Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘mediamaatschappij’

Het behoeft dus geen betoog dat wanneer iemand als Cruijff in samenwerkingsverband wordt gebracht, de rapen binnen de kortste keren gaar zijn. Maar welbeschouwd heeft Johan nooit om dit samenwerkingsverband gevraagd. Hij wilde, zich van zijn eigenheid bewust zijnde, aan de zijlijn blijven. Werd, naar verluidt, tegen wil en dank lid van de RvC. (Deze foto draagt als bijschrift ‘RvC Ajax 2011 compleet’. Heb geen enkele foto van de RvC mét Cruijff kunnen vinden). Maar het was, blijkt nu onmiskenbaar, vragen om moeilijkheden. Cruijff had daar ook nooit aan moeten beginnen c.q. men had die constructie nooit moeten bedenken. Of, de paar personen die wel invloed op hem hebben, hadden hem en Ajax hiervoor moeten behoeden. Johan is ten enenmale geen bestuurder en dat weet hij zelf als geen ander.

En Van Gaal dan? Vrijwel niemand twijfelt aan ’s mans capaciteiten en aan de rol van betekenis die hij zou kunnen spelen bij dit doelmatig dolende Ajax. Ook denken velen, doch kennelijk niet de hoofdrolspelers zelf, dat hun visies vrijwel overeenkomen. Toch lijkt het uitgesloten dat ze ooit gezamenlijk zullen optrekken, alle ludieke verzoeningspogingen ten spijt. Maar alleen al het uiterst dubieuze gegeven dat Van Gaal zich op dát moment en in déze situatie met Ajax heeft ingelaten, voedt de gedachte dat Louis veeleer door ressentiment wordt gedreven dan Johan.

Wat heeft Van Gaal in hemelsnaam bezield om hieraan mee te werken?! Deze als o zo straight bekend staande en daarom door mij en menigeen zo bewonderde en als volstrekt authentiek ervaren persoonlijkheid. Wat is er in hem gevaren?! Hoe diep zit de wrok dat Louis als het ware karakterzelfmoord pleegt?! En wat te denken van de heer Ten Have cum suis?! Hoezeer Johan zijn mede-RvC-leden ook tot wanhoop heeft gedreven – dat zij überhaupt iemand buiten medeweten om van Cruijff, maar dan uitgerekend ook nog Van Gaal hebben aangesteld, kan niet anders als moreel verwerpelijk alsmede strategisch/psychologisch volkomen misplaatst worden geacht. Zo het al rechtmatig is. Een euvele daad die al het overige, al dan niet bekende gekonkel in de schaduw stelt en bovendien een louter contraproductief effect heeft.

In feite zijn alle onverkwikkelijke taferelen nadien een gevolg van deze onbegrijpelijke en in geen enkel opzicht te rechtvaardigen actie. De verontwaardiging dient zich dus enkel en alleen dáár op te richten en dit heeft feitelijk niets met de persoon of het gedrag van Cruijff of wie dan ook te maken. Dat er daarna, op zichzelf beschouwd wellicht bedenkelijke (re)acties  van Cruijff en/of diens kamp zijn gevolgd, is derhalve op z’n minst begrijpelijk, want te herleiden naar deze ene wandaad. Die door het anti-Cruijff- of pro-Van Gaal-kamp te allen tijde en in alle toonaarden zou zijn veroordeeld, als het ieder ander dan Cruijff was overkomen. Dát maakt deze kwestie zo curieus, zo losgezongen van alle redelijkheid en betamelijkheid. Zich altijd als intelligent, genuanceerd presenterende mensen die in deze affaire alle redelijkheid en nuance uit het oog verliezen omdat ze faliekant tegen dan wel vóór iemand of een uitkomst zijn. Of om van het gezeur af te wezen.

Last but definitely not least de rol van de media. Nog meer dan een generatieconflict is deze hele kwestie een mediaveldslag. Over onze huidige, vaak tot razernij wekkende mediamaatschappij schreef ik reeds naar andersoortige aanleiding.  Ons  kleinmiezerige medialandschap brengt met zich mee dat alle denkbare media zich als nieuwsaasgierigen op een en dezelfde kwestie storten. Geen enkele beheersing waar het betreft de kunst van het wegblijven, toch cruciaal in het voetbal én het schrijven (Look who’s talking..). Elke, meer zichzelf dan het onderwerp respecterende columnist doet een duit in het (vuilnis)zakje. Dat bij de rest op straat belandt, waardoor de rotzooi Napolitaanse vullisvormen aanneemt.

Wie denkt dat de ontzuiling zich vérgaand heeft voltrokken, de mediaverzuiling is nog springlevend. Overal zijn lijntjes uitgezet, eenieder heeft zijn/haar spreekbuis of ghostwriter, waardoor je niemand nog onverdacht uit de hoek ziet komen. En als je een neutrale, onafhankelijke positie wilt innemen, waarop moet je je dan in hemelsnaam baseren? Op de keeper (om toch nog een voetbalbegrip erbij te slepen) beschouwd, zijn het de media en hun afnemers die dit pandemonium hebben geopend, hun eigen dynamiek gegeven en aldus in stand houden. Zonder kijkers geen (hoe ‘jammer’ het ook zou zijn) Joep Schreuder of surrealistische beelden van het parkeerdek in de ArenA en zonder lezers geen Telegraaf of vergelijkbare (pulp)publicaties. Waarmee ik mezelf, in ‘goed’ gezelschap van miljoenen anderen, ontmasker als dé aansteker van dit lopend vuurtje.

Och, je mag een voetbalhater zijn of allergisch voor Ajax – deze affaire heeft alles in zich van menselijk falen en dwalen dat zich in alle geledingen van de hedendaagse (media)maatschappij afspeelt. Dat verklaart én legitimeert de massale aandacht met alle weerzin, gekte en overkill van dien. En het ziet ernaar uit dat de strijd nog lang niet is gestreden. Waarvan akte.


– de foto van de Napolitaanse vuilnisbelt is van hln.be

de afbeelding PULP  komt van thehurstreview.wordpress.com

Read Full Post »

Vrijwel meteen nadat de eerste berichten over de afschuwelijke tragedie in Noorwegen doorsijpelden, buitelden de meningen, commentaren en over-en-weer-beschuldigingen over mekaar heen. Soms had men nog net het (berekenende?) fatsoen om enig medeleven met de slachtoffers en nabestaanden te betonen, om dan direct door te schakelen op de automatische piloot van duiding en analyse. Ondertussen lijken alle stellingen wel te zijn betrokken en het moet gezegd dat er naast alle holle retoriek en hersenloze oprispingen, wel degelijk doorwrochte en hout snijdende publicaties zijn verschenen. De visie van mijn favoriete columnist Bas Heijne bijvoorbeeld. Maar dit stuk is niet bedoeld om hier nog een schepje bovenop te doen. Bovendien, wie ben ik om de pretentie te hebben nog iets te kunnen toevoegen aan al die illustere opiniemakers hier te lande en ver daarbuiten?

Sowieso heb ik erg veel moeite met de automatische reflexen waarmee de journalistiek reageert op rampen en aanslagen waarbij slachtoffers vallen. Je zult maar nog levend slachtoffer of dierbare/nabestaande zijn in een onderhavige situatie. Denk aan de Studio Sport-verslaggever die naar aanleiding van de dakinstorting van het FC Twente-stadion slechts aandacht heeft voor de sportieve gevolgen van de club in kwestie, terwijl de doden nog niet zijn begraven en andere slachtoffers in het ziekenhuis vechten voor hun leven. Neem de vaste praktijk bij rampen in het buitenland, die kennelijk voorschrijft dat het belangrijkste is dat we zo snel mogelijk weten of en hoeveel landgenoten erbij betrokken zijn. Alsof een vaderlands slachtoffer erger is dan eentje van buiten de grenzen. Eigen volk eerst, hier en in het hiernamaals.

In Noorwegen zijn om en nabij 80 doden te betreuren, moeten dus honderden dierbaren van deze slachtoffers omgaan met een peilloos verdriet. Met ook andere emoties als verbijstering, agressie en haat jegens degene die hiervoor verantwoordelijk is. En dat is toch echt, althans zo ziet het ernaar uit, die ene krankzinnige geest die ervoor is opgepakt. Ik kan me niet voorstellen dat ook maar één van de aan de dood ontsnapten of nabestaanden bezig is met de achterliggende, diepere oorzaken of onderliggende voedingsbodem van deze gruweldaad.

Misschien denken de ‘opiniemakers’ dat dit hun taak en verantwoording is omdat de naast betrokkenen hier om begrijpelijke redenen niet aan toekomen. Maar ik denk dat, als ze dan toch zo graag de betrokkenen willen ondersteunen, ze zich veel beter gedeisd kunnen houden en hun stilistische gaven beter kunnen aanwenden om compassie, piëteit en (excuses voor de afgesleten term) respect met en voor de slachtoffers en de Noorse samenleving te betonen. Nu heeft het op z’n minst de geur van je gelijk halen, je profileren en positioneren over de hoofden van de zwaar getroffenen heen.

Natuurlijk moet het debat plaatsvinden en doorgaan over de multiculturele samenleving en over de standpunten die de diverse politieke en religieuze groeperingen hierover innemen en vooral hoe ze deze verwoorden. Maar eerst en vooral, of in elk geval daarnaast, moet volgens mij een discussie plaatsvinden over onze uit de hand lopende mediamaatschappij. Met meteen maar de vaststelling dat we de tijd, de techniek niet terug kunnen draaien en dus zullen moeten (leren) leven met deze maatschappij waarin het nieuws sneller is dan het geluid. En dat het bovendien ook positieve effecten heeft zoals rondom De Arabische Lente.

Toch is naar mijn stellige overtuiging dit gegeven – de oneindige mogelijkheden om je gedachtegoed te verspreiden en om na een gruweldaad aandacht te genereren – een van de belangrijkste drijfveren, zo niet hét belangrijkste motief van de (massa)moordenaars en terreurplegers van de laatste decennia. Doelbewust noem ik ook niet hun namen en plaats ik ook geen foto’s om niet in dezelfde val te trappen als de media – ik geef toe, voor een deel onontkoombaar – plegen te doen. Zoals ik ook toe moet geven dat deze verhandeling eveneens in het straatje van doelbewust gezochte media-aandacht past. Al moet ik daarbij natuurlijk enige terughoudendheid betrachten, mijn bescheiden podium indachtig.

Potentiële terroristen en aanslagplegers zijn van alle tijden en alle gezindten. Het zijn, vrijwel niemand uitgezonderd, aandachtzoekers. Wannabe-martelaren of kruisvaarders, die in de meeste gevallen slechts te stoppen zijn door een te verwachten gebrek aan publiciteit of heiligverklaring. Nu hoef je heden ten dage overal bang voor te zijn, behalve voor gebrek aan aandacht. Waar ik me heel goed voor kan stellen dat een geboren terrorist in pakweg 1975 zich toch maar gedeisd hield in het besef dat de verspreiding van zijn boodschap en bedenkelijke geur beperkt, in elk geval sterk vertraagd zou blijven/worden. Dat dit niet eenieder heeft weerhouden – en de voorbeelden kennen u en ik, zonder ze zo nodig te benoemen – is een feit, maar weerlegt daarom nog niet mijn stelling dat het anderen zal hebben weerhouden. Anderen, soortgelijke lieden die in de huidige mediamaatschappij veel sneller zullen worden getriggerd om tot actie over te gaan.

Is hier een remedie tegen? Zoals al gememoreerd kunnen we onmogelijk de moderne communicatiemiddelen, dus de mediamaatschappij,  een halt toeroepen. Maar misschien kunnen we wel de moderne communicatieCULTUUR en –STRUCTUUR doorbreken. Zou het maar één slachtoffer schelen, dan is het al de moeite waard. Laat al die politici, journalisten, columnisten, omroepen en programmamakers eens stilstaan bij hun eigen visie en werkwijze. Net zoals ze de stellingnemers op links en rechts, de pro- en anti-islam-groeperingen, plus hun boegbeelden en woordvoerders oproepen om zich te bezinnen op (de toonzetting en consequenties van) hun uitlatingen en gedachtegoed. Als dat er in eerste instantie toe zou leiden dat er meer empathie en aandacht zal zijn voor de slachtoffers en andere naast betrokkenen, dan is dat al pure winst. Waar het verder toe zal leiden, mag ik slechts hopen. Maar één ding is zeker: ook al is de dader zelf de hoogst verantwoordelijke, in tijden van gebeurtenissen als deze dient eenieder bij zichzelf te rade te gaan.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: