Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘buitenhuis’

Zoals vermeld werd het eerste buitenhuis, dat Severinus in haar woonzorgaanbod opnam, mij in de schoot geworpen. Zeg maar gerust, als een (klein)kind. Een soort gevoel van déjà vu, een AH-Erlebnis.

– Dit behoeft al meteen enige toelichting. Hoewel Severinus zich destijds nog als stichting heilig verklaarde, zal ik gemakshalve voortaan de huidige naam bezigen. En de schrijfwijze van AH-Erlebnis heeft niets met Albert Heijn, laat staan met voetbalplaatjes te maken, maar des te meer met de man die als een rode draad door mijn en door het vrijwel gehele Severinusbestaan heeft gelopen en de finish nog steeds niet heeft bereikt. Dit even terzijde voor de ingewijden –

Ik waande en voelde mij als een vernieuwer, een pionier, een visionair eerste klas. Wij hadden een missie avant la lettre, want destijds was een missie nog gewoon een vertrek van een priester naar een arm en godverlaten land. Het overbrengen van spiegeltjes in Gods boodschappentas door een missionaris. Op zich niks mis mee, voorzover de boodschap niet de inhoud van de tas overschaduwt. Tegenwoordig heeft iedereen wel een missie (gehad). Een kleine of grote boodschap, maakt niet uit: we hebben een missie. Mag ik even doortrekken?

Maar goed, wij gingen iets nieuws doen, om wijlen Jos Staatsen nog maar eens te parafraseren. Ofschoon evenzogoed overmoedig, was ons vernieuwingsproject een langer leven beschoren dan Sport 7. En wat heet langer! Biezenkuilen 8 leeft nog steeds, al kan en mag het uiteraard geen vernieuwingsproject meer worden genoemd. Wel is de accommodatie inmiddels aan menige restyling onderworpen.

De bewoners van De Biezenkuilen, zoals de gebruikersnaam luidde, werden in het voorjaar van 1978 geselecteerd uit de bestaande populatie van Severinus. Vijf mannen en vijf vrouwen met een hoog zelfstandigheidsniveau en qua leeftijd variërend zo tussen de 18 en 30 jaar. Het begeleidingsteam bestond uit vier, min of meer ervaren full-timers, voor het eerste jaar aangevuld met een derdejaars leerling-Z-verpleegkunde. In het team zaten drie mannen en twee vrouwen, inclusief de leerling. En ik mocht me dus, bij ingebruikneming 28 jaar jong,  hoofd buitenhuis noemen. De gangbare benaming van deze functie was groepshoofd, maar wij waren naarstig van plan om in een curieuze combinatie van naïviteit en arrogantie, dus vergeefs, het groepsdenken toch op z’n minst te verdringen.

Het is van belang te weten dat de functie van groepshoofd een leidinggevende was. Zoals eerder vermeld bestond de woonstructuur uit paviljoens, onderverdeeld in groepen. De direct leidinggevenden van het groepshoofd waren het paviljoenshoofd en diens assistent(e), weet u nog? Maar hoe moest dat nou met een buitenhuis? Het was geen groep en ook geen paviljoen. Gehecht als ik was – en nog steeds ben – aan een zo groot mogelijke mate van onafhankelijkheid, ijverde ik met aanvankelijk succes voor een status aparte. De Biezenkuilen werd een op zichzelf staande woonvorm, niet gekoppeld aan een paviljoen(shoofd). En mijn direct leidinggevende was het hoofd der verpleging. Inderdaad…, de man in aanhef geassocieerd met dat AH-Erlebnis. Deze constructie ging de Severinusgeschiedenis in als een gentleman’s agreement.

Ik kon of wilde toen niet in volle omvang bevroeden dat een dergelijke uitzonderingspositie een doorn zou zijn in menig uniform en hiërarchish afgesteld oog. Hoe dat mij snel duidelijk werd, kunt u onder meer lezen in de volgende aflevering over mijn buitengewone, soms buitenissige belevenissen in buitenhuis De Biezenkuilen

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: