Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Jabulani’

11 juni 2010 – IJs, weder, Jabulani en vuvuzela’s dienende, zal er vandaag toch eindelijk worden afgetrapt voor het eerste WK-voetbal op Afrikaanse bodem. En dezelfde elementen dienende, zal uw wedergekeerde scribent vanaf volgende week 2x wekelijks zijn licht laten schijnen over dit op sportgebied ongeëvenaarde evenement. Het nationale karakter van Voetbalplus.nl indachtig, zal mijn zaklantaarntje zich vooral richten op (van) vaderlandse bodemprocedures en -producten. Maar hopelijk zullen zowel de redactie als de lezers het mij niet euvel duiden wanneer ik over de eigen schutting en grenzen heen kijk. Zeker de morning after de treurigstemmende dag dat de beweging van een populist en opportunist pur sang tot de derde partij van Nederland is verworden. Over populisme en opportunisme gesproken: de komende drie weken zal de (voetbal)wereld hiervan vergeven zijn, maar dit zij ons dan weer voor even vergeven.
Vandaag dus Mazuro’s aftrap van een hopelijk sportief en vooral enerverend, spannend en attractief aanvallend, maar ook stug en slim verdedigend voetbalfestijn. Want het is slechts deze combinatie en confrontatie die een echte wedstrijd garandeert.

Het moderne voetbalduel is daarentegen steeds meer verworden tot een wedstrijd. Zal Mandela er met de haren bij worden gesleept? Zal de arbitraire fluit opgewassen zijn tegen de vuvuzela? Wie schopt de eerste Jabulani-knikker het stadion uit? Welke inferieure act blijken de gezelschappen Bafana Bafana en Los Tricolores te hebben ingestudeerd als doelpuntviering. Welke elfmeterschop wordt voor het eerst afgestraft vanwege een onderbroken aanloop?
Een willekeurige greep uit het arsenaal weddenschappen van de belchinezen die massaal de WK-tribunes zullen bevolken. Want China heeft zich dan wel niet geplaatst – de vele nog verkrijgbare kaarten zullen in bel- en gokgrage Chinese handen gevallen. De Zuid- Afrikaanse regering en de FIFA hebben de vuvuzela als wapen tegen de belchinees ingezet. Maar onze bloedeigen bondscoach heeft al de ontoegankelijkheid van de uitweg gewezen: een wereldwijd twitter- en sms-verbod. En wie van u heeft zich verre gehouden van de WK-pool? Zelfs uw dienaar heeft er zich aan vergrepen, toch wetende dat echte kenners nimmer de pot winnen.

Het woord dienaar brengt me meteen bij een van de acteurs tijdens de première: Steven Pienaar. Steunpilaar(tje) van Zuid-Afrika met Hollandse antecedenten. Draaide een prima seizoen bij Everton en heeft het in zich om tot een WK-sterretje uit te groeien. Mitsen en maren: Bafana Bafana overleeft de poulefase; Pienaar laat maniertjes en sterallures achterwege. Is evenwel gevreesd om zijn juich- en vieringgedrag. Maar ja, willen we de gastheer nog langer eren, dan zal één van de favorieten of één der outsiders vroegtijdig moeten sneuvelen. Frankrijk of Uruguay. Maar geen haantjes meer aan het WK-spit na de 1e ronde..? Het zou zomaar kunnen. De Fransen ogen bleek en bleu en ontmoeten vanavond meteen al de tweevoudige wereldkampioen met het kroonprinsspitsenkoppel Suárez/Forlan.

De historie van de Mexicaanse tricolores staat toch een beetje in het azteken van vaak net niet. Met de nodige verbeeldingskracht zou je Mexico het Holland van Zuid-Amerika kunnen noemen. Soms oogstrelend voetbal, soms met succes, vooral in eigen land en op het eigen continent. Hopelijk draaft de ruim 37-jarige Cuauthémo Blanco op; de Mexicaanse René v/d Kerkhof en wereldbefaamd om de Blanco Bounce: een sprongetje tussen twee verdedigers door, met de bal tussen de voeten in geklemd.

En de Jabulani? Het interesseert de stereotiepe feestsupporter geen bal. Maar wij zullen morgen getuige zijn van een evenzo historische als hilarische WK-aftrap. Na haar eerste omwenteling wordt Jabulani teruggespeeld op de laatste man, althans dat is de bedoeling. De eigenzinnige ballerina kiest echter haar eigen weg en komt aan bij de linkervleugelverdediger die, in het nauw gebracht door zijn tegenstander, Jabulani veilig wil inleveren bij zijn doelman. Met een fraaie curve zeilt onze grillige diva daarentegen over de vergeefs graaiende goalie heen en ruist zacht en teder tegen het net. Het snelste en tevens fraaiste (eigen)doelpunt uit de WK-historie is een feit.
De eerste rode kaart valt nadat een Mexicaanse speler een ballenjongen molesteert omdat deze – onbedoeld – er maar niet in slaagt om het overspelige tuig bijtijds en vooral gericht terug te geven bij een 1-0 stand voor Zuid-Afrika. Hiermee hebben we meteen wat gras voor de voeten van de belchinees weggemaaid.

Het wordt hoe dan ook een enerverend potje WK-voetbal.

 

Read Full Post »

15 juni 2010 – Deze kop wekt de suggestie dat uw columnist zich in het geheel niet heeft vermaakt met het WK tot dusver. Maar ofschoon het spelpeil bij tijd en wijle de kwaliteit en attractiviteit bezat van het gemiddelde politieke debat voorafgaand aan – herinnert u zich nog? – de verkiezingen, zijn er voor deze voetbaljunk toch ook de nodige bezienswaardigheden geweest. Met vlagen maakten Zuid-Korea, Argentinië en USA indruk. Bij de Duitsers regen de vlagen zich meer aaneen, maar dient de zwakke en vooral onnozele tegenstand van de Aussies wel te worden meegerekend.

Even over Oranje dan, want dit is per slot van rekening de site van ‘eigen volk eerst’. Het kan niet om puur voetbaltechnische redenen zijn geweest dat raspaard Raf aan de buitenkant links werd geposteerd ten faveure van de renpaarden Elia en Babel. Met zóveel voetbalinzicht binnen de technische staf (De Boer, Cocu), gevoegd bij de bekendheid met Oranje van zowel trainer Olsen als vele spelers Denemarken, lijkt dit uitgesloten. Het moeten meer groepsdynamische en psychologische factoren zijn geweest die Van Marwijk cum suis, tegen ‘beter’ weten in, hebben doen besluiten om juist met Vaart erin de vaart eruit te halen. Een riskante, maar begrijpelijke beslissing? Een gewaagde, maar verantwoorde gok? Om het fijne hiervan te weten zullen we waarschijnlijk moeten wachten totdat Frank of Philip over zo’n jaartje of dertig hun memoires publiceren. Die zullen naar verwachting vleiender zijn voor Bert dan dat Nol was over Leo, maar wie weet wat er nog gaat gebeuren de komende jaren.

Edoch, ik heb al eerder mijn vertrouwen in De Boer en Cocu uitgesproken. Wat heet! Een ideaal klankbord en adviesorgaan voor zowel de bondscoach als voor de selectiespelers. De grootste winst van gisteren zit ‘m in het feit dat, terwijl nota bene de Grote Vier letterlijk of figuurlijk niet in de wedstrijd zaten, er toch werd gewonnen. De reservebank van Oranje is dit jaar de enige bank waarop we kunnen bouwen en vertrouwen. En dat we onze reserves zullen moeten aanspreken, is een ding dat zeker is.

Maar waar ik mij hooglijk over verbaas en groen en geel aan erger: er komt over meer dan vijf meter geen bal fatsoenlijk aan!! Op het allerhoogste niveau, het grootste podium en op een triljoenenbal wordt gespeeld met een stuk veredeld plastic!! Het kan geen toeval zijn. Al die groteske keeperblunders! Al die foutieve, bijna altijd te harde breedte- of dieptepasses! Al die tot afzwaaiers of vuurpijlen gedoemde schoten op doel! Al die slechte aannames, ook bij erkende technici! Dat kangoeroetesk gestuiter! In een doorsnee-hockeywedstrijd blijft de bal vaker binnen de lijnen dan op dit WK. Zouden er sintelbanen om de velden liggen, dan konden de ballenjongens het nooit ofte nimmer aangesleept krijgen. Je laat een biljarter toch ook niet met golfballen caramboleren?!Wie verzint zoiets???!!!

Ik kan me goed voorstellen dat je als speler het niet waagt om erover te klagen, omdat je wordt weggehoond door types als Gijp en Derksen. Ze schamen zich dat ze maar geen vat op, geen controle krijgen over dit onding. De arme Robert Green, de ongelukkige Simon Poulsen: ze weten dat je niet met klachten aan moet komen, of nog meer hoon wordt dan hun deel. Want, zeggen de lachb(w)ekkende betweters, je moet niet zeuren. Je moet leren omgaan met de omstandigheden, want die zijn voor eenieder hetzelfde. Ze zijn allen aan Jabulani’s grillen overgeleverd.

In vrijwel elke andere sport wordt tegenwoordig het materiaal  heilig verklaard. Tot het overdrevene toe. De schaats, de fiets, de bobslee, het tennisracket. Tennisballen zijn van hoogwaardige kwaliteit en worden ook nog eens regelmatig per wedstrijd ververst. Maar het WK-voetbal komt aan met een soort van ballon waar geen leven in zit, waar je totaal niet van op aan kunt!! Een tennisser kan nog wennen aan een andere bal vanwege de vele contacten die ze samen hebben. Een voetballer komt veel minder en onregelmatiger in aanraking met het – in dit geval perfect aangeduide – speeltuig. Hij zal instinctief die techniek en snelheid aanwenden welke hij doorgaans gewend is te gebruiken.

Dat er wordt geklaagd over de vuvuzela’s en er zelfs een website voor is geopend, kan ik wel begrijpen. Al vind ik het niet erg dat ze Evert ten Napel overstemmen. Maar het is een grof schandaal dat de beste voetballers ter wereld zitten opgescheept met de slechtst mogelijke bal. Ik bedoel maar: als zelfs een fluwelen technicus als Dennis Rommedahl Jabulani niet onder de knie kan krijgen…

Het gaat om zóveel knikkers en uitgerekend de belangrijkste knikker wordt niet of nauwelijks goed geraakt. Twee jaar geleden hadden we al een ‘fraai’ kunststukje van de verkommercialisering ten koste van de kwaliteit middels de CL-finale op een overhaast ingerolde grasmat in Moskou. Maar als voetballiefhebber overtreft dit je grootste nachtmerie.

Tijdens DE AFTRAP heb ik haar nog met de nodige egards en tederheid benaderd, maar nu is de maat vol, anders is/komt er straks helemaal geen bal meer aan. Weg met Jabulani!!!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: