Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘De Volkskrant’

Qatar staat al geruime tijd, al dan niet tot eigen genoegen, in de belangstelling. Reeds vanaf de bekendmaking dat het oliestaatje het WK 2022 mag gaan organiseren, worden vraagtekens gezet bij de legitimiteit daarvan. Om praktische redenen, zoals klimaat en accommodaties; vanwege de afwezigheid van ook maar een greintje voetbalcultuur en -historie; én, niet in het minst, om principiële redenen, zoals het politieke klimaat en de dubieuze wijze waarop de mensenrechten er (niet) worden toegepast.

Naargelang er steeds meer bekend wordt over de werkwijze die is gehanteerd bij het bouwen van de stadions, is het protest aangezwollen. Er is sprake van uitbuiting van de werknemers, er zijn zelfs vele dodelijke slachtoffers gevallen. Zonder schroom durf ik hier te stellen dat er wereldwijd talloze mensen zijn, ook onder fervente voetballiefhebbers, die vinden dat dit WK in Qatar geen doorgang moet vinden. Ook durf ik zonder aarzeling te stellen dat er wereldwijd vele (sport)journalisten zijn die uiterst kritisch tegenover dit WK staan.

In Nederland hebben journalisten/columnisten als Frank Heinen (onder meer HP/De Tijd), Paul Onkenhout en Willem Vissers (de Volkskrant) en Sjoerd Mossou (AD) zich openlijk ertegen uitgesproken. Waarbij aangetekend dat Mossou zich uitspreekt tegen de Qatar-reizen van topclubs tijdens de winterstop.

Dat valt te prijzen, maar hoe invloedrijk, principieel en consistent is dit? Gaan ze ook zo ver door het demonstratief te boycotten? Heb ik gemakkelijk spreken als ik hen daarop aanspreek? Want het is toch hun werk en broodwinning? Ik kan dan wel stellen dat ikzelf, mocht het onverhoopt doorgaan, dit WK zoveel als mogelijk zal negeren en er niet naar zal kijken, maar ja.. Misschien denken jullie: nou, dat is lekker gratuit.

Zeker, het staat in geen enkele verhouding tot welk offer journalisten en anderen die uit hoofde van hun beroep daar worden verwacht, zullen moeten brengen. Toch, intimi weten dat het voor mij als zijnde hartstochtelijk voetballiefhebber en zeker geen Against Modern Football-fanaat, wel degelijk een enorme aderlating en opoffering zal zijn.

Als in mijn kielzog wereldwijd en massaal de tv-registraties worden genegeerd, betekent dat een forse derving van inkomsten voor de tv-stations en andere bedrijven die het evenement, de bonden en de spelers sponsoren.

This image has an empty alt attribute; its file name is wk-qatar-mages1.persgroep.net_.jpg

Maar mogen we van journalisten verwachten dat ze deze ongewenste situatie zonder aanzien des persoons veroordelen? Laat staan dat we eisen dat ze uit protest thuisblijven? Met het risico een ongetwijfeld lucratief verblijf aldaar te moeten ontberen, zelfs hun baan te verliezen? Het gaat natuurlijk te ver om van bijvoorbeeld Menno Pot te vragen dat-ie zijn seizoenkaart van Ajax inlevert, als zijn club inderdaad gaat overwinteren in Qatar. Het supporterschap reikt verder dan incidentele misstappen van je club, hoe ernstig de misstap ook is. Ook al omdat het passanten zijn die deze dubieuze beslissingen nemen. Maar kun je wel volstaan met je ertegen uit te spreken en het daarbij dan te laten?

Sjoerd Mossou vindt dat het niet aan individuen, maar aan instanties en organen (clubs, bonden, overheden e.d.) is om er iets aan te doen. Dit als reactie op Twitter naar aanleiding van de discussie over het verblijf van Ajax in Qatar tijdens de winterstop. Waar ook PSV haar luxe tenten dus op gaat slaan. Die leggen er zelfs geld bij, althans dat beweren ze. Daarbij heeft PSV in Rik Elfrink (ED) een clubwatcher die representatief lijkt te zijn voor de journalistieke spagaat waarin de beroepsgroep kennelijk verkeert.

Ajax, PSV en Barcelona kunnen een duidelijk signaal afgeven door af te zien van hun plannen om voor overwintering of een of andere Supercup naar Qatar af te reizen. De toch massale protesten hiertegen lijken vooralsnog aan dovemansoren gericht. Met als uitzondering FC Liverpool, hopelijk niet slechts voor de bühne. De aantrekkingskracht van het vele geld dat dit oplevert, is kennelijk vele malen sterker dan welk principe dan ook. Om ons wijs te maken dat geld hierin geen enkele rol speelt, halen de (vertegenwoordigers van de) clubs de meest ridicule motieven van stal om een verblijf in Qatar te goed te praten.

Het is wel duidelijk dat deze clubs het in ieder geval niet voor het geld hoeven te doen. De suggestie dat sportieve en praktische (accommodaties, klimaat e.d.) redenen eraan ten grondslag liggen, kan makkelijk worden gepareerd met de vaststelling dat daar voldoende alternatieven voor aanwezig zijn. Het is mij dan ook een raadsel waarom deze clubs bereid zijn om zoveel goodwill te verspelen met het vasthouden aan dit plan.

Maar is het wel zo vanzelfsprekend wat Mossou beweert? Hebben individuen niet ook hun (eigen) verantwoordelijkheid en impact? Elk protest, elke boycot, elke revolutionaire verandering is begonnen met individuen. En ook voornoemde instanties en organen bestaan uit individuen die het geheel kunnen beïnvloeden, zelfs ondermijnen. Eenlingen kunnen wel degelijk iets veranderen, iets in beweging zetten. En mogen zich niet verschuilen achter overheden en bonden. Hoe log, ouderwets, rigide, ondemocratisch zelfs, deze ook zijn en opereren, dat mag allemaal geen excuus zijn om je er bij voorbaat bij neer te leggen.

Kom me niet aan met het zwaktebod dat weerklinkt in schijnargumenten als ‘dan kun je nergens meer heen’, ‘waarom horen wij jullie niet als er – pak ‘m beet – in China, Saoedi-Arabië of Rusland wordt gevoetbald?’ en ‘waarom wel nu het Ajax is en vorig jaar niet toen PSV ging?’ Oké, mea culpa, toen hadden we ook moeten protesteren, voor zover niet toch gedaan trouwens. Maar een misdaad of wantoestand wordt toch niet minder erg omdat het in eerdere situaties niet is aangekaart?

This image has an empty alt attribute; its file name is blog-jucak-kfouri.png

Sorry Sjoerd en lotgenoten, hoezeer ik ook begrip heb voor de dilemma’s, volgens mij levert het voorzeker iets op wanneer prominente, invloedrijke individuen het voetballen in Qatar gaan boycotten. Het maakt wel degelijk indruk wanneer gerenommeerde en gerespecteerde journalisten als David Winner, Simon Kuper Juca Kfouri (vooraanstaand Braziliaans voetbaljournalist) of Gary Lineker zich sterk gaan maken om het WK alsnog te voorkomen of anders te boycotten.

Van journalisten die clubs, spelers en scheidsrechters oproepen om eindelijk eens een daad te stellen en van het veld af te lopen bij racistische uitlatingen vanuit het publiek, mag worden verwacht dat zij zelf ook een daad stellen. Beter nog een werkgever – de krant en/of uitgever – die het evenement in de ban doet. Laat de Volkskrant haar maatschappijkritische status eer aandoen met een Quit-Qatarcampagne. Alles beter dan aankomen met de drogreden dat ook iemand ter plekke moet kunnen berichten over de gang van zaken!

Nee, het zal toch echt in eerste instantie van individuen moeten komen; al is het maar om binnen hun eigen kring, geleding of instantie er aandacht voor te vragen. Ikzelf doe al het mogelijke om via de sociale media de ‘zaak’ #QuitQatar warm te houden, maar mijn mogelijkheden en reikwijdte zijn (te) beperkt. Daarom ook mijn dringende oproep aan de Vissers, Mossou’s en Onkenhouts in binnen- en buitenland om zich nóg sterker te maken voor (liefst) het afblazen of in elk geval een boycot van het WK 2022 in Qatar.

Jullie hoeven deze strijd niet alleen te voeren. Bundel de krachten. Vorm één, liefst internationaal front met collega’s die met dezelfde dilemma’s worstelen. Spoor kritische geestverwanten op, maak een gezamenlijk pamflet, schrijf een schotschrift. Daarbij moeten er toch, met goed gebruik van al die connecties, voetballers en/of andere prominenten in de voetbalwereld te vinden zijn die ook kritisch staan ten opzichte van dit evenement en deze ontwikkelingen?

Individuen, mits consciëntieus en gedreven, kunnen iets in gang zetten waardoor onrecht kan worden voorkomen. Of dat daarvoor in ieder geval de aandacht loskomt die het verdient.

Read Full Post »

Op het gevaar af me te bezondigen aan de ergerlijk in zwang geraakte quasi openhartigheids- en bekenteniscultuur, biecht ik hier toch één van mijn vele compulsieve afwijkingen op. Ik zie namelijk in vrijwel iedereen meteen een dubbelganger. In goed Nederlands heet dat tegenwoordig een lookalike. Om het nóg bedenkelijker te maken: vaak zie ik ook kruisbestuivingen. Dan is iemand een optelsom van meerdere personen. En om het niet té gek te maken, blijft dat meestal beperkt tot twee. In de dierenwereld een gekend fenomeen, maar aangezien de werkelijkheid nu eenmaal de stoutste fantasieën overstijgt, valt geenszins uit te sluiten dat de mensheid al klonend een eind op weg is. Waarvan Marianne Thieme de resultante is, komt in een latere aflevering ongetwijfeld nog in beeld.
Ok, het is een vrij onschuldige afwijking en bovendien blijken nogal wat mensen zich door deze weeffout te laten leiden. Zolang we er maar niet onder lijden, zeg ik dan maar. Het gangbare dubbelzien is zogezegd een wijdverbreid fenomeen en zelfs zichzelf zeer respecterende, landelijke dagbladen hebben een vergelijkbare afwijking gepubliceerd. Dan mag ik mijn vergelijkend ontwarenonderzoek met een gerust hart daaraan toevoegen. Met het risico natuurlijk dat ik dubbelgangers opvoer die al eerder elders zijn gepubliceerd. Het zij zo. En wat zou het leuk zijn wanneer u zou reageren op mijn kijk op gelijk en nóg leuker, indien u zelf kandidaten zou voordragen c.q zou insturen!

Twee broers? Twee zussen? Broer en zus? Zeg het maar! In elk geval links Edwin van der Sar, misschien wel  (nog steeds) ’s werelds beste keeper. Rechts Sarah Bettens, zus van Gert, een onbetwiste held in ons gezinnetje, maar dat even terzijde. Sarah was en is weer het boegbeeld van de Belgische formatie (en neem even de tijd om dit schitterend uitgevoerde en in beeld gebrachte lied te inhaleren) K’s Choice, want zijn bezig aan een come back. Waarvan ons gezinnetje onlangs getuige was op Dauwpop in Hellendoorn. Een nostalgisch weerzien omdat het eind jaren ’90 ons eerste familieconcert was in het Philips Muziekcentrum te Eindhoven. Daarom een plaatsje in de eregalerij der sprekende gelijkenissen, ondanks de de (h)erkenning die dit duo reeds eerder in o.a. De Volkskrant heeft gekregen.

Zelfs de karakteristieke kop van Wim de Bie, bieslogger par excellence in ruste en ons nationale geweten, kent min of meer zijn gelijke. En wel in scheidend hoofdredacteur van De Volkskrant, Pieter Broertjes. Dat zouden het inderdaad kunnen zijn. Maar dan wel met Pieter als van ver daarnakomertje. Of als liefdesbebie. 

  
De kop van Bert van Marwijk, onze nationale voetbalcoach, zal de komende weken niet uit beeld zijn weg te slaan. Zijn evenbeeld in de popmuziek is Paul Weller, waarvan wij onlangs ook al het genoegen smaakten en het geluid proefden in De Effenaar. We kunnen (nog) niet spreken van evenknie, want daarvoor zijn de betekenis en palmares van Paul in de muziekscene te groot, vergeleken met de voetbalverdiensten van Bert. Maakt hij ons echter wereldkampioen, dan mag ie wellicht Wellers voetbalveters vastmaken.

Voorlopig laten we het hierbij. Is het voor u en feest van herkenning of vindt u dat het nergens op lijkt, schroom niet om te reageren en/of uw  
vergelijkende vondsten met ons te delen.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: