Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Juvenalis’

Dat de Olympische Spelen rare dingen kunnen doen met een mens, deelnemer zowel als toeschouwer, is algemeen bekend. Het is een fenomeen op zich. Nu ik echter voor het eerst vrijwel ongelimiteerd de beelden aan mij voorbij kan laten trekken, zijnde een gepredisponeerde prepensionado, ben ik mezelf niet meer. Want uiteraard probeer ook ik zo dicht mogelijk bij mezelf te blijven. Zoals aangeraden door motivatiekunstenaars, positiviteitsgoeroes en andere modernistische charlatans. Hoe je in hemelsnaam (dichterbij) iemand anders dan jezelf kunt zijn (blijven), heeft mij nog nooit iemand kunnen uitleggen. Pathologische invloeden even daargelaten.

Maar goed, we dwalen af. De Olympiade. Het heet de Spelen, maar het wordt verondersteld sporten te zijn. Dat er in het verleden en heden heel wat spelletjes worden gespeeld die met sporten niets van doen hebben, laten we even voor wat het is. Dus we gaan niet moeilijk doen over naaktstrandballen, kleiduivenmelken en trampolinedancen. Want als er een medaille in het geding is – en dan ook nog het liefst ter meerdere eer en glorie van het vaderland – wordt om het even welk spastisch spelletje gepromoveerd tot een adembenemende sportthriller. Zouden we het normaal gesproken geen blik waardig gunnen, voor de Olympische kijker geldt kennelijk nog steeds het aloude adagium dat deelnemen in de vorm van waarnemen belangrijker is dan winnen.

De Olympische matadoren spelen ook met je ballen, je emoties en je denkpatroon. Het is wielrennen of modern football in overtreffende trap. Bewondering, ontzag en fascinatie strijden om voorrang met argwaan, afschuw en (selectieve?) verontwaardiging. Onmogelijk geachte prestaties, doelen door middel van stimulering met onvolgroeide lichaampjes, roofbouw plegende drilmethodes. Schitterende duels, ongekende veerkracht, ongebreidelde blijdschap, peilloos verdriet, bittere teleurstelling. Dit alles weergaloos in beeld gebracht. En niet te vergeten getwitterd. De Olympiade 2012 gaat nu al de geschiedenis in als de Twitter-Spelen. Met alle gevolgen van dien. Een enkeling twittert en schittert nu al door afwezigheid. Ranomi twittert en schittert door aanwezigheid, op alle fronten.

Wat chauvinisme, het vrolijke broertje van nationalisme, met een mens/volk kan doen, behoeft verder geen betoog. De Mart en tabloids schreeuwen ons dit toe. Dat het echter deze zelfverklaard realistische en relativistische zestiger zó zou ontregelen, stemt tot nader zelfonderzoek. Waarvan akte. In elk geval deze 16 dagen doen de gefraseerde, profetische woorden van de Romeinse dichter Juvenalis nog steeds opgeld: ‘Geef het volk brood en spelen’. Eigenlijk is dit al een hele sportkwakkelzomer lang zo. Waarin we, naast fikse sportieve teleurstellingen, ook nog eens de Smeetsen, Derksens, Genee’s en Jakobsen op de koop toe moeten nemen. Maar ook aangename verrassingen als de briljante turnvoice-over Hans ‘amplitude’ van Zetten en sidekick Robin van Galen, de ex-coach van de gouden waterpolovrouwen 2008. Wij moeten het hebben van genadebrood, de kruimels die de andere landen laten liggen.

En dan zijn we nog maar pas op de helft en de Spelen eigenlijk nog maar net begonnen. Als we tenminste het fanatiek atletiekpubliek moeten geloven. Maar ja, stoten en slingeren met een kogel en werpen als een speer met een schijfje zijn ook wel een discussie waard. Hoe traditioneel deze ‘sporten’ ook mogen zijn. Al met al, het blijft me ‘bedazzlen’. Ik zie nu net onze bloedeigen, hedendaagse Wilhem Tell, Rick van der Ven uit Oss, midden in de roos schieten en gevoel de spanning aan den lijve. Want er ligt weer een medaille in het verschiet. Terwijl ik, buiten het voetbal, helemaal niks met schieten heb. Sterker nog, alles wat met wapens te maken heeft als dubieus en gevaarlijk beschouw. Want dan schieten me meteen allerlei bloederige drama’s te binnen. Het is sowieso wrang en ironisch tegelijkertijd dat die ‘atleten’ al die wapens binnengesmokkeld krijgen op een evenement dat zo streng bewaakt en beveiligd heet te zijn. Ik bedoel maar, de Olympische Spelen brengen ook mijn hoofd op hol. Terwijl handboogschutter Rick van der Ven de halve finale bereikt en ons weer hoop geeft op  een medaille. Hup Holland hup!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: