 1e rang, komt sowieso in het gedrang. Daarentegen heeft het weer wel drie episoden van een reisverslag opgeleverd.

Moraal van dit verhaal: al hadden we ons dit beter bespaard, Praag is zelfs een reis met Geert in de bolderkar meer dan waard.

Read Full Post »

In elk(e) gezelschap of groep waarin je wat langer verkeert, bevindt zich altijd wel iemand die ongevraagd, maar met verve en schijnbaar moeiteloos de rol van zondebok, zwartepiet of wat dies meer zij, op zich neemt. Die voorziet in de noodzakelijke functie dat je je straffe- en mateloos kunt ergeren en afreageren. Die zich als schietschijfschandpaal beschikbaar stelt voor alle ongemakken en irritaties die een reis als deze onherroepelijk met zich meebrengen. Welnu, deze mevrouw was hiervoor als het ware geschapen. Haar proeve van bekwaamheid bestond uit het demonstratief en luid hoorbaar telefoneren naar een kennis(?) met de vraag: “Hoe lang mag een chauffeur rijden alvorens hij moet rusten?”

Maak niet de fout om met zo’n functionele ‘fuck’figuur in de clinch te gaan, want daarmee gooi je je eigen ruiten in met zicht op een leuke trip. Zaak is om het ergernisgehalte op een aanvaardhanteerbaar niveau te houden. Voldoende om je ongenoegen te compenseren en sublimeren, maar zonder dat het je doen en laten gaat beheersen. Het subtiel checken en afstemmen van medestanders/zitters strekt tot aanbeveling, want creëert stilzwijgende lotsverbondenheid. Mijn probleem is echter dat ik me er maar moeizaam van af kan sluiten. Ik zoek als het ware voortdurend naar legitimatie en bevestiging van mijn irritatie. Nu is ook dát een tijdverdrijf, maar ik had me heilig voorgenomen om nu eens eindelijk mijn forse leesachterstand in te halen. En da’s waar ook! Ik had onlangs een iPod cadeau gekregen!

 Het risico legendarische Limhaagse one-liners mis te lopen voor lief nemend, verdiepte ik me dus in het laatste (voetbal)wereldnieuws onder de welluidende klanken van Mumford and Sons, in de hoop dat de storm zou gaan liggen. (Aanhoor dit wonderbaarlijk schone lied met een onbeschrijflijk mooie tekst, om ook die laatste woorden te kunnen plaatsen)
Desalniettemin slaagden mijn ravissante reisgenoten erin om met pozen  toch mijn aandacht te trekken. Of was het dat ik mijn ogen niet van hen af kon houden? Mens Erger Je Niet is niet voor niets een uiterst populair en tijdloos gezelschapsspel.

Chauffeur Geert hield eveneens de gemoederen bezig met onnavolgbare enquetes, onaangekondigde tussenstops en verzwegen informatie. Nu zijn buschauffeurs onder de vierwielers misschien wel de grootste dealers. Een handeltje met een tankstation hier en met een restaurantje daar. Ach, het zij hen gegund. Want je zult maar dag in dag uit zijn overgeleverd aan rudimentaire reisgezelschappen die voor een dubbeltje op de 1e rang en boven op je huid (willen) zitten!

Nu was Geert me d’r eentje die het presteerde om dit soort collegiale informatie – ook wel roddel genoemd – tegen cliënten óver andere cliënten van een en hetzelfde gezelschap uit te wisselen! Hij vertelde dus tegen medepassagiers dat je bij dit soort low-budget-reizen niet al teveel van het niveau der participanten kon verwachten. Hij gebruikte iets andere woorden, maar de strekking was – en hij had ook nog eens – gelijk. Dat hij dit echter als zodanig communiceerde, geeft u wellicht een indicatie van ’s mans eigen herseninhoud.

Maar Geertje had tegen aankomst en het vallen der avond (vertrek in de vroege ochtend!) een wel zeer opmerkelijke verrassing in petto! Plotsklaps bleek zich een man in de bus te bevinden bij wie je, van harte aanbevolen door Geert, je kon laten kronen met inlandse valuta! Waar kwam deze man opeens vandaan?! Uit de kofferruimte? De chauffeursslaapplaats? Later bleek dat Geert de man in Praag bij een stoplicht had laten instappen! Desondanks waren er toch passagiers (u mag raden welke) die in deze wisseltruc trapten.

Het heenreisslotakkoord was volledig voor het Haagse hopje. Eenmaal doordrongen van het feit dat haar inschrijving voor activiteiten ondermeer inhield dat ze de volgende morgen al vroeg present moest zijn, begon ze aan een klaagzang die het best omschreven kan worden met Oh Oh Zeur zo. Uitentreuren werd herhaald dat ze “dat nooit zou trekke”, dat ze “veel langer moes legge” en dat ze “veel meer tijd moes hebbe”.

Het siert Geert weer wel dat ie niet trapte  in een evenzo doorzichtige als hysterische poging van madam om door hem later ergens te worden opgepikt. Uiteindelijk uitgemekkerd hierover, verlegde ze haar gram naar haar reisgenote die uit en te na werd gewaarschuwd niet te roken op de kamer. Op zich een redelijk verzoek, maar menigeen in de bus moet met mij hebben voorgekookt dat ze de kamer zou worden uitgerookt.

Of dit recht inderdaad heeft gezegevierd, leest u over enkele dagen in de laatste episode van deze onvergetelijke reiservaring.

Read Full Post »

We wilden graag naar het praalprachtige Praag. Vanaf Eindhoven Airport ben je er in anderhalf uur. Maar de aanbieding per bus, inclusief drie overnachtingen met ontbijt,  was slechts 100 euri! Nu ben ik allesbehalve van de busreis. Althans, niet in vast gezelschap. Plus ook nog eens twee hele dagen onderweg, waardoor er nog maar twee dagen overbleven voor bezichtiging van het reisdoel! Collega’s van vrouwlief (niet ongevoelig voor het kostenplaatje) verzekerden echter ervaringsdeskundig dat deze reisgelegenheid best comfortacceptabel was. En maar 100 euri! Als rechtgeaarde Hollander grijp je toch dit buitenkansje aan en neem je enige(..) extra reistijd op de koop toe, niet dan?! Dus liet deze jongen zich ietwat argeloos overhalen om met Bolderman in een stampvolle bus richting Praag te hobbelen. Hoezeer relevant deze laatste kwalificatie  is, wordt gaandeweg meer dan duidelijk.

Vanaf De Tongelreep (minstens zo bekend als uitval- en vertrekbasis van busreizen dan als geavanceerde zwemaccommodatie) werden we, tesaam met noodlotgenoten voor allerlei bestemmingen, vervoerd naar het dorpje Zeeland. Naar Het Witte Huis, het zalenzenuwcentrum der busreislustigen voor zover ik kon overzien. Helaas was Obama niet thuis. Maar wel een gigantische accommodatie, alwaar de reizigers zich ontlasten, koffieleuten en goedkope maaltijden verorberen. Wat oneerbiedig aan te duiden als een fabriek, een vreetschuur, maar het moet gezegd: het was perfect geregeld en voor die prijs (13,5 euri) nog te vreten ook.

Bij onze bus aangekomen, wachtte ons de eerste teleurstelling. Comfortabel qua zit/beenruimte was het, uiterst eufemistisch als touring-car aangekondigde vehikel allerminst. U mag twee keer raden wie Bolderman alras omdoopte in Touring Boldercar. De tweede tegenslag was de chauffeur. Die bleek, van alle naampjes, Geert  te heten! Ontvlucht je het land om er in hemelsnaam even van verlost  te zijn, zit je er de hele reis nóg mee opgescheept! En om alvast wat weg te geven: ook deze Geert koos precies de verkeerde momenten uit om te spreken danwel te zwijgen. Daarbij werd al snel duidelijk dat we te maken hadden met een onvervalste chaoot. Het is dat je moeilijk consensus krijgt in een zojuist bijeengekomen gezelschap, maar anders was Geert zonder meer terstond gewraakt. De man slaagde erin om zichzelf én onze trip al vóór vertrek op forse achterstand te zetten.

Om geen scheef beeld te schetsen, moet worden vermeld dat de reis verder prima was georganiseerd. Maar helaas waren we nu eenmaal in aanzienlijke mate aan de bus(chauffeur) overgeleverd.

Eenmaal op weg ontvouwde zich al rap in welk gezelschap we ons bevonden. Qua leeftijd was het redelijk gevarieerd, er reisden zelfs opvallend veel  jongeren met ons mee. Die overigens regelmatig met plaatsvervangende schaamte het ‘volwassenen’-gedrag moeten hebben aanschouwd. Het hoge Limbo-gehalte viel vanaf het begin al niet te negeren, waarbij wederom opviel dat Limburgers bijna altijd in groepsverband reizen. Maar al snel werd de zangerige toon ondermijnd door een onvervalst Haags accent. Bij monde van de ene helft van het duet prille ‘vriendinnen’, dat pal achter ons zetelde. De een dus uit de residentiestad, de ander uit Weert. De ultieme dialectiek, al zou je in hun geval gerust van dyslectiek in dramatiek mogen spreken. Hoe ze ooit in mekaar verstrikt zijn geraakt, mag Joost weten. Je zou zeggen digitaal, maar er zat nu al sleet op deze intrigerende internet-date. Slechts qua dwerghoogte en herseninhoud leken ze elkaars gelijken, voor het overige was er geen groter contrast denkbaar.

De Weertse was meteen een en al dienstbaarheid en voorzag ons de gehele reis van koffie en thee. Later bleek dat ze van professie toiletjuffrouw was en warempel! Tijdens de gidswandelingen moest/wilde onze juffrouw om de haverklap naar het toilet. Een soort van beroepsdeformatie of misschien wel fascinatie? Een heus bontjasje accentueerde haar ge/verdienstelijkheid. Uitgerekend van háár was de opmerkelijke uitspraak dat je eigenlijk nergens voor toiletbezoek moet betalen, omdat de overheid verplicht is om je in de gelegenheid te stellen je waar dan ook (nou ja..) kosteloos te ontlasten. En dat is wat anders dan moeiteloos, maar daarover later meer. Hoe dan ook, het was een schat van een vrouw en ze had heel wat te stellen met haar nuffige, hysteriforme reisgenote.

Uiteraard kwam het gesprek op het hersenloze Oh Oh Cherso, maar ons Haagse hopje nam hier resoluut afstand van met als uitsmijter dat ze desgewenst zeer wel ABN kon “zegge”. Ondertussen was een ander vrouwmens – kan het ook niet helpen – erin geslaagd om de aandacht van minstens het middenrif van de bus op zich te vestigen. Een Rijnmondige, proleterige manvrouw die wonderwel verbonden leek met een soort van ouwe nicht, maar vrijwel voordurend in de slag was met een Neanderthalerig type rechts van haar, dat qua omvang twee stoelen bezette. Ik schat haar broer. Die zich later ontpopte als een grote boer.

En dan zijn we nog maar net on tour! In deel II wordt dit gezelschap verder uit de doeken gedaan. Een bonte verzameling, waarbij zowel Koot & Bie, Koefnoen als Draadstaal/Neonletters nóg gretiger hun vingers zouden aflikken dan bij –  heb ik zo’n donkerbruin vermoeden – dit rechtse kabinet. En ja hoor! Ook Praag komt nog aan bod.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: