Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Black Power’

  
Wie wel eens een tennisballetje geslagen heeft, is zeker en vast bekend met de verzuchting tijdens het naspel: Wat is het toch een mentaal spelletje! Doorgaans gebezigd door de verliezende partij als verklaring voor onverklaarbare dieptepunten. En natuurlijk, het mentale aspect in welke spelvorm of sport dan ook, is een onmiskenbare factor. Toen ik echter vanmorgen Serena Williams en Justine Henin bezig zag in de finale Down Under, was de aanhef van dit realaas het eerste wat in me opkwam. Het fysieke contrast kon niet groter zijn! Ware men onvoorbereid en onbekend met de tenniswereld en het deelnemersveld, men zou zich hebben gewaand op een moeder-dochter-toernooi. Al zouden we hier dan wel te maken hebben met een adoptie-situatie. Daarbij ook nog een revolutionaire, in die zin dat een gekleurde moeder een blank kind zou hebben geadopteerd. Dat dit kind uit Begië komt, maakt het wel weer iets geloofwaardiger. Evenzogoed een gevalletje van de omgekeerde wereld.

Maar wat een clash der tegenpolen!! De nagenoeg gemummificeerde, massieve, voloptueus vrouwelijke  body van Serena tegenover het iele, spichtige, ontvleesde, jongensachtige lijf van Justine. De ongelijke strijd tussen twee zwaar doorwegende, zwoegende borsten en – zoals wij snotneuzen vroeger zeiden – twee erwtjes op een plank. Een verschil van 22,5 kilo en 8 cm!! Qua lichaamsgewicht en -lengte welteverstaan…
Echter, hoe ongelijk ook de strijd tussen de fysieke eigendommen, op de tennisbaan is het maar zeer de vraag hoeveel gewicht we hieraan toe moeten kennen. Qua uitstraling en imponeergehalte heeft Serena veel meer vlees in de kuip, al zullen er altijd lieden zijn die vallen op het schijnbaar onvolgroeide knaapjeslijf van Justine. Overigens, op kostscholen, kloosters en seminaries zouden de Serena’s wel raad weten met die knaapjesknijpers. Maar – om met Wilfred Genee te spreken – dit geheel terzijde.

Beschouwen we het tennis ook als een bewegingsspel, dan gaat die set voorzeker naar Henin. Desondanks was het bewonderenswaardig hoe Williams haar weelderig gevormde  lichaam telkens meezeulde op een vooraf vergeefs lijkende missie. Zonder welke seksuele bijgedachte dan ook – althans op die momenten… – vroeg ik mij regelmatig af hoe zwaar haar borsten te lijden hadden onder het zwoegende juk. Die van Henin leken nergens last van te hebben. Maar helaas is tennis, zoals vrijwel alle balsporten, ook een powersport geworden. Snelheid en kracht geven tegenwoordig maar al te vaak de doorslag. En die set is uiteraard voor Serena Williams, die heel wat meer gewicht achter haar slagen kan zetten.

Blijven over de techniek, het tactische vermogen en – daar komt het toch weer om de hoek kijken – de wedstrijdmentaliteit, de mentale weerbaarheid. Over de techniek valt niet te twisten. Justine Henin is zonder twijfel de meest begaafde van de twee. Haar slagenrepertoire is zowel uitgebreider als gevarieerder en haar enkelhandig geslagen backhand is zonder weerga in het vrouwentennis. Mits ze de tijd en ruimte daarvoor krijgt. En dan zijn we meteen aanbeland bij het belangrijkste aspect in nagenoeg elke twee- of wedstrijd: wie de meeste tijd heeft om keuzes te maken en die keuze ook nog eens ten uitvoer te brengen, is spekkoper. 

Hoewel het spelbeeld en de te verwachten afloop voortdurend wisselden, gaven uiteindelijk het gewicht, het gezwoeg, de kracht en wellicht ook de mentale weerbaarheid van Serena de doorslag. Ook nog eens ondanks – of dankzij? – de hoorbare voorkeur van het publiek voor down underdog Justine. Serena mag zich daarvoor op de borst kloppen. Dat mag Justine ook, al zal dat geluid wat holler klinken.

Blijven wij zitten met de vraag hoezeer zo’n zware tennisborstpartij doorweegt in de uiteindelijke uitslag en welkeen wissel er wordt getrokken op een toch allesbehalve afgetraind lichaam.
Ofwel: wat zeggen dit gegeven én de schijnbaar moeiteloze terugkeer van de lookalike van nicht Ellen, Kim Clijsters, en van Henin over het niveau van het vrouwentennis?

Read Full Post »

 

God bless Barack Hussein Obama

It’s time for hope, it’s time for change

The White House looks a kind of strange

A black man who’s selling the drama

That’s certainly a revolution

All the President’s Men In Black

Real Black Power back on track

It’s more than just a small illusion

 

We zijn verlost van Bush’ gesmoes

Waardoor het leefklimaat verdorde

Want straks na deze overwinningsroes

Weer nuchter en Obamoe geworden

Voelt het als een warme douche dat Bush

Nooit meer verstoort de wereldorde!

 

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: